faggot antinational

2010-01-30T15:27:00.000-08:00

ΦΙΝΑΛΕ

Εκεί, στις υπόγειες πόλεις, τις ανοιχτές λεωφόρους, τα αγόρια με τις φόρμες, τα κορίτσια με το αυστηρό βλέμμα, σε εκείνη τη γωνία που σε είδα πρώτη φορά, σε εκείνο το άπιαστο πάντα πλάνο, εκείνο το φως, το φεγγάρι που κοιτάξαμε γυμνοί, τα ατέλειωτα βήματα, τις διαφυγές, τον έρωτα ζωής που ακόμα δεν ξέρω, τον έρωτα ζωής που δεν υπάρχει κι όμως ήταν κάπου εκεί, αρκεί κάποια λεπτά πριν, αρκεί να μην είχα χάθει ανάμεσα στους φωτεινούς σηματοδότες, σε εκείνο το μπαρ με τις χίλιες απαγορεύσεις που μου κορόιδευες τα μπιλντέρια στα ενημερωτικά για το έιτς, που φοβόσουν όμως και μαζί φοβόμασταν κι όμως πηγαίναμε συνέχεια και μ άλλους, σε εκείνη την πόλη, σε εκείνο το πλήθος που ζει μέσα μας που δε βρίσκει ησυχία και μας κρατάει μακριά και μας πετάει σε τυχαίες αποβάθρες να κοιταζόμαστε αμίλητοι, σε εκείνες τις πόλεις που μαζί θα διασχίσουμε και θα κόψουμε τον αέρα τους στα δύο και θα φωνάζουμε στους πρωινούς οικογενειάρχες «μικροαστοί!» και θα πετάμε τα σκουπίδια μας μόνο στις αυλές τους ακόμη κι αν χρειαστεί να πάρουμε όλα τα τρένα, να μας κυνηγήσουν 100 ελεγκτές και μπάτσοι, τα σκουπίδια μας θα πάνε στις αυλές τους, σε εκείνο το γέλιο που μοιραστήκαμε σαν να είμασταν εμείς εκεί για πάντα, το προσωπό μας που καλύψαμε απ΄τα βλέμματα, σε εκείνο το μίσος για τα αγόρια με το ίσιο παντελόνι και τα κορίτσια με τα κόκκινα μάγουλα, τους φίλους μας, τους συντρόφους και τους εχθρούς μας, στις φωτιές που ανάψαμε, τις σημαίες που κάψαμε, το γαμήσι που μας έκανε να θέλουμε τσιγάρο, στα γεμάτα τασάκια που δίπλα τους φοβόμασταν ν' αγγιχτούμε, τα πάρτυ που ξεράσαμε, που χορεύαμε και χορεύαμε και δεν ήμασταν εκεί, στις κυριακές στη θάλασσα, στις κυριακές στο εμεσεν και σ’όλα αυτά που δεν θυμόμαστε γιατί δεν θέλουμε γιατί παίζει αυτή η γαμημένη μελωδία κολλημένη τόσον καιρό κι ο θεός που δεν υπάρχει μας φαντάζει πάντα μακρινός, γιατί κουράστηκα κι ενώ τόσο πολύ ήθελα να κάνω ρεζουμέ κι έτσι λέω απλά να το κλείσω στο έτσι, θα ξανασυναντηθούμε

2010-01-29T12:17:00.001-08:00

nokomentstilltheend

2010-01-14T19:42:00.001-08:00

opoia polh kai na nai dn 8a nai h a8hna, opoia polh k na nai dn 8a xei to zofo, dn 8a xw erwteutei stous dromous ths, dn 8a xw diasxisei tis antifaseis ths, dn 8a se 8umamai se ka8e gamosteno, den 8a 8umamai ta hlilousta apogeumata mazi sou, ta prwina, tis sunnefies k ta vradia, opoia polh k na nai dn 8a nai h a8hna, 8a nai mia allh polh gemath prosdokies pou me perimenei

2010-01-13T13:13:00.000-08:00

VIκαι κάτι ακόμα
OMWS KOMENES OI MALAKIES LEW και οι ποζεριές και τα λοιπά, στην πραγαμτικότητα ισχύει η λαοφιλής σεξιστική φράση "ένα πούτσο να ισιώσω χρειάζομαι", λίγη εξουσία πάνω μου, να μου πει σήκω και κάτσε και τα βράδια να με παίρνει σε γλυκιά εξουσιαστική αγκαλιά, όμως εδώ και αιώνες η ίδια αλήθεια μαστίζει τον τόπο(μου) : οι αδερφές δεν θα ησυχάσουν ή απ' τον ανταγωνισμό των φαλλών τους ή απ' τον ανταγωνισμό της μιζέριας τους, όπως και να χει μόνο οι λεσβίες ευτυχούν σ' αυτόν τον κόσμο, οι υπόλοιποι μετοικίζουν βερολίνο και τα ξεχνάνε όλα
άδικο να πεις δεν έχουνε

2010-01-13T13:00:00.000-08:00

V.
το post-modern anything goes που πωλείται αφηδώς στις μέρες μας είναι το εμβατήριο νίκης της εμπορευματικής κοινωνίας
δεν σηματοδοτεί απλά την καθολίκευση της σχέσης εμπόρευμα, η οποία βρίσκεται να καταλαμβάνει ακόμα και το πολύ καλό-ομολογουμένως-σεξ με τον κ.
αλλά και το θάνατο κάθε παιδικότητας, κάθε τόπου ασφάλειας, κάθε θέσεως μάχης
η lifo στέλνει τους μπάτσους στις πλατείες

\επωδός στο πετυχημένο σχόλιο "i lifo poulaei tin [poustro]iroini" του αγπητού amvro/

2010-01-07T21:06:00.000-08:00

IV.

η Αθήνα ως το καπιταλιστικό κέντρο της ελληνικής έτερολαντ προκαλεί ρίγη μιζέριας και εύκολη αποχαύνωση, στις σκοτεινές επάλξεις της παραμονεύουν οι ινδιάνοι, τα τόξα τους τσακίζονται στην υπεροπλία του κράτους των μικροαστών, αυτών που τραγουδάνε τη Δημοκρατία, ο μίκηςΘ. και τα μάους, αρουραίοι της εθνικής ενότητας, νοικοκυραίοι, τα βλαστάρια τους καριερίστες, όλοι μαζί ρατσιστές, η σύμπνοια των αποστειρωμένων, φοβούνται τη γρίπη, τον (ελληνορθόξο) θεό και τα μυθικά τέρατα μιας τηλεορασογενούς εγκληματικότητας, απόψε θα ξεράσουμε εκεί κ εκεί κι αν γαμηθούμε απελπισμένα δεν θα ναι τίποτα για να θυμόμαστε αύριο, θα περάσουμε υπέροχα, ω υπέροχη σαγηνευτική μητρόπολη, αλκοόλ και ντραγκς μόνο στα σπλάχνα σου,
ζοφίλα-τέλμα-επανάσταση

2010-01-03T16:22:00.001-08:00

III.

κι αφού το χάωσα συνεχίζω: έχω χρέος νομίζω κλείνοντας να μιλήσω για τις νεαρές αδερφές του σήμερα στην ελλάδα, τα μέχρι 23 ας πούμε για συστηματικούς λόγους, όταν το σκέφτομαι το πρώτο πράγμα που μου ρχεται στο μυαλό είναι η δυστυχία. η αλήθεια είναι πως έχω μάθει να τις περιφρονώ ή να τις συμπονώ αλλά ίσως και να τις φοβάμαι. Είναι τα νεαρά αγόρια στο γκάζι που λατρεύουν τη λέιντι γκάγκα, τη μαντόνα και άλλα γνωστά προιόντα της μουσικής βιομηχανίας, λένε πως ψάχνουν σχέση αλλά αδυνατεί να το χωρέσει ο νους μου, το περίεργο είναι πως όντως δεν πατάνε πάρκο, υποψιάζομαι πως το φέισμπουκ και τα λοιπά τέτοια παίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή τους κι εκεί μπορεί να πετύχουν και κανα γκόμενο. μπορούν να κατηγοριοποιηθούν και στα αλτέρνατιβ ελληνάκια ως ευρύτερη κατηγορία, γενικά είναι όπενμάιντιντ όσο και τα φρι πρες, δλδ γάμα τα. είναι φορές που τα ζηλεύω.

μετά είναι τα κρυφά, τα διστακτικά, του ίντερνετ, θέλουν απεγνωσμένα σχέση...βαρετά όσο δεν πάει, μου θυμίζουν εμένα πριν κάποια χρόνια.

μετά είναι της αριστεράς και της προόδου, δεν έχω γενικό κανόνα, έχω συναντήσει λίγα αλλά φαντάζομαι πως ένα ενδιαφέρον θα το χουν αν δεν έχουν άπειρα κόμπλεξ δλδ. της αναρχίας είναι 2-3 και τα ξέρω εκτός αν έχω χάσει κάτι. και γαμώ τα παιδιά, δεν υπάρχει κανόνας, μπορώ να φαντασιώνομαι μαζί τους το κούιρ του μέλλοντος μας.

τα όρια των παραπάνω κατηγοριοποήσεων πολλές φορές είναι δυσδιάκριτα π.χ αγόρια του γκαζιού είναι και κρυφές του ίντερνετ αλλά καμιά φορά και της αριστεράς και τούμπαλιν, ενώ και τα πιο αναρχικά είναι ό,τι να ναι, γενικά ό, τι ναι, κάθε φορά όταν ξεκινάω αυτές τις αναλύσεις εκεί φτάνω και διερωτώμαι στο τέλος και που αρχίζει και τελειώνει το "γκει".

νομίζω η απάντηση είναι στη συνειδητή και ομολογημένη τλχ σε ένα άλφα κοινωνικό κύκλο γκέι ταυτότητα, έτσι δεν πολυασχολούμαι με αυτούς που απλά κάνουν σεξ με άνδρες ως στρέιτ αν και στις μικρές ηλικίες η αλήθεια είναι πως δεν πολυυπάρχουν (πλέον;). και είναι σ' αυτήν την παραδοχή που εντοπίζεται κι αυτή η κρίσιμη βία της σιωπής, του αποκλεισμού και του φόβου. είναι τα αγόρια που νιώθω πως αναγνωρίζομαι και νιώθω άνετα σχεδόν αυτόματα λόγω ενός κοινού βιώματος που διαισθάνομαι και γι' αυτό πολλές φορές τα περιφρονώ και τα φοβάμαι όσο τον εαυτό μου.

2010-01-03T16:19:00.000-08:00

II.
έρωτας δεν υπάρχει μόνο η απόγνωση και παλιές φωτογραφίες πεταμένες στο πισί και τα ντιβιντί της μετακόμισης, υπάρχει επίσης η στεφανίδου κι αυτό λέει πολλά

2010-01-03T08:30:00.000-08:00

epi8anatios I.
χαρακτηριστικό του καπιταλιστικού ανθρώπου είναι η αποξένωση απ' το σώμα του. με τον όρο αποξένωση δεν νοείται εδώ μια διαδικασία απομάκρυνσης από μια δεδομένη αφετηρία-η φύση δεν υπάρχει- αλλά μια αντίληψη τέτοια του εαυτού που τοποθετεί το λεγόμενο πνεύμα σαν κυρίαρχο καταδικάζοντας τα άμεσα σωματικά-υλικά βιώματα σε μια σφαίρα ενοχής και φόβου. Ο αστός στο δημόσιο χώρο είναι πνεύμα ενώ στο σκότος της οικίας του και μόνο αφήνεται στην ποταπή εμπειρία του σώματός του και των αναγκών του. δεν είναι τυχαίο που γεμίσαμε φαντάσματα κυρίες μου. στην εποχή της εμπορικοποίησης του σεξ και της καθολικής κυριαρχίας της (αυτονόητα ετεροκανονικής) πορνογραφίας η αστική ιδεολογία έχει καταφέρει να γαμιόμαστε χωρίς να νιώθουμε τίποτα, η έτοιμη εικόνα, η κυρίαρχη ιδέα προηγείται του άμεσα σωματικού, του ανεξέλεγκτου, του ποταπού. δεν είναι τυχαίο που όλο και λιγότερες αδερφές ψωνίζονται στα ουρητήρια-αν δεν τα έχει ήδη κλείσει το κράτος βεβαίως- και τα πάρκα. Μιλάμε πλέον για μια αυθυπέρβαση του διπόλου πνεύματος-σώματος που οι πρώτοι μπουρζουάδες τόσο δόξαζαν. Πρόκειται πλέον, αν θέλετε να μιλήσουμε με τους όρους αυτού του διπόλου, για αποσωματικοποιημένες εμπειρίες, αποσωματικοποιημένα υποκείμενα, χωρίς διεξόδους στο σκοτάδι και την ποταπότητα, πρόκειται για ένα νέο φασισμό.

2010-01-02T17:28:00.000-08:00

δύο ξερές μαλακίες κι ένα ξερό γαμήσι με φόντο το ίδιο πάλι σκηνικό, εδώ και αθήνα, στο χάσιμο κι εδώ, νοικοκυραίοι μικροί και νέοι παντού κι οι μοναχικοί ινδιάνοι της πόλης πιο κοινωνικοί απ' τη διάθεσή μου, δεν έχω όμως διάθεση, είμαι στη διάθεση τους, συνέχεια και πάντα, ως πότε; ως τότε και μετά πάλι πίσω γιόκα μου ε; απλά και νοικοκυρεμένα όπως λέει και η σκάταμπανκ, και στο μπάκγραουντ γιατί πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα γιατί πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα
καιμεμισήσανπερισσότεροαπόοπουδήποτεαλλού

2009-12-11T05:40:00.000-08:00

just a spoonful of sugar helps the medicine go down
flesh machine // ego te provoco // σύντροφοι
Κείμενο που κυκλοφόρησε στους δρόμους

Κατά τους τελευταίους δύο μήνες η στρατηγική αντιεξέγερσης που αναπτύχθηκε από το κράτος μετά τον Δεκέμβρη έχει περάσει σε μία νέα φάση ολοκλήρωσης. Αν μιλάμε για αντιεξέγερση και όχι για καταστολή είναι επειδή η πρώτη σε αντίθεση με την τελευταία δεν αποτελεί τόσο μια στρατιωτικού τύπου επέμβαση αλλά μια συνολική πολιτική και κοινωνική τεχνολογία παραγωγής συναίνεσης, φόβου και παραίτησης. Στοχεύει όχι στην άμεση εξολόθρευση των εξεγερμένων μα την στέρηση του ζωτικού τους χώρου, του νοηματικού, συναισθηματικού και πολιτισμικού πεδίου της εξέγερσης. Πρόκειται για μια προληπτική στρατηγική που το αντικείμενό της είναι ο πλούτος των δυνατοτήτων που εξακοντίστηκαν μέσα από το εξεγερτικό συμβάν. Ένας πόλεμος χαμηλής έντασης, ένας πόλεμος πολιτικο-ψυχολογικός υπό την έννοια ότι στόχος του είναι η διάβρωση της πολιτικής, κοινωνικής και ψυχολογικής συνοχής της εξέγερσης. Βασική αρχή της αντιεξέγερσης είναι από τη μία να «κερδίσει καρδιές και μυαλά», κι από την άλλη «όχι να βγάλει τα ψάρια από τη θάλασσα μα να στερέψει την θάλασσα όπου κολυμπούν σαν ψάρια» οι εξεγερμένοι. Αυτό το κάνει με το να «χωρίζει και να ενώνει»: να χωρίζει τους εξεγερμένους από τις πολιτικές και κοινωνικές τους συνάφειες, να χωρίζει τους εξεγερμένους στο εσωτερικό τους. Και παράλληλα να ενώνει την κοινωνική δυσαρέσκεια με το κάλεσμα της μεταρρύθμισης, εμφανίζοντας την εξέγερση ως αιτία καθυστέρησης. Να ενώνει τις διωκτικές αρχές με ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού, παρουσιάζοντας μια ανθρωπινή, φιλολαϊκή και ταυτόχρονα αποτελεσματική εικόνα.

Ι.

Ένας πρώτος προσανατολισμός της αντιεξέγερσης αποτελεί ο διαχωρισμός του ανεξέλεγκτου και μη χειραγωγήσιμου κομματιού των εξεγερμένων από το προνομιακό έδαφος της δράσης τους. Διαδικασία που εκτείνεται από τα εξάρχεια, το πανεπιστημιακό άσυλο και τον άξονα της πατησίων, ως την περιοχή γύρω από την ομόνοια και τον άξονα της αχαρνών. Τα εξάρχεια γίνονται έτσι κι αλλιώς αντιληπτά ως ένα υπερτοπικό μητροπολιτικό κέντρο όπου συρρέουν τα ανεξέλεγκτα κομμάτια της νεολαίας, οι αναρχικοί, οι αριστεριστές και όλοι εκείνοι που αν δεν παράγουν βίαιες επιθέσεις τότε σίγουρα δεν ενοχλούνται από αυτές. Και ακριβώς σε αυτό το επίπεδο –της συμπάθειας και της ανοχής– είναι που κινητοποιείται ο μηχανισμός αντιεξέγερσης. Ένα αρχικό τριήμερο αστυνομικής κατοχής της περιοχής επιδεικνύει την υπεροπλία του κράτους και φέρει εντός της την διαβεβαίωση πως αυτό δεν είναι παρά ένα μικρό κομμάτι των δυνατοτήτων που μπορούν να ενεργοποιηθούν. Στη συνέχεια, το παραμικρό συμβάν, πυροδοτεί μια εντελώς αναντίστοιχη επέλαση, βασικός στόχος της οποίας δεν είναι η σύλληψη των δραστών αλλά ένα είδος μαζικών και συλλογικών αντιποίνων εναντίον οποιουδήποτε κινείται στην περιοχή. Είναι μια στρατηγική ψυχολογικού πολέμου που στοχεύει στη διάλυση της ανοχής/συμπάθειας, κινητοποιώντας διαδικασίες (αυτό)περιφρούρησης στην βάση ενός αντεστραμμένου υπολογισμού γεγονότος-συνεπειών. Εξάλλου, μια «εσωτερική» δυσαρέσκεια είναι πολύ πιθανότερο να μειώσει αν όχι να εξαλείψει τα συχνά πεσίματα στην ευρύτερη περιοχή από ό,τι ο φόβος της καταστολής.Ταυτόχρονα, ο κυρίαρχος λόγος σε σχέση με το άσυλο μετακινείται από την ανάγνωσή του ως ορμητήριο επιθέσεων, προς τον χαρακτηρισμό του ως ένα καθεαυτό χώρο ανομίας που πρέπει να ξανακερδηθεί από το κράτος και την πανεπιστημιακή κοινότητα. Με δυο λόγια, το άσυλο συνιστά έδαφος που πρέπει να ανακαταληφθεί στο σύνολό του συνεχώς και αδιάλειπτα – και όχι θεσμός που παράγει μεμονωμένα φαινόμενα που πρέπει να περιοριστούν. Το πρόβλημα δηλαδή εντοπίζεται στη διάρκεια και όχι στη στιγμή, στη μόνιμη συνθήκη και όχι σε συγκεκριμένες καταστάσεις εξαίρεσης.Των ψυχολογικών επιχειρήσεων επί των εξαρχείων και του ασύλου έχει προηγηθεί η επιχείρηση εκκαθάρισης με όρους διαχείρισης πληθυσμού του ευρύτερου μητροπολιτικού κέντρου από τους εξαθλιωμένους αλλά και μαζικοποιημένους μετανάστες. Η εγκληματικοποίηση των συναθροίσεών τους, και η βιοπολιτική προβληματικοποίηση των συγκατοικήσεων τους υπό υγειονομικούς όρους (βλ. εφετείο), αρχικά απομάκρυνε το πλέον ανεξέλεγκτο υποκείμενο της εξέγερσης από το χωροταξικό κέντρο των οικονομικών-πολιτικών διαδικασιών. Στη συνέχεια επιχείρησε να υποκειμενοποιήσει, υπό σοσιαλδημοκρατική αιγίδα, τα επιμέρους κομμάτια του, μέσω της πολιτικής ενσωμάτωσης των μεταναστών με την υπόσχεση νομιμοποίησης των παιδιών τους, την παραχώρηση δικαιώματος ψήφου στις δημοτικές εκλογές, την ανέγερση τζαμιού, ακόμα και την επικουρία τους στα ΑΤ. Πρόκειται για μια κατεξοχήν μέθοδο αντιεξέγερσης που επικεντρώνεται στην διάλυση του εδάφους που γεννά όρους συλλογικοποίησης και στη φαντασιακή επανένωση του κατακερματισμένου υποκειμένου στα πλαίσια της δημοκρατικής/κρατικής ενσωμάτωσης.

ΙΙ.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο, η αντιεξέγερση επιχειρεί να διαχωρίσει τη γενικευμένη κοινωνική δυσαρέσκεια από την εξέγερση ως δυναμική και δυνατότητα και να την ενώσει με τη μεταρρύθμιση. Η επινόηση ενός σκοπού για τους εξεγερμένους και η ένωση του με η συστημική αναδιάρθρωση, τους αφήνει χωρίς αντικείμενο και καθιστά την περαιτέρω δράση τους στα μάτια των υπολοίπων παράταιρη και άσκοπη. Η επιβολή των κυρίαρχων απαντήσεων στα ερωτήματα που η ίδια η εξουσία θέτει, είναι η μισή δουλειά της αντιεξέγερσης. Μέρος αυτής της στρατηγικής ήταν για παράδειγμα η συνάντηση της υπουργού παιδείας με ομάδα μαθητών. Η κυρίαρχη ερμηνεία θέλει το ξέσπασμα της βίας να είναι απόρροια του δημοκρατικού ελλείμματος εντός των σχολείων. Και αυτό θα λυθεί με ένα «νέο κοινωνικό συμβόλαιο» μεταξύ μαθητών, υπουργείου και εκπαιδευτικής κοινότητας. Στο ίδιο πνεύμα κινείται και η πρωτοβουλία του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης για την δημιουργία του «Γραφείου Αντιμετώπισης Περιστατικών Αυθαιρεσίας». Πάγια τακτική κάθε στρατηγικής αντιεξέγερσης, αυτή η «περίφραξη» της διάχυτης δυσαρέσκειας, η οποία διαγνώστηκε ως το αίτιο του Δεκέμβρη, αποτελεί υπό την διεύθυνση της σοσιαλδημοκρατίας μια τεχνολογία εξουσίας που όχι μόνο υπόσχεται μια ειρηνοποίηση των κοινωνικών και οικονομικών αντιθέσεων, μα υποστασιοποιεί την εξέγερση ως αιτία οπισθοδρόμησης, ως πηγή αναστολής της εξόδου από το τούνελ.Βασικό ρόλο ανάθεσης σε αυτή την έγκληση στην ειρήνη και την κανονικότητα παίζει βέβαια η θεσμική αριστερά, το μυαλό και η καρδιά της οποίας βρίσκεται εδώ και δεκαετίες με τη μεριά του κράτους. Μέσω της ανέγερσης μιας ηθικοπλαστικής προβληματικοποίησης της επαναστατικής βίας, η αριστερά αναλαμβάνει το ρόλο της, την κοινωνική αναπαραγωγή, καταδικάζοντας «την βία απ’ όπου κι αν προέρχεται» ως βασικό καταλύτη μιας φαντασιακής οπισθοδρόμησης προς τον αυταρχισμό. Κάθε βία, μας λένε, είναι στην ουσία «βία για τη βία», μια «δεξιά της κουκούλας» που πρέπει να απομονωθεί είτε με καταδίκες είτε ακόμα και με πορείες όπως αυτή που σπονσοράρει η ΠΟΣΔΕΠ, τακτική που συνάδει εξάλλου με την πολιτική ίσων αποστάσεων από τα άκρα όπως αυτή εκφράστηκε από το κράτος στην ταυτόχρονη επικήρυξη των τριών καταζητούμενων αναρχκών και των δραστών της επίθεσης εναντίον της Κ. Κούνεβα. Αυτή η έγκληση για παραίτηση στο αξιακό σύστημα του κράτους, όχι ως σύστημα της υποταγής στο νόμο και την τάξη, αλλά ως σύστηα του διαλόγου, της διαπραγμάτευσης και των υποχωρήσεων, διαχωρίζει την γενικευμένη κοινωνική δυσαρέσκεια από αυτό που μπορεί να κάνει, και την υποτάσσει-υποκειμενοποιεί ως μια σειρά αιτημάτων ένταξης στο βούρκο της σχέσης-κεφάλαιο.Η αντιεξέγερση είναι σε ιδανικό επίπεδο ένας πόλεμος χωρίς ούτε μια πραγματική μάχη. Ένας πόλεμος απομόνωσης, αποξήρανσης και αποκοπής, που νικά κινητοποιώντας από τη μια τα πλέον αντιδραστικά ένστικτα της κοινωνίας, κι από την άλλη εγκολπώνοντας την κοινωνική δυσαρέσκεια και διαμαρτυρία σε ένα μεταρρυθμιστικό πλαίσιο ειρηνοποίησης.

ΙΙΙ.

Τέλος, η αντιεξεγερτική εκστρατεία επιχειρεί να διαβρώσει την εσωτερική συνοχή και ενότητα της εξέγερσης, προωθώντας μια σειρά διαχωρισμούς που αρχίζουν με τον κατακερματισμό των εξεγερμένων σε κατηγορίες (κοινωνικές, πολιτικές, ψυχαναλυτικές) και τελειώνουν με το διαχωρισμό τους από το ίδιο τους το βίωμα.Από τη μία, οι εξεγερμένοι εγκαλούνται να εγκαταλείψουν τη ρευστότητα του Δεκέμβρη που αποσταθεροποίησε κάθε ταυτότητα και να επιστρέψουν στο πόστο τους: ο μαθητής να γίνει μαθητής, ο αναρχικός αναρχικός, ο μετανάστης μετανάστης, ο πρεζάκιας πρεζάκιας, κ.τ.λ.. Πρέπει να κλείσουν οριστικά οι πύλες των διαφορετικών κόσμων που συναντήθηκαν στο δρόμο τον Δεκέμβρη και συνέπραξαν στο κοινό αρνητικό έργο της καταστροφής αποδεικνύοντας στην πράξη ότι η φαινομενικά αδύνατη ανατροπή των κοινωνικών ταξινομήσεων είναι δυνατή.Από την άλλη, κεντρική τακτική σε αυτό το σχήμα αποτελεί η ηθικοπλαστική αφήγηση του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης σχετικά με «παιδιά και καθοδηγητές», «χούλιγκαν και πολιτικούς», «σπάστες και ιδεολόγους». Ουσιαστικό μέρος αυτής της τακτικής είναι η έγκληση ενός κομματιού των εξεγερμένων να διαχωριστεί ή και να συνετίσει τους υπόλοιπους βάσει κάποιου ηθικού κώδικα εγκεκριμένου από το κράτος. Ενός fair play που εγγυάται την ένταξη του κοινωνικού/ταξικού ανταγωνισμού σε μια καμπύλη κανονικότητας επιτηρούμενης και ελεγχόμενης, όχι από το γραφείο προστασίας του πολιτεύματος μα από τους ίδιους τους εξεγερμένους. Η αυτοπειθάρχηση των εξεγερμένων προς αποτροπή της όποιας απεδαφικοποίησης των πρακτικών τους, ο ασκητισμός της υπομονής και της εγκαρτέρησης, αποτελούν άλλωστε πάγιες τεχνολογίες υποταγής-υποκειμενοποίησης του πλέον πετυχημένου μηχανισμού κανονικοποίησης του περασμένου αιώνα: της αριστεράς.Παράλληλα, η εκληματοποίηση συγκεκριμένων επιλογών και πρακτικών αποτελεί μια κλασική τακτική αποπολιτικοποίησης τους, που καθιστά τους φορείς τους εύκολη λεία για την καταστολή. Απαραίτητη προϋπόθεση όμως για αυτό είναι να τους απομονώσουν από τον ευρύτερο πολιτικό-κοινωνικό χώρο με τον οποίο συνδέονται. Μια συνταγή δοκιμασμένη με επιτυχία κατά το καλοκαίρι του 2002 μέσω του σχεδίου λοβοτομής της κοινωνικής μνήμης με την πλήρη συνεργασία της αριστεράς. Τα κρυφά και όχι-και-τόσο-κρυφά εντάλματα για «τρομοκρατική δράση» αποσκοπούν στην «περίφραξη» ενός ευρύτερου ριζοσπαστικού και ανεξέλεγκτου κόσμου. Στο να αναγκάσουν τον καθένα σε μια αυτοεξέταση με σκοπό την ανακάλυψη τυχόν αιτιών στοχοποίησης-ενοχοποίησής του από την μια και από την άλλη στην ανακούφιση και τον εφησυχασμό όσων νιώθουν πως αποκλείεται να εμπλέκονται οι ίδιοι από την στιγμή που αυτοί ανήκουν πια σε έναν, έστω και ανεπίσημα, αναγνωρισμένο πολιτικό φορέα, αυτόν των «ιδεολόγων», των «σοβαρών». Το υπουργείο δημιουργεί μια νοσηρή διαδικασία ομολογίας, καχυποψίας, φόβου αλλά και αδιαφορίας: «Μήπως καταζητούμαι κι εγώ»; «Με τι στοιχεία θα μπορούσαν να με δέσουν»; «Μήπως σχετίζομαι με κάποιο τρόπο ή κάποιο άτομο που δεν γνωρίζω μα είναι ικανός να με μπλέξει»; ‘Η «αποκλείεται να λένε για μας, η καμπάνα χτυπάει για αυτούς που κάνουν ότι να ‘ναι». Αυτή η μαζική και παράλληλα μοριακή παράνοια, ως κατεξοχήν προϊόν της ασφαλίτικης κυβερνολογικής, σκοπό της έχει να διαχωρίσει το υποκείμενο από το ίδιο του το βίωμα, από το ίδιο του το είναι-στον-κόσμο: να το αναγκάσει να σκεφτεί σαν το κράτος, όπως δηλαδή σκέφτονται και μιλούν σωροί πτωμάτων γύρω του, ο νεκροζώντανος στρατός της εθνικοφροσύνης, η οργανική ύλη του Κόμματος της Τάξης. Αυτό θα ήταν η ύστατη νίκη της αντιεξέγερσης: η ενθρόνιση της ενοχής απέναντι στην αλήθεια του κράτους. Η θυσία της δυνατότητας του τώρα του εξεγερτικού γίγνεσθαι στην βεβαιότητα της εκπλήρωσης του χρέους απέναντι στο αιώνιο είναι του κράτους.

flesh machine // ego te provoco // σύντροφοι

2009-12-07T13:07:00.000-08:00

δεν είναι για καμιά επέτειο, δεν είναι για καμιά ειρήνη
οι ρουφιάνοι-δημοσιογράφοι, οι φιλήσυχοι πολίτες, οι ιδιοκτήτες, οι πολιτικοί... όλοι αυτοί το ξέρουν και δεν μπορούν να κρύψουν τον πανικό τους...

η φώτο απ' την πορεία της 07/12/09

2009-11-27T18:46:00.000-08:00

κομμάτια

αυτή η νύχτα πρέπει να καταγραφεί. μα τι είναι το σώμα μου τελοσπαντων; νύχτα στα πορτοκαλί φώτα ή έρμαιο στις εμπνεύσεις των καιρών; ζω χωρίς αύριο και δεν υπάρχει (καλύτερος) λυτρωμός

αυτή η νύχτα πρέπει να ξεχαστεί να πέσει στα τρίσβαθα της ανυπαρξίας, ξεκωλιάρικες πλατείες, περαστικοί και κατανάλωση, past perfect, present tense, future uncertain, το είδα χθες, οι σκηνές αυτοκτονίας είναι καυλωτικές

δεν έχουμε σώμα συλλογικό και γι' αυτό πάσχουμε στις τρύπες μας, όταν συναρμολογηθούμε θα σας γαμήσουμε το χριστό

2009-11-22T17:39:00.000-08:00

κείμενο που μοιράστηκε στην πορεία της 20 νοέμβρη με αφορμή την παγκόσμια ημέρα μνήμης για τα τρανς άτομα

2009-11-22T17:37:00.000-08:00

2009-11-19T18:00:00.001-08:00

You're the buyer or the seller,
makes you want what you can't have,
I'm glad I made you cry,
Makes you go where you can't go,
Makes you want what you can't have,
Desire
Don't think,
Don't buy,
Don't think,
Buying the moment,
Sometimes I want to die in my bed,
All I can think about is "When are we leaving?",
Everytime I think of you I want a cigarette,
Man chooses himself,
Hero with a thousand faces,
It's the third night and the walls are shaking,
Boys buying boys,
Pleasure bringing pain, it's all the same,
I put my hand near my mouth so I know I'm still breathing,
So we joke about the TV set,
Calling it the "eye of Hell",
I would love to have people see what I see,
I would love to be a pillar of strength in my community,
A little order, a little grace,
Something new to fill up this place,
Live a thousand lives by picture,
Mark, this song is for you,
I'm a lousy lover - I give but never take,
Makes you go where you can't go, makes you want what you can'thave,
Live a thousand lives by picture

2009-11-17T08:19:00.000-08:00

Αλήθεια ποιος θυμάται τι στην επέτειο του Πολυτεχνείου; Αυτό το ερώτημα ίσως θα πρέπει να σταματήσει να τίθεται πια, είναι μάλλον γνωστό σε όλους ποιος θυμάται τι και τι υπερασπίζεται. Όσοι μιλούν για τη δημοκρατία τους που αναστήθηκε είναι συνένοχοι, είναι συνένοχοι των βασανιστών που ποτέ δεν τιμωρήθηκαν, είναι συνένοχοι στις κρατικές δολοφονίες γνωστές ή άγνωστες που ακολούθησαν τη μεταπολίτευση, είναι συνένοχοι της σημερινής αστυνομικής κατοχής της αθήνας. Το Πολυτεχνείο είναι όπως λέγεται το τελευταίο επεισόδιο του εμφυλίου, είναι έτσι και το ορόσημο του αιματοβαμμένου καθεστώτος της εθνικής ενότητας που τρεις και πλέον δεκαετίες τώρα συνθλίβει οποιαδήποτε φωνή αντίστασης, συντηρώντας ένα καθεστώς δουλείας για ένα μεγάλο αριθμό μεταναστών. Πασόκοι οικογενειάρχες, πνευματικοί άνθρωποι της τιβί, αριστεροί σφιχτοκώληδες, ελληνορθόδοξα σκουλήκια, ο εθνικός κορμός περήφανος που βιάζει, σκοτώνει, εκμεταλλεύεται δεκαετίες τώρα και θυμάται μια επέτειο που στην τελική φτάνει σήμερα να μη θυμίζει τίποτα ή στην καλύτερη αντλεί την υπεραξία από εκείνους τους νεκρούς που αψήφισαν τη σιωπή εκατομμυρίων, γιατί ποιος αντιστάθηκε στη χούντα και ποιοι δεν αποδέχτηκαν αυτή την τυραννία; Σίγουρα όχι ο ελληνικός λαός, όπως παρουσιάζει η επίσημη κρατική μυθολογία, ήταν εκείνοι οι λίγοι, το κρίσιμο κοινωνικό κομμάτι των τότε φοιτητών που έμενε σε ένα βαθμό ανεξέλγκτο απ’ το καθεστώς της έκτακτης ανάγκης…Η κατάσταση στην ελλάδα σήμερα είναι σκατά κι αυτό το γνωρίζουν όλοι ακόμη και τα όρνια που μιλούν για δημοκρατία, ζούμε ένα νέο ολοκληρωτισμό, το σαρωτικό κίνημα του περασμένου δεκέμβρη-γενάρη ακολουθήθηκε από ένα καθεστώς ασφάλειας ακόμη δριμύτερο που συμπληρώνεται από το αντάρτικο πόλεως που συνομιλεί με τους ίδιους θεαματικούς όρους, δεν μιλάω για προβοκάτσια ή οτιδήποτε τέτοιο, μιλάω για ένα πάγωμα κινηματικής δράσης που σε μεγάλο βαθμό υποκαταστάθηκε από αστυνομικά δελτία για βόμβες και σφαίρες, αυτό δεν μπορεί παρά να είναι εχθρικό για ένα κίνημα όπως και να χει. Το ποινικό σύστημα πατώντας και εκεί κατασκευάζει ενόχους και δημιουργεί γιάφκες χωρίς τη στοιχειώδη επιμέλεια να παρουσιάσει στοιχεία, δεν χρειάζεται, γιατί αυτή είναι η δημοκρατία, η αστική δημοκρατία, είναι το πριν ή το μετά από τη χούντα και όχι κάτι ουσιωδώς διαφορετικό. Και η τιβί συνεχίζει να παίζει υπνωτικά το τραγούδι της αστυνομίας και η πόλη να παραμένει ένα ασφαλές εμπορικό κέντρο.
Διαβάζοντας αυτές της μέρες το εφημεριοδικό «Κράξιμο» της Πάολας ανακάλυπτα εκ νέου τα σημάδια εκείνης της πτυχής της βίας του κράτους των εθνικοφρόνων και του διάδοχού του πασοκικού 80’ αλλά και μια πολιτική αξιοπρέπεια που σήμερα θα φάνταζε επιθετική. Μια μνήμη που φαίνεται να ξεθωριάζει μπαίνοντας στα 90’ με την εμπορευματοποίηση και επανακατασκευή του ελλαδικού ομό υποκειμένου. Στις 20 του μήνα η όλκε καλεί σε πορεία μνήμης για τη βια κατά των τρανς που μπλέκει ένα θολό ριζοσπαστισμό του τότε με τη γκέι ατζέντα δικαιωμάτων του τώρα, αν μη τι άλλο μια αξιοσημείωτη προσπάθεια που προκαλεί όμως και μια κάποια αμηχανία, έκδηλη στο κείμενο του καλέσματος, αμηχανία που μοιάζει λογική όταν η πολιτική υποκειμενικότητα του «κινήματος» μοιάζει ασυνεχής και κατακερματισμένη. Θέλει περισσότερη ανάλυση αυτό, που ίσως γίνει κάποια στιγμή, προς το παρόν αντίος γιατί βαρέθηκα να γράφω.

2009-11-14T06:33:00.000-08:00

2009-11-12T05:26:00.000-08:00

<δεν υπάρχει εικόνα που να κάνει>

Με τα φλόκια πάνω στην πιτζάμα ζεστά
Με τα φλόκια ζεστά και τον καφέ μου κρύο, μισοτελειωμένο τσιγάρο, βαρετή τσόντα, όλοι μοιάζετε αγόρια των διαφημίσεων, τον παίζω κι η επιθυμία μου αργοπεθαίνει, είμαι ακόμα γκέι; ή μήπως να γίνω κι επίσημα ασέξουαλ μόνος και καθηλωμένος, υπάρχω αλήθεια; κι αν είμαι κάπου που είναι αυτό; υπαρξιακές ερωτήσεις δωματιού, ούτε καν ερωτήματα, νιώθω το τέλος να πλησιάζει.

2009-11-10T08:41:00.000-08:00

μπορούμε να το πάμε φιλικά
μπορούμε να το πάμε φιλικά και να πηδιόμαστε κρυφά να μη το λέμε ούτε στον εαυτό μας
να σου γλείφω το βράδυ τα δόντια και να στον παίζω κάτω απ' τα σκεπάσματα
μπορούμε να πηγαίνουμε σινεμά και εσεμεσ να ανταλάζουμε στερεοτυπικά
να είσαι εσύ εκει και γω να γλιστράω στα στενά
για να σε συναντήσω
μα θα ναι μόνο φιλικΑ κι αν κανείς το πει Ερωτικά
θα τον γαμήσουμε μαζί. δυνατά

2009-11-09T05:21:00.001-08:00

twra egw lew ws pote 8a diafhmizw auth thn kunikia pozerw aderfh? omws goustarw to kommati k to politically correct mou mpazei outws h allws apo pantou nomizw

2009-11-09T05:20:00.001-08:00

2009-11-05T21:42:00.000-08:00

den ξέρω τι εικόνα δίνω στους άλλους
δεν ξέρω τι εικόνα δίνω σε μένα
σα να λέμε ποιος είμαι, τι κάνω και πως
σα να λέμε δεν έχω εικόνα
να δώσω

ντρέπομαι για μένα
είμαι τεμπέλης
και άεργος
και πούστης, α αυτό ναι ένας μεγάλος πούστης όχι όχι με την πολιτική έννοια και μαλακίες, τίποτα περηφάνιες και άλλα τέτοια κούιαρ, είμαι πούστης όπως το λέει ο ταξιτζής, ο συμφοιτητής, ο σύντροφος, ο μπαμπάς είμαι ύπουλος, ανεύθυνος, προδίδω, σκήβω και στήνω κώλο να με γαμήσουν, τόσο κάτω τόσο κάτω

και μισώ, με το γυναικείο τρόπο βέβαια, που θα λεγε η γιαγιά μου, ο ταξιτζής μου, η θειά μου, κατινίστικα, και μισώ τους ρομαντικούς της αστικής μαλακίας, τους επαναστάτες, τους φοιτητές, τους προλέ, τους κουλτουρέ, τους χύμα, τους ζόφος και τους έτσι

ποζέρια

κι αγαπώ μόνο αυτούς που πέρασαν και δεν μπορώ να τους ξεχάσω, που χω φέρει το μυαλό μου χίλιες τούμπες και οι πούστηδες με χουν κολλήσει εδώ
στην κόλαση

2009-10-21T17:33:00.000-07:00

η πολιτική των μπάτσων στην πορεία της Νίκαιας, το σάββατο 17/10/09 δείχνει το δρόμο. Ο υπουργός τα είπε, τα εξήγησε, ήταν ξεκάθαρος και ξηγημένος και άντρας, ο σωστός, ο ευρωπαίος, ο αντιτρομοκράτης, για να ξηγούμαστε δλδ. Ξύλο (όσο γίνεται) να μην πέσει, νταξει τα παιδιά της αστυνομίας είναι καβλωμένοι έχοντας φάει πετρίδι (για το γεγονός ότι είναι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ) οπότε που τους ξέφυγε και πλακώσαν στο ξύλο έναν διαδηλωτή και τον δέρναν επι δέκα λεπτά, δε βαριέσαι, το θέμα είναι ότι τις άλλες συλλήψεις τις κάναν κυριλέ σε παράπλευρα στενά και μετά την πορεία με το σεις και με το σας, ούτε αποδεικτικά στοιχεία για τη διάπραξη αδικήματος δεν χρειάστηκε να βρουν, ακολουθήστε μας στο τμήμα και πάρτε και κακουργήματα βάσει κουκουλονόμου. Αααα όλα κι όλα ήξερε που το ριχνε ο έλληνας, θέλουμε κράτος ρε, ακούτε; κράτος, κι αυτό σημαίνει κομμένες οι μαλακίες, μπάτσους σε κάθε γειτονιά, μείνετε σπίτι ήσυχοι να βλέπετε τιβί, οι μπάτσοι έχουν τους δρόμους τώρα, μείνετε ήσυχοι νοικοκυραίοι κατακάθια, άνθρωποι σαν τον Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ που βασανίστηκε και δολοφονήθηκε απ'την ελληνική αστυνομία σας δεν θα τη βγάζουν καθαρή, γιατί δεν μοιάζουν με σας κι αυτό είναι πρόβλημα. έτσι είναι, ξέφραγο αμπέλι θα είμαστε; κράτος ρε, ασφάλεια!
και το αίμα είναι φρέσκο, οι καταλήψεις που ακολούθησαν για την απελευθέρωση των συλληφθέντων διαδηλωτών, οι συγκεντρώσεις για αλληλεγγύη και αντιπληροφόρηση είναι οι στιγμές του αρνητικού μιας θεαματικής φιλελεύθερης ολιγαρχίας που αυτοθαυμάζεται φωναχτά αλλά απεγνωσμένα, καθρεφτίζεται στα μάτια των τηλεθεατών-ψηφοφόρων ψάχνοντας επιβεβαίωση, την έχει. αλλά η οργή δεν ψάχνει καθρέφτες.

---μακριά από καθρέφτες βρίσκω και πάλι τον εαυτό μου, μόνο ή με άλλους αλλά τον εαυτό/εαυτή/όοο, στιγμές νιώθω πως πορεύομαι στην έρημο, όχι πάντα όμως κι η έρημος ακόμα αλλάζει, το χρώμα του ορίζοντα, η κατεύθυνση του ανέμου, η σκόνη που σηκώνει, τουλάχιστον υπάρχει τοπίο σκέφτομαι κι αυτό είναι κάτι, νομίζω

καμιά φορά πάλι είναι μια απ’ αυτές τις ιστορίες που συνέβησαν σε κεινες τις αλέες με τους ανοιχτούς ορίζοντες και τα αγόρια που επέμειναν να μην φορούν μπλούζα, υπήρξα κάπου εκεί, όλοι έχουμε υπάρξει, είτε περαστικοί, παρόντες, πρωταγωνιστές ή θεατές

κάποιες φορές επιστρέφω------

2009-10-18T16:50:00.000-07:00

Στιγμιότυπο: βγαίνω στο δρόμο και περπατώ, φοράω μαύρα γυαλιά, μέτριο ανάστημα, έχω αδυνατίσει, φοράω μαύρα, φανερώνεται λίγο μόνο κίτρινο μπλουζάκι από μέσα να φωσφορίζει, το κίτρινο είναι το χρώμα του μίσους- μου το είπε ο π. σε μια παραλία σ’ εκείνο το κωλονήσι τέσσερα καλοκαίρια πίσω, ίσως και 3 αλλά μου φαίνονται τέσσερα, δεν έχει σημασία- κατεβαίνω αυτό το δρόμο, δεν τον ξέρω, δν θυμάμαι δλδ να τον έχω ξαναπερπατήσει, αυτό είναι ανακουφιστικό, οι στέγες στάζουν, δεν ξέρω αν και πότε έβρεξε, πάντως είναι ένα ευχάριστο μίζερο ντεκόρ, οι περαστικοί με προσπερνούν βιαστικά, τσεκάρω τα βήματά μου, νιώθω ότι παρακολουθούμαι διαρκώς, είμαι υπερβολικός, μου το λένε κάπου κάπου ανάμεσα σε σιωπές, κοιτάζω κάτω, μπατσικά με προσπερνούν, οι υποψίες παρακολούθησης με κατακλύζουν, το άκουσα στο ράδιο όμως, σε κάθε πλατεία θα υπάρχει αστυνομία, νέα κυβέρνηση, θέαμα, νέοι τρόποι διαχείρησης του δημόσιου χώρου, των αντιστάσεων, πάντως φοβάμαι, δεν έχω κάνει κάτι παράνομο αλλά αυτό μοιάζει λεπτομέρεια, δεν γουστάρω τους μπάτσους, είναι τρομακτικοί άρα φοβάμαι.

Στιγμιότυπο2: αγόρι τρέντης μιλά στο κινητό, κάθεται απεναντί μου, είμαι στο λεωφορείο, «χωρίσαμε, του είπα ότι είναι μαλάκας», συνειδητοποιώ ότι το αγόρι είναι αδερφή, μιλά δυνατά ανάμεσα σε έλληνες για το χωρισμό του με ένα άλλο αγόρι, θέλω να τον αστυνομεύσω αλλά χάριν καθιερωμένων κοινωνικών ορίων δεν μιλάω, φαντάζομαι για τον ίδιο λόγο και η ρατσιστική ομήγυρης, τώρα θέλω να του πω «γεια» να κατεβώ μαζί του απ’ το λεωφορείο και στο πρώτο στενό να του γλείψω το λαιμό, θα μου χαμογελάσει και θα μου διηγηθεί μια υπέροχη ιστορία για τη ζωή του, προσγειώνομαι, ούτε τόση αυτοπεποίθηση έχω και είναι σπάνιο τρέντης πράμα να χει να πει οποιαδήποτε ιστορία για οποιαδήποτε ζωή του.

Στιγμιότυπο3: Κάθομαι στο μπαλκόνι και κοιτάζω ένα κάτασπρο σύννεφο που κινείται μες στη νύχτα, κάνει ένα σπαστικό ήπιο κρύο με υγρασία και καπνίζω ένα βαρετό τσιγάρο, πλήττω, γύρω σκληρό άκαμπτο συμπαγές τσιμέντο, πόλη πλήξη, καμιά διαδρομή με υποσχέσεις καμιά διαδρομή επιχειρώ, θυμάμαι και το βλέμμα μου κολλά επίμονα στο σύννεφο, μέχρι να χαθεί πίσω απ’το σκληρό συμπαγές, θυμάμαι

2009-10-08T17:11:00.000-07:00

Αγαπητό 0
από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου υπάρχει το πασόκ στην εξουσία, θυμάμαι κάπως θολά αλλά χαρακτηριστικά στο σπίτι της γιαγιάς-θεοσχωρέστην- να βλέπουμε στην τιβί τον σημίτη να ανακηρύσσεται πρωθυπουργός και το 2004 να μου φαίνεται τόσο περιέργο που η νδ τελικά μπορεί και να υπάρξει ως κυβέρνηση. Και υπήρξε χρόνια πολλά, τόσα ώστε να μου φαίνεται περίεργο να σκέφτομαι το πασόκ ως κυβέρνηση. Αλλά στην πραγματικότητα δεν ήταν τόσα πολλά τα χρόνια και η αίσθηση μάλλον είναι τόσο εφήμερη και μάταιη ώστε να μην αλλάζει τόσα πολλά εν τέλει, αισθητικά ίσως γιατί οι νεοδημοκράτες κράτανε όσο να ναι τη χυδαιότητα της δεξιάς παράταξης ας πούμε…αλλά ποιος απ’ αυτούς μιλά πια με εμφυλιοπολεμικούς όρους; εκτός από χαζοσυνθήματα χαζονεολαίων τους- που ακόμα κι αυτά εκλείπουν- ο εμφύλιος μοιάζει μια μακριά ξεχασμένη ιστορία, τουλάχιστον ως είχε, με τα σύμβολα και τις σημασίες που τον χαρακτήριζαν. Τα αποτελέσματα της 4ης οκτώβρη δεν μοιάζουν τόσο τρομακτικά όσο καμιά θα περίμενε με βάση την εικόνα της ελληνικής κοινωνίας σήμερα, το λά.ο.σ δεν ανέβηκε και τόοσο πολύ, ο σύριζα μπαίνει στη βουλή, ο καραμανλής παραιτήθηκε, οι κκέδες μείναν τρίτοι κι ακάθεκτοι. Αλλά ίσως τελικά εκεί να είναι και ακριβώς το θέμα γιατί ίσως και η πάτρα να μη χρειάζεται μια τρελή πλειοψηφία (ακρο)δεξιάς για να κάψει τον καταυλισμό τον προσφύγων της, η Α αθηνών να μπορεί να βγάζει σύριζα πιο πάνω απ’το λά.ο.σ κι ας έχει τα τάγματα ασφαλείας να καταδιώκουν μετανάστες στους δρόμους της. Ίσως τελικά όλο αυτό το πανηγυράκι να ήταν πέρα ως περα μούφα. Θα μου πείτε οκ άλλο να χε το λά.ο.σ καμια ποσοστάρα να τρέχουμε, άλλο να μείνει σ’ένα 5%, άλλο να βγαινε κυβέρνηση το κκε να τρέχουμε (πάλι), άλλο να μείνει στη γνωστή κοσμάρα του…και θα σας πω οκ αλλά κ οι εκλογές μάλλον δεν είναι ούτε τόοσο απρόβλεπτες ούτε τόσο ελεύθερες, οι εκλογές είναι απλά μια έκφραση του κοινωνικού, διαμεσολαβημένη από χίλια δυο και κυρίως δεν προσφέρουν τόσες επιλογές. Ειδικά σήμερα. Κι αυτό γιατί αγαπητοί και πάντα με γνώμη αναγνώστες, το κράτος ασφαλείας έχω την εντύπωση θα μείνει εδώ, τα πογκρόμ, οι νταβαντζήδες, η καθημερινή και πολυεπίπεδη βία δεν πρόκειται να φύγει με καμιά κυβέρνηση που λένε. αν οι εκλογές άλλαζαν τον κόσμο θα ήταν παράνομες, γνωστό, παραδοσιακό, μπατ τρού.

κι όλα συνεχίζουν ασύνδετα, χλωμά και διεστραμμένα, το γκρίζο χάος μένει εδώ, να φιλοξενεί παράνοιες στα σπλάχνα του, αφουγκραζόμαστε σιωπές μιλάμε για εσένα. περιφέρομαι στην πόλη σαν πάντα και η πόλη περιφέρεται μέσα μου, αγαπώ και μισώ αυτούς τους δρόμους με μια ένταση που ανεβοκατεβαίνει κάθε βράδι, δεν νιώθω ασφαλής, δεν είμαι εδώ για κανέναν, έχουνε φύγει τόσοι, η αθήνα μοιάζει με κακό αστείο, παίζει με τις αναμνήσεις μου, μου τις πετά στα μούτρα για να μου φανερώσει το κενό της. Όχι δεν είμαι εγω σαν αυτούς με τις σημαίες, δεν πανηγυρίζω μπροστά σε μια τηλεοπτική οθόνη, εγω απλά πιόνι εκτος πα-ρ-τ(ρ)ίδας, δεν είμαι εδώ. για κάποιο λόγο. δεν ζούμε στην ίδια πόλη, δεν βλέπουμε τα ίδια πράγματα. καριόληδες.

2009-10-04T20:04:00.000-07:00

2009-10-02T05:07:00.000-07:00

για μια ελληνοσερβική ΟΜΟΦΥΛΟφιλία

20/09/09 Βελιγράδι, η προγραμματισμένη πορεία πράιντ (φεστιβάλ ομοφυλοφιλικής, λεσβιακής, τρανς και αμφιφυλόφιλης υπερηφάνειας) δεν παίρνει άδεια απ’ τις αρχές να πραγματοποιηθεί στο κέντρο της πόλης, όπως λέγεται διότι δεν μπορούν να εγγυηθούν την ασφάλεια των παρευρισκόμενων. Οι φασίστες φαίνεται να είναι πολλοί και μάχιμοι και το σκηνικό θυμίζει εκείνο του 2001, όπου οργανωμένοι ακροδεξιοί, χριστιανορθόδοξοι σύλλογοι και οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων, τα αγόρια της διπλανής πόρτας σαν να λέμε, επιτέθηκαν στους συμμετέχοντες εκείνου του πράιντ, στέλνοντας δεκάδες στο νοσοκομείο. Το κράτος αρκεί να δείξει ένα καλό προσωπείο για την Ε.Ε- εμείς σας στηρίζουμε και σας καταλαβαίνουμε αλλά η κοινωνία δεν είναι έτοιμη, όπως θα έλεγε και ο οποιοσδήποτε έλληνας πολιτικός. Οι διοργανωτές καλούν για συγκεντρώσεις ανα τον κόσμο για τη στήριξη του σκοπού τους. To lgbtq κίνημα στην Σερβία τα τελευταία τουλάχιστον 15 χρόνια έχει πραγματοποιήσει πληθώρα δράσεων γύρω από τη σεξουαλικότητα και το φύλο, είτε μέσα σε γραφεία, μπαρ, κλειστούς κοινωνικούς χώρους, είτε σε μικρές στιγμές στον δρόμο. Όλα αυτά μέσα σε μια μιλιταριστική κοινωνία, όπου και έχουν δεχτεί τις επιθέσεις των φασιστών με την συνεργασία των μπάτσων.

Το να κάνεις όμως διαμαρτυρία έξω από την πρεσβεία ενός κράτους, άλλο απ’ αυτό που ανήκεις και υποφέρεις, για να διαμαρτυρηθείς για γεγονότα ή καταστάσεις που στις περισσότερες περιπτώσεις δεν έχεις βιώσει από κοντά, μοιάζει σύνθετο. Όχι σε όλους βέβαια. Κάποιοι δομούν την πολιτική τους όλη γύρω απ’ αυτό. Η αμερικάνικη πρεσβεία αποτελεί π.χ σταθερό σύμβολο και πεδίο αντιπαράθεσης για την αντιμπεριαλιστική αριστερά γιατί όπως μάθαν σε όλες μας «φονιάδες των λαών αμερικάνοι» και τέρμα η συζήτηση. Μοιάζει όμως πιο σύνθετο σε κάποιες από μας στο βαθμό που αντιλαμβανόμαστε την πολιτική μας πρακτική και θεωρία ως άμεσα συνδεδεμένες με το βίωμα μας, την εδώ και τώρα ύπαρξή μας, στο εδώ και τώρα κοινωνικό περιβάλλον. Ο εχθρός είναι εδώ ή bring the war back home ας πούμε.

Τι γυρεύουμε όμως έξω απ’ τη σέρβικη πρεσβεία απόψε; Είναι άραγε η απαγόρευση οποιουδήποτε πράιντ, οπουδήποτε, ικανή να μας κινητοποιήσει με τον ίδιο τρόπο; Η απάντηση δεν μοιάζει εύκολη. Φυσικά η διάθεση γενικά να ασχοληθούμε με καταστάσεις, που αν και μακρινές ακούγονται ή φαντάζουν οικείες, υπάρχει. Όμως συχνά λείπουν τα δεδομένα για να υποστηρίξουμε έναν πολιτικό λόγο αλληλεγγύης που θα καταφέρει να αποφύγει τη λούμπα στερεοτυπικών αναπαραστάσεων που πολύ εύκολα μπορούν να συναντηθούν με τον πατριωτισμό.

Η παρουσία μας σήμερα έξω από την πρεσβεία της σερβίας μοιάζει ίσως πιο εύκολα εξηγήσιμη. Κι αυτό γιατί αυτοί που μας καταδιώκουν κι εκεί και δω έχουν ανακηρυχθεί εδώ και καιρό αδέρφια. Αδέρφια στον εθνικισμό, τον σεξισμό, την ομοφοβία. Κι ας μιλήσουμε λίγο για ιστορία… ελληνικό και σερβικό κράτος από τις αρχές της διάλυσης της οθωμανικής αυτοκρατορίας στηρίχθηκαν σε αδερφούς εθνικισμούς: μαζί στις εθνοκαθάρσεις, τους εκτοπισμούς, τους ομαδικούς βιασμούς. Μαζί στον διαμελισμό της μακεδονίας, τη διάλυση άλλων προκαπιταλιστικών μορφών οικογένειας και τη δημιουργία της πρότυπης ορθόδοξης πυρηνικής οικογένειας που όλες ξέρουμε και αγαπάμε... Κι αν κάποιες υποθέσουν πως κακόβουλα σκαλίζουμε ένα μακρινό παρελθόν, ο πόλεμος στη Βοσνία με αποκορύφωμά του τη σφαγή της Σρεμπρένιτσα αποτελεί ένα φρικιαστικό κοντινό προηγούμενο. Ήταν τότε που σέρβοι και έλληνες μαζί βίασαν χιλιάδες Βόσνιες και δημιούργησαν την εκατόμβη των Βοσνίων αντρών και αγοριών της πόλης για να υψώσουν τις σημαίες τους. Και δεν ήταν λίγοι, ούτε εξαίρεση, ακόμα κι αν οι ελληνικές αποστολές ήταν ολιγάριθμες σε σχέση με τον τακτικό σερβικό στρατό, είχαν την υλική και διανοητική στήριξη του μεγαλύτερου κομματιού της ελληνικής πολιτικής ζωής. Από τις οργανωμένες ακροδεξιές/φασιστικές οργανώσεις ως την εθνικοπατριωτική αριστερά ο εθνικισμός, λιγότερο ή περισσότερο απροκάλυπτα αντέστρεφε την πραγματικότητα στο όνομα ενός στείρου πατριωτικού αντιαμερικανισμού. Κι αν έχουμε λόγο να κουβαλάμε και να μεταδίδουμε αυτή τη μνήμη είναι γιατί είμαστε από τα σώματα που κατεξοχήν ποδοπατούνται απ’ αυτούς τους λόγους και τα έργα του εθνικιστικού μίσους.

Ως μέρος κινημάτων που δραστηριοποιούνται στην ελλάδα ενάντια στον εθνικισμό, τον ρατσισμό και την ομοφοβία, τους έχουμε συναντήσει πολλές φορές, τους οργανωμένους νεοναζί, τους παραδοσιακούς ελληνορθόδοξους φασίστες, τους παπάδες και όλο αυτό το πλέγμα εξουσίας που συστηματικά ασκεί βία στο όνομα μιας εθνικής καθαρότητας. Τα πογκρόμ εναντίον μεταναστών και προσφύγων, οι επιθέσεις ενάντια σε γκέι στα πάρκα και στους δρόμους, οι επιθέσεις εναντίον αντιεξουσιαστών και αριστερών είναι μια πραγματικότητα της (πολιτικής) μας ζωής εδώ. Αναγνωρίζουμε πως δεν πρόκειται για το ίδιο πράγμα, δεν θέλουμε να εξισώσουμε το βίωμα των συντροφισσών και συντρόφων στη σερβία με το δικό μας, όχι πως είναι κατώτερο ή ανώτερο αλλά απλά διαφορετικό, με άλλο βάρος, ιστορικότητα, με άλλες ενδεχομένως παραλλαγές νοημάτων. Αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ είναι να κάνουμε αυτή τη συγγένεια της βιωμένης μας αδικίας πολιτική, να επικοινωνήσουμε το τι συνεπάγεται να βγαίνεις στο δρόμο ως πούστης, λεσβία ή παράξενη σε μια κοινωνία όπου οι εθνικά υπερήφανοι ελληνορθόδοξοι οικογενειάρχες κάνουν κουμάντο. Σε μια κοινωνία όπου η βία του έθνους συναντιέται τόσο εμφανώς και άμεσα με μια αναγκαστικά ετεροφυλόφιλη μοίρα.

Είμαστε λοιπόν εδώ για να εκφράσουμε ένα βίωμα αποκλεισμού και ομοφοβίας και να απευθυνθούμε όχι προς τον ξένο και κακό Άλλο, αλλά προς το γείτονα, τη μαμά και το μπαμπά μας, το σύντροφό μας, που καθημερινά επιβάλλουν τον εθνικισμό και την ομοφοβία και με αυτά τα εργαλεία αβασάνιστα φώναζαν τότε το «ελλάς σερβία συμμαχία». Είμαστε εδώ αξιοποιώντας τη μνήμη και τα βιώματά μας ως αφετηρία για να μιλήσουμε αντεθνικά, από μια ανταγωνιστική σκοπιά λιγότερο εμφανή. Αυτή των πολιτικών στρατηγικών αποσταθεροποίησης του διχοτομικού έμφυλου συστήματος και της καταναγκαστικής ετεροφυλοφιλίας ως παράγοντες εγκαθίδρυσης εθνικών συνόρων. Είμαστε εδώ για τα σώματα που έχουν γίνει έρμαια των εθνικιστικών πολεμικών ιαχών, τα σώματά μας που νιώθουμε πως έχουν να διηγηθούν μια ιστορία παρόμοια με τις αδερφές μας στη σερβία. Είμαστε εδώ για να δώσουμε και να πάρουμε δύναμη, διεκδικώντας σημασία και χώρο ύπαρξης πέρα από σύνορα και συλλογικές αυταπάτες.

QVzine
www.qvzine.net

2009-09-28T07:50:00.000-07:00

Ελλάς – Σερβία Συμμαχία Σε Εθνικισμό και Ομοφοβία

Την Κυριακή, 20 Σεπτέμβρη του 2009, ήταν προγραμματισμένη να πραγματοποιηθεί στην κεντρική πλατεία της πόλης του Βελιγραδίου, πορεία υπερηφάνειας των λεσβιών, γκέι, αμφί και τρανς ανδρών και γυναικών (lgbt pride). Μία ημέρα πριν, το πρωί του Σαββάτου, η οργανωτική επιτροπή του pride έλαβε σημείωμα του πρωθυπουργού σύμφωνα με το οποίο απαγορεύονταν η διεξαγωγή της συγκέντρωσης «για λόγους ασφαλείας». Οι σερβικές αρχές αρνήθηκαν να εγγυηθούν την ασφάλεια των διαδηλωτών και να περιορίσουν φασιστικές ομάδες που σκοπό είχαν να εναντιωθούν στην διοργάνωση με προγραμματισμένη αντι-συγκέντρωση. Η αστυνομία δήλωσε αδυναμία να προστατεύσει τη διαδήλωση της lgbt και queer κοινότητας και ανακάλεσε την άδεια διεξαγωγής της.

Τον τελευταίο μήνα, και ενώ πλησίαζε η μέρα του pride, τα σερβικά μέσα μαζικής ενημέρωσης έδιναν καθημερινά το βήμα σε εκπροσώπους ακροδεξιών ομάδων, οι οποίοι αναπαρήγαγαν την ιδεολογία του μίσους απειλώντας τους lgbt και queer ακτιβιστές και τους συμμάχους τους. Οι δρόμοι της πόλης είχαν γεμίσει εθνικιστικά και ομοφοβικά συνθήματα και ομάδες φασιστών απειλούσαν, τρομοκρατούσαν και επιτίθονταν σε ανθρώπους που τους «φαίνονταν» διαφορετικοί.

Παρά το κλίμα τρομοκρατίας οι οργανωτές του pride δεν υποχώρησαν, αλλά οι σερβικές αρχές ουσιαστικά επέλεξαν να μην αντιπαρατεθούν με την φασιστική και ομοφοβική ιδεολογία που στηρίζεται από μεγάλο κομμάτι της σερβικής κοινωνίας.

Την Κυριακή, ημέρα του προγραμματισμένου και πλέον απαγορευμένου pride, η πόλη είχε κατακλυστεί από ομάδες φασιστών. Η αστυνομία συνέλαβε 46 άτομα που είχαν πάνω τους από μαχαίρια και σιδηρογροθιές, μέχρι καπνογόνα και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, έτοιμοι για κυνήγι εκδίκησης.

Αυτή ήταν η τρίτη απόπειρα διοργάνωσης, σε διάστημα 8 χρόνων, μιας δημόσιας συγκέντρωσης lgbt και queer ομάδων. Το 2001, την πρώτη φορά που η lgbtq κοινότητα του Βελιγραδίου επιχείρησε να βγει στο δρόμο και να διεκδικήσει την ορατότητά της, φασιστικές συμμορίες είχαν επιτεθεί και τραυματίσει σοβαρά ανθρώπους που κατευθύνονταν προς τον χώρο προ-συγκέντρωσης -ανάμεσά τους και κόσμο που απλώς έτυχε να περνάει την ίδια ώρα από εκείνο το σημείο της πόλης. Η αστυνομία τότε ήταν παρούσα αλλά δεν έκανε καμία κίνηση να αποτρέψει τους ξυλοδαρμούς. Το 2004, η δεύτερη απόπειρα ματαιώθηκε από τους ίδιους τους διοργανωτές, καθώς η αστυνομία δεν συνεργαζόταν σε κανέναν βαθμό ενώ οι απειλές και η τρομοκρατία είχαν ξανά ξεπεράσει κάθε όριο.

Η ιδεολογία του εθνικισμού και της εθνικής καθαρότητας και ανωτερότητας είναι αυτή που οπλίζει την βία απέναντι σε όποιον κι όποια δεν συναινεί ή ακόμη περισσότερο συγκρούεται με το εθνικιστικό δόγμα. Οι κοινωνικές ομάδες που δεν συστρατεύονται με το όραμα του εθνικισμού δέχονται επιθέσεις επειδή ουσιαστικά με τις πρακτικές τους αρνούνται να αναπαράγουν τις αξίες που συγκροτούν την εθνική ταυτότητα. Αυτό είναι κάτι που το βλέπουμε να συμβαίνει και στην ελληνική κοινωνία, όπου θεσμοί όπως η θρησκεία και η πυρηνική οικογένεια στηρίζουν την εθνική της συνοχή. Ταυτότητες όπως αυτή του καλού πατριώτη, του πιστού ορθόδοξου, της ελληνίδας μάνας και του αρρενωπού άνδρα κατασκευάζονται σύμφωνα με τις θεσμικές και κοινωνικές προσταγές και είναι αυτές που περιφρουρούν τις κοινωνικές νόρμες.

Στεκόμαστε αλληλεγγύες/οι με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες από τη Σερβία, που παλεύουν για την ελευθερία έκφρασης της σεξουαλικής επιθυμίας και την αυτοδιάθεση του σώματος κάθε ανθρώπου.

Στεκόμαστε μαζί τους ενάντια στην ομοφοβία, τον συντηρητισμό και την κοινωνική απάθεια που στηρίζει τον τρόμο και τη βία.

Ανοιχτή Συνέλευση Αλληλεγγύης

2009-09-21T00:21:00.000-07:00

Ανακοίνωση της οργανωτικής επιτροπής του pride στο Βελιγράδι

Βελιγράδι 19/9/09

Σήμερα το πρωί πραγματοποιήθηκε απο τους διοργανωτές του pride στο Βελιγραδι, η τελική συνέντευξη τύπου πριν απο την αυριανή παρέλαση υπερηφάνειας. Εκτός του οτι το pride δεν θα πραγματοποιηθεί, λόγω των υψηλών κινδύνων για την ασφάλεια και λόγω της έλλειψης συνεργασίας από την πλευρά του κράτους και της αστυνομίας για τη διασφάλιση της εκδήλωσης- ακόμα η Σέρβικη αστυνομία ανακάλεσε την άδεια για πραγματοποιηθεί το pride στην προγραμματισμένη τοποθεσία στο κέντρο της πόλης.

Αυτό συμβαίνει μετά από μήνες σχεδιασμού από την οργανωτική ομάδα, και επανειλημμένες διαβεβαιώσεις από την κυβέρνηση σε όλα τα επίπεδα, τον υπουργό για τις μειονότητες, και τον σέρβο πρωθυπουργό και πρόεδρο, ότι το pride θα είναι εξασφαλισμένο και προστατευμένο.

Μια πλήρης μελέτη ασφάλειας ανατέθηκε περισσότερο από τρεις μήνες πριν, απο τους διοργανωτές του pride, και πραγματοποιήθηκε απο την υπηρεσία άμυνας του πανεπιστημίου, κατασκευάζοντας μια λεπτομερή στρατηγική με όλες τις υλικοτεχνικές δυνατότητες, έτσι ώστε να πραγματοποιηθεί το pride με ασφάλεια, με πλήρeiς οδηγίες για το πώς η αστυνομία θα εξασφάλιζε την είσοδο των συμμετεχόντων του pride στην παρέλαση, την ασφάλειά τους κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης και την δυνατότητα να εγκαταλείψουν την εκδήλωση
ανενόχλητ@.

Αυτή η μελέτη ασφάλειας έκανε επίσης λεπτομερείς συστάσεις για προληπτικά μέτρα που θα μπορούσαν να παρθούν απο την αστυνομία, κατα τους μήνες που προηγήθηκαν του pride για να ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος της βίας. Η αστυνομία δεν είχε λάβει υπόψιν της αυτά τα μέτρα και παρά τις συναντήσεις μηνών με τους διοργανωτές του pride και τις καθημερινές συναντήσεις -τις τελευταίες δυο εβδομάδες-απέτυχαν να δράσουν με βάση τα μέτρα ασφαλείας και αντί γι αυτο επέλεξαν την τακτική της πίεσης στους διοργανωτές για την ακύρωση της εκδήλωσης.

Μέσα στις τελευταίες 48 ώρες, η αστυνομία σε συναντήσεις με τους διοργανωτές του pride, αρνήθηκε οποιαδήποτε συνέργασία για την εξασφάλιση της ασφάλειας της εκδήλωσης, ασκώντας περαιτέρω πίεση στους διοργανωτές για να το ακυρώσουν.

Η αστυνομία αρνήθηκε να αναλάβει την ευθύνη για την τήρηση της δημόσιας τάξης κατά τη διάρκεια του pride. Αντ' αυτού λένε στους διοργανωτές του pride οτι αυτοι θα θεωρούνταν υπέυθυνοι για οποιαδήποτε καταστροφή δημοσίας περιουσίας από τους χούλιγκαν και τις φασιστικές ομάδες οι οποίες οργάνωναν μια βίαιη απάντηση στο pride.

Την περασμένη εβδομάδα, τα σχέδια των φασιστικών ομάδων για την βία ως προς τους συμμετέχοντες του pride δημοσιεύθηκαν στα σερβικά μέσα ενημέρωσης, τα σχέδια αυτά περιλαμβάνουν καλέσματα για το λιντσάρισμα και τον ξυλοδαρμό ΛΟΑΤ κόσμου που θα συμμετείχε στο pride. Η Σερβία έχει νόμους ενάντια στο λόγο του μίσους, αλλά απο την μεριά της εξουσίας δεν έχει γίνει ποτέ καμία δίωξη αντ 'αυτού η επίσημη γραμμή ήταν ότι αυτή είναι μια συζήτηση, μία ανταλλαγή απόψεων.

Δημόσιες δηλώσεις για την υποστήριξη του pride έγιναν σε επίπεδο Ευρωπαικού κοινοβουλίου, καθώς αυτό είναι ένα σημαντικό βήμα προόδου για τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Σερβία που θα σηματοδοτούσε το τέλος της κυριαρχίας της βίας απο την δεξιά πτέρυγα πάνω στα δικαώματα ομάδων μειονοτήτων και την είσοδο της σέρβικής κοινωνίας σε μια νέα περίοδο πιο ανοιχτής ισότητας.

Η αστυνομία πρόσφερε έναν εναλλακτικό χώρο στις παρυφές της πόλης, εν τούτοις δεν είναι γνωστό το πως η διοργάνωση θα ήταν καλύτερα περιφρουρημένη απο το μέρος οπου αρχικά είχε συμφωνηθεί. Σήμερα οι διοργανωτές του pride, έχουν ζητήσει επίσημα απο την αστυνομία να λάβει μέτρα κατα των οργανώσεων της φασιστικής και δεξιάς πτέρυγας που προωθούν τον λόγο μίσους στον τύπο ενάντια στον ΛΟΑΤ κόσμο και στο pride.

Οι διοργανωτες του pride συναντήθηκαν και σήμερα για να συζητήσουν πιθανές δράσεις, για να διαδηλώσουν κατά αυτής της αποτυχίας του σερβικου κράτους και της αστυνομίας για να υπερασπιστεί τα πιο βασικά ανθρώπινα δικαιώματα μας, το δικαίωμα να περπατάμε με ασφάλεια στους δρόμους.

Ζητάμε την υποστήριξη και την δράση σας

Παρακαλώ διαδώστε την πληροφορία

γράψτε κείμενα καταγγελίας στους ακόλουθους πολιτικούς

η οργανώστε διαδηλώσεις διαμαρτυρίας στην πρεσβεία της Σερβίας στις χώρες σας.

Γράψτε σε

Boris Tadić

Predsednik Republike Srbije

Andrićev Venac 1

11000 Beograd

Tel: +381 11 3632 007, 3632 136

Fax: +381 11 658 584, 361 78 65

Email: kontakt.predsednik@predsednik.rs

Prime Minister - President of the Serbian Government

Mirko Cvetkovic

Predsednik Vlade Republike Srbije

Nemanjina 11

11000 Beograd

Serbia

Tel: +381 11 3617-719

Fax: +381 11 3617-609

Email: predsednikvladesrbije@srbija.sr.gov.rs

First Deputy Prime Minister and Minister of Interior

Ivica Dačić

Nemanjina 11

11000 Beograd

Serbia

Tel/Fax: +381 11 3617-586

Email: kabinet.zpv@sr.gov.rs

E-mail: muprs@mup.sr.gov.yu

www.mup.sr.gov.yu

Mayor of Belgrade

Dragan Djilas

Dragoslava Jovanovića 2, 3229-678

Email:

Minister of Human and Minority Rights

Svetozar Ciplic

Bulevar Mihajla Pupina 2

11000 Beograd

Email: kabinet@ljudskaprava.gov.rs

Belgrade Pride 2009
www.belgradepride.rs
info@belgradepride.rs
belgradepride@gmail.com

παραθέτω και ένα πολύ ωραίο κείμενο για την ομοφοβική βία

2009-09-15T17:16:00.000-07:00

Lovers ar(s)e strangers
Δεν υπάρχει κάποια απαραίτητη συνοχή στις ζωές μου/μας, αυτή προσπαθούμε να διατηρήσουμε όσο μπορούμε κι όσες δεν το πολυσκέφτονται ζουν στην… ευτυχία, η ευτυχία είναι έννοια καθεστωτικιά. βέβαια πολλές φορές μάλλον στρεφόμαστε στο καθεστώς. η ανάθεση δεν θα μας αφήσει εύκολα, ίσως και ποτέ, καμιά δεν μπορεί να εικάσει με ασφάλεια. όλοι οι γνωστοί μου κι εγώ μ’ αυτούς, μεγαλώσαμε στην ανάθεση που μας έδινε συνοχή, μπορεί άλλης ποιότητας, με άλλα μεγκαμπάιτ εξουσίας όταν κατεβάζαμε γνώση, αλλά σίγουρα ανάθεση της ζωής μας, στο σχολείο, τη μαμά, τη δουλειά του μπαμπά, υπήρχαν εκεί για μας και δεν πολυλογοδοτούσαμε εμείς- όχι ρητά τουλάχιστον- για ποιον σκατά υπάρχουμε σ’ αυτόν τον κόσμο… η στιγμή της ρήξης αν υπάρχει για όλους και όλες μια τέτοια στιγμή, με όποια ένταση κι αν έχει μας κάνει να σφίγγουμε λίγο το κωλαράκι μας, οι αδερφές μου, κάποιοι απ’ αυτές πολλές φορές απλά το ανοίγουν, σε μια λογική αιώνιας ανάθεσης, παραίτησης αλλά και παντοτινής αγάπης, κι αυτό θα μπορούσε να ειπωθεί ίσως, προσθεου(;) δεν θέλω να μιλήσω απόλυτα κυριολεκτικά γι’ αυτό, μιλάω κατά βάση μεταφορικά, για τις σχέσεις σε μια κοινότητα πακεταρισμένων συναισθημάτων-- όπως αυτό που αποτυπώνεται τώρα και θα το λάβουν οι πιστοί φόλοουέρς μου—τα οποία κυκλοφορούν κι ανακυκλώνονται τόσο γρήγορα όσο το νέο σιγκλάκι της βανδή, για τις γκέι σχέσεις πιο συγκεκριμένα, και ακόμα πιο συγκεκριμένα εδώ σ’ αυτή τη ζωντανή κόλαση, των μισοπεθαμένων, των λιγούρηδων, των τρέντηδων, των εθνικόφρονων, των γαμημένων τόσο άσχημα ψυχικά που η απλή επικοινωνία φαντάζει πιο δύσκολη από σαββατοκύριακο για λέζουρ ακτίβιτις στο τόκιο, γαμώ το χριστό! κι αν έχασα κάπου το πόιντ αυτό που ήθελα να πω είναι πως υπάρχουν άγιοι οσιομάρτυρες σ’ αυτή την κόλαση των σχέσεων και είναι τ’ αδέρφια μου στο ζάππειο, στο ρόμεο, στο νταρ, στο γκέιελλάς και σ’όλα τα σκατά που πουλάνε πλασίμπο κατά της μοναξιάς και είναι άγιοι γιατί η αναθεσή τους δεν έχει όρια, είναι απόλυτα αφοσιωμένοι σε μια παραίτηση μεγαλύτερη κι απ’το θεό… μετά από μήνες λοιπόν κοντά τους νομίζω πρέπει να κάψω επιτέλους τις εικόνες τους

2009-09-12T20:15:00.001-07:00

2009-09-12T20:10:00.001-07:00

oi an8rwpoi einai apelpismenoi ekei e3w, to xeis dei kai me ta matia sou,dn xreiazetai na sto pw egw, to pio tromaktiko omws einai pws kapoioi fainetai na exoun nohma, isws na to 3ereis ki auto se kanei pio sklhro sto matia mou alla sth vasilis sofias 3hmerwmata kuriakhs dakrusa ya sena, oxi pou hsoun sto nosokomeio, apla to shmadi sou panw mou san spasmeno kokalo sta prwtovroxia

2009-09-06T06:30:00.000-07:00

Un Chant D'Amour Ζενέ (1950)

Ένας άντρας πρέπει να ονειρεύεται πολύ καιρό για να μπορεί να πράξει με μεγαλείο, και βέβαια τα όνειρα τρέφονται απ' το σκοτάδι. Κάποιοι ηδονίζονται με φαντασιώσεις, το περιεχόμενο των οποίων δεν συνίσταται σε ουράνιες απολαύσεις. Οι χαρές ετούτες είναι λιγότερο απαστράπτουσες γιατί η ουσία τους είναι το Κακό.

Οι ονειροπολήσεις αυτές είναι καταδύσεις και αποσιωπήσεις μέσα μας γιατί δεν μπορούμε να κρυφτούμε παρά μόνο στο κακό, ή -για την ακρίβεια- στην αμαρτία. Κι αυτά που στον επίγειο κόσμο φαίνονται ως δίκαιοι και τιμημένοι θεσμοί είναι μόνον μια αναγκαστικά μεταμορφωμένη προβολή αυτών των μοναχικών μύχιων ικανοποιήσεων.

Οι φυλακές είναι τόποι όπου τέτοιες ονειροπολήσεις διαμορφώνονται. Φύλακες και κρατούμενοι διάγουν το βίο τους σε μια υπερβολικά πραγματική ύπαρξη, κάτι που επηρεάζει βαθιά τους ανθρώπους που παραμένουν ελεύθεροι.

Ζαν Ζενέ, Το θαύμα του ρόδου

2009-09-03T18:06:00.000-07:00

Omofilofilia skarti 1
(ή περιδιαβαίνοντας τη νύχτα σε ντελίριο πουστιάς)

Θέλω να πω πως ήταν ωραία, μετά από αμέτρητες μπύρες, τσιγάρα και έντονη κουβέντα πάνω σε οτιδήποτε πολιτικόαςπούμε και γκεοβιωματικά ,αράξαμε στο βράχο και ο γλυκός ιταλάκος έγειρε πάνω μου, λίγο απότομα απέφυγα πουλώντας δράμα. Όταν χαθήκαμε ήταν τόσο συγκινητικά όσο συνήθιζα να λέω στον εαυτό μου για μια περαστική βραδιά, αλλά για να μην είμαι πολύ κυνικός ήταν γλύκας, μου χάιδεψε το χέρι και το δέρμα του ήταν διψασμένο, το σκηνικό όμως έκλεισε κάπως σιγανά κι αθόρυβα έτσι ώστε και οι 2 να θυμόμαστε πως ήταν ωραία, ενώ η μητρόπολη βάραγε αδιάκοπα από κάτω σε μεταμεσονύκτιο τέμπο. Στο θησείο ξέστηναν εξέδρα που στην αρχή νόμισα πως ήταν συναυλία αλλά με πληροφόρησαν πως περί πασόκ πρόκειται, φαντάστηκα τρομακτικά πολλούς έλληνες μαζεμένους πριν λίγες ώρες στο ίδιο σημείο κι ευχαρίστησα τον ανύπαρκτο θεό που δεν βρέθηκαν στο διάβα μου, οι συνάξεις των ελλήνων είναι εφιάλτης, πρέπει να προετοιμάσω το στομάχι μου για τον προσεχή μήνα.

Μετά σαν καλή πουτάνα γύρεψα τα άλλα άγνωστα παιδιά με τα μισοαληθινά ονόματα και τη βρώμικη γλώσσα, βρήκα τον φλωράκο που με είχε βρίσει πριν δυό μήνες αλλά φάνηκε να τα χει ξεχάσει όλα, μέ λιωσε στο τσιμπούκι ο πούστης, μισή ώρα; μισή ώρα. πουστιά ατέλειωτη λέμε, ενώ από κάτω γυρόφερναν τα άλλα αδηφάγα παιδιά και χαίρονταν μόνα τους με το σκοτάδι. έχυσα και δεν τ’ άφηνε απ’το στόμα του το πουστράκι και δώστου κι άλλο, σε κάποια φάση βαρέθηκα και του πα να κάνουμε ένα τσιγάρο, δυό λεπτά έκανε να χύσει κι αυτός και αράξαμε. εκεί άρχισε να το παίζει έξυπνος και δοκιμασμένος απ’ η ζωή… μου θύμισε το φίλο μου το Γιώργο απ΄ το δημοτικό, άκυρη τελείως σύνδεση απλά έμοιαζε κάπως η φάση, όλη αυτή η ψωροπερηφάνια ότι εγώ και καλά τα χω κάνει όλα … κι ο μαλάκας σε τρεις ώρες θα ξύπναγε για δουλειά… βέβαια οκ ο Γιώργος προφανώς δεν δούλευε γιατί είμασταν ακόμα πιτσιρίκια και ναι δεν κάναμε και τσιμπούκια μεταξύ μας, όμως η φάση ήταν τρομακτικά παρόμοια στα υπόλοιπα, τελος πάντων όμως δεν είναι εκεί το θέμα κι έτσι σηκώθηκα κι έφυγα από κει για να συναντήσω τις σιωπές μου στο σπίτι, βγαίνοντας στην ανοιχτή λεωφόρο- όπως πάντα- με χτύπησε ο αέρας κι όπως πάντα φέρνοντας μαζί του όλο αυτό που δεν χωράει σε λόγια, ούτε σε σκέψεις, πόσο μάλλον σ' ένα σώμα. περιπλανώμενο και. νοσηρό.

2009-08-24T20:15:00.001-07:00

ξημερώνει κι οι αναμνήσεις είναι εδω, περίεργες επαναλήψεις, στο πάρκο 3 άνδρες μιλούν μπερδεμένα ελληνικά με κάποια βαλκανική γλώσσα και στριφογυρίζουν σ' ένα παιδικό παιχνίδι, χαμογελούν, προσποιούνται τα βογγητά που ακούγονται απ' την τουαλέτα, μοιάζει σαν παιδική ηλίκια, απλά χωρίς φυσικό φώς, η πόλη ανάποδα παίζει στα σκοτάδια της, εκεί έχω πατρίδα. η μητρόπολη αναστενάζει απ' τη βαρεμάρα, το πλήθος αβέβαιο για τη νέα σεζόν, οι δρόμοι ήδη έχουν αρχίσει να ψιλοφρακάρουν, άλλος ένας γύρος στην κόλαση μαλάκες. άνθρωποι ψυχορραγούν στις φυλακές, άνθρωποι χωρίς ανθρώπους, μόνοι μαλάκες, άλλος ένας γύρος μόνοι.

2009-08-24T01:30:00.000-07:00

λευτεριά στο Θ.Ηλιόπουλο, φυλακισμένο απ'το Δεκέμβρη, απεργό πείνας από 10 Ιουλίου

λευτεριά στους φυλακισμένους και φυλακισμένες στα ελληνικά και ευρωπαϊκά στρατόπεδα κράτησης μεταναστών

πόσο βαρετό το σκηνικό με τις φωτιές; οι έλληνες για αλλη μια φορά θα αναρωτηθούν στις κάμερες "που είναι το κράτος;", τόσο κλισέ και κυνικά

2009-08-16T03:35:00.000-07:00

Πάνε κάποιες μέρες από τη δολοφονική επίθεση στο Τελ Αβιβ εναντίον μελών της εκεί γκέι και λεσβιακής κοινότητας, που άφησε πίσω 2 νεκρούς και τουλάχιστον 10 τραυματίες. Επέλεξα να μην αναφερθώ αμέσως στο περιστατικό, ακριβώς γιατί πρόκειται για μια μακρινή κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα που οποιοσδήποτε λόγος μπορεί να πάει το θέμα όπου να ναι, ειδικά όταν πρόκειται για το Ισραήλ...Βρήκα όμως το κείμενο μιας ισραηλινής ακτιβίστριας πάνω στο θέμα, το οποίο διαβάστηκε σε πορεία αλληλεγγύης που έγινε στο Βερολίνο. Θεωρώ πως έχει αξιόλογες αιχμές πάνω στην ομοφοβία και την αντίληψη αυτής από ένα σύγχρονο δυτικό γκέι/λεσβιακό κίνημα... ευχαριστώ πολύ τον σύντροφο Α. για τη μετάφρασή του, το αγγλικό θα το βρείτε εδώ

Το προηγούμενο Σάββατο ένας εφιάλτης έγινε πραγματικότητα: μας κυνήγησαν.
Ένας άντρας με καλυμμένο το πρόσωπό του μπήκε σε ένα δωμάτιο γεμάτο νέους και άνοιξε πυρ.

Τώρα δύο από αυτούς είναι νεκροί και πολλοί τραυματισμένοι, κάποιοι στο νοσοκομείο.

Όταν μαθεύτηκαν τα νέα του φόνου, ήταν εύκολο για μένα να φανταστώ το σκηνικό – συνήθιζα να περνάω τον περισσότερο χρόνο που ήμουν ξυπνητή σε αυτό το απομονωμένο υπόγειο διαμέρισμα στο κέντρο του Τελ Αβίβ, στα γραφεία της Ισραηλινής ένωσης LGBT, της Haaguda, δουλεύοντας για το Pride και τις εκδηλώσεις επαγρύπνησης για το AIDS.

Αισθανόμασταν πολύ ασφαλείς εκεί. Με αυτοπεποίθηση. Είχαμε το Τελ Αβίβ με το μέρος μας, να κρατά σημαίες με τα χρώματα του ουράνιου τόξου, όποτε θέλαμε. Είχαμε την αστυνομία να κάνει ότι θέλουμε αντί να μας φυλακίζουν και να μας απαγορεύουν.

Εντάξει, έπρεπε να καταπιούμε μερικά LGBT-φοβικά ανέκδοτα από υπαλλήλους, γραφειοκράτες και διαφημιστές. Αλλά πιστεύαμε ότι ήταν μικρό το τίμημα για τους δεκάδες χιλιάδες που παρήλαυναν στους δρόμους του Τελ Αβίβ, ασφαλείς και περήφανοι, προσφέροντας κουράγιο σε αμέτρητα παιδιά σε όλη τη χώρα.

Το τίμημα που πληρώσαμε τώρα δεν είναι μικρό. Είναι απειρομεγέθες. Η ζωή δύο ανθρώπων. Η υγεία δεκαπέντε άλλων, ένα συλλογικό τραύμα.

Δε νιώθω ασφαλής πια στο Τελ Αβίβ. Το ισχυρό μας φρούριο. Το γκέτο μας. Νιώθω προσβεβλημένη από το πένθος κι έξαλλη και προδομένη.

Θέλω να ξέρω ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος με τη μάσκα του σκι και σε ποιου το όνομα σκόρπισε το θάνατο. Ήταν ένας φανατισμένος ομοφοβικός; Ένας φασίστας; Ένα τρελαμένο μέλος οικογένειας ή ακόμη ένας εραστής; Πως μπορώ να καταλάβω τι είδους ήταν και αναζητήσω καταφύγιο όταν αναγνωρίσω τον κίνδυνο;

Ίσως απλά πρέπει να προσέχω για άντρες με όπλα.

Αλλά αυτό είναι κάτι περισσότερο από απλό στο Ισραήλ, όπου οι περισσότεροι νέοι που συμπληρώνουν τα 18 κουβαλάνε όπλο. Οι έφεδροι στρατιώτες – ολόκληρος ο αντρικός πληθυσμός – συχνά παίρνουν τα όπλα και στο σπίτι τους. Υπάρχουν όπλα στο λεωφορείο, όπλα στα Καφέ, όπλα στα εστιατόρια, όπλα στα τρένα και την παραλία. Οι σεκιουριτάδες και η αστυνομία έχουν πιστόλια. Οι έποικοι φέρουν όπλα όπου κι αν πάνε.

Μάλλον υπάρχουν μόνο 3 κατηγορίες του πληθυσμού του Ισραήλ που είναι λιγότερο πιθανό να έχουν πρόσβαση σε όπλα: οι μετανάστες εργάτες, οι Παλαιστίνιοι και οι υπερ-θρησκευόμενοι Εβραίοι.

Χτες η Ισραηλινή αστυνομία κατηγόρησε τις LGBTQ κοινότητες πως ονόμασαν πολύ νωρίς αυτές τις δολοφονίες εγκλήματα μίσους. Για το ότι προκαλούν μίσος εναντίον άλλων μειονοτικών ομάδων.

Συμφωνώ με την αστυνομία – είναι πολύ εύκολο να δείχνουμε με το δάχτυλο τα ακραία θρησκευτικά κόμματα. Ή τους μετανάστες. Καλύτερα να ψάχναμε για τους αληθινούς κακούργους: καλύτερα να κατηγορήσουμε τους αστυνομικούς που την Κυριακή αποκάλεσαν τους υποστηρικτές των απομακρυσμένων από την Ανατολική Ιερουσαλήμ οικογενειών “βρωμοαδελφές” – όταν πολλοί από αυτούς έφτασαν εκεί κατευθείαν μετά από μια διαδήλωση μνήμης που κατήγγειλε τις δολοφονίες στο Τελ Αβίβ. Καλύτερα να εξετάσουμε τους εκτελεστές του νόμου που αποκάλεσαν κάποιους συνειδητοποιημένους αντιφρονούντες “ηλίθιες λεσβίες” ενώ τους έσπαγαν τα κεφάλια στο πεζοδρόμιο. Καλύτερα να προσέχουμε τους μπάτσους που συλλαμβάνουν και επιτίθενται βίαια σε queer ακτιβιστές στο κέντρο του Τελ Αβίβ την ίδια ακριβώς μέρα που συνέβησαν οι δολοφονίες, αμέσως αφού προσπάθησαν να προστατεύσουν τους πρόσφυγες και τα παιδιά τους από μια απέλαση.

Καλύτερα να δείχνουμε με το δάχτυλο τους στρατιώτες που σκοτώνουν ειρηνικούς ανθρώπους και νεολαίους σε μη βίαιες διαδηλώσεις στην Παλαιστίνη μαζεύουν άλλους τις νύχτες όπου τίποτα δεν συμβαίνει.

Τους κατηγορώ ότι δημιουργούν μια κοινωνία μίσους και ωμής βίας όπου καμιά μειονότητα δεν είναι ασφαλής.

Αλλά είναι επίσης πολύ εύκολο να κατηγορήσουμε την αστυνομία. Η αστυνομία είναι μόνο ένα σύμπτωμα, ένα εργαλείο της κυβέρνησης και του κράτους. Η ίδια κυβέρνηση δεν έκανε τίποτα όταν ζητούσαν το αίμα μας από τα ίδια τους τα έδρανα. Το ίδιο κράτος είναι που ο πρόεδρός του, ο Shimon Peres, αρνήθηκε το 2007 να γίνει το Pride parade στην Ιερουσαλήμ – όπου τρεις άνθρωποι μαχαιρώθηκαν δύο χρόνια νωρίτερα.

Πολλοί από εμάς στην εβραϊκή LGBTQ κοινότητα στο Ισραήλ πιστεύαμε ότι θα ήμασταν ασφαλείς αν θα «ήμασταν όπως ακριβώς όλοι», μητέρες, στρατιώτες, καταναλωτές. Αγόρια και κορίτσια της αφίσας «για τη μόνη δημοκρατία στη μέση ανατολή». Μια τουριστική ατραξιόν.

Μας είπαν ότι θα ήμασταν ασφαλείς αν διατηρούσαμε απόσταση από οποιοδήποτε ίχνος διαφορετικότητας. Επειδή ο «διαφορετικός» συγκεντρώνει τα πυρά.

Δεν είμαστε ασφαλείς. Μας δολοφονούν. Και με σκοπό να προστατεύσουμε τον εαυτό μας δεν θα πρέπει να γίνουμε όπως όλοι οι άλλοι. Πρέπει να απαιτήσουμε να πετάξουν τα όπλα με τα οποία μας σκοτώνουν. Θα πρέπει να αποκηρύξουμε τη βία και την καταστολή των υπόλοιπων μειονοτήτων. Πρέπει να τιμήσουμε τους δολοφονημένους ενθυμούμενες – Η Ομοφοβία είναι Ρατσισμός. Ο Ρατσισμός είναι Ομοφοβία.

tamara

2009-08-13T03:04:00.000-07:00

Τα ξεσπάσματά μου σχεδόν ανύπαρκτα τελευταία, όσο θυμάμαι τουλάχιστον, φυσικά ένιωσα οργή, που μπορεί να εξέφρασα με λίγο πιο υψηλούς τόνους του κανονικού μου, αλλά γενικά ο γενικός κανόνας ήταν μια παθητική παρακολούθηση των τεκταινόμενων, ήμουνα εγω διασχίζοντας τις όποιες ρωγμές μου σχετικά ανώδυνα, ήμουνα εκεί, ήμουνα τότε οπότε. Οπότε τι; Οπότε μάλλον τίποτα. καθήμενος στο σκοτεινό τούτο δωμάτιο σε σπίτι όχι δικό μου αλλά με ικανοποιητικό σχεσειακό μπάκγραουντ απο πίσω-τόσο όσο πρέπει τεσπα, οι σκέψεις μου στρωβιλίζονται για άλλη μια φορά κυκλικά, οι αναφορές στις οποίες ξεκουράζω την ταυτότητά μου είναι αρκετά στάνταρ και οι διαδρομές που ακολουθώ πάντα κρατούν κάποιες κεκτημένες μου δικλείδες ασφαλείας: γκέι παρέες με κλίση στο πιο κουλτουρο-ό,τι-να-ναι είναι η αγαπημένη μου, φοιτητοφάσεις ενίοτε και τις περισσότρες φορές πολιτικές συνευρέσεις, ενίοτε όλα αυτά συνδυάζονται και τότε η ταυτότητά μου μεγαλουργεί, το εγώ μου έχει μεγαλύτερη πληρότητα τεσπα. Και στον τρόπο όμως αυτό γραφής τούτου του ποστακίου διακρίνεται(ε;) μια κάποια απόσταση απ’όλο αυτό το εγω και τα σημεία παρουσίας του που προσπαθώ να χαρτογραφήσω. Αυτή η απόσταση ενδεχόμενα να προκύπτει από τα σημεία της επισφάλειας που με συναντούν ίσως και πιο συχνά απ’τα κεκτημένα υπαρξιακά μου εδάφη. Τέτοια είναι ας πούμε οικογενειακές συνευρέσεις, ετεροφάσεις-που είναι άπειρες-ελληνική επαρχία, ετεροαναρχικές παρέες, αλτερναριάρηδες και ποζέρηδες, κάποιες φορές και οι σχιζομητροπολητικοί τύποι- αν και αυτοί μπορούν να προσφέρουν και αντίστροφα αποτελέσματα. Φυσικά όλα αυτά τα σημεία δεν είναι πάντα παγιωμένα. τουναντίον αρκετές φορές μπορούν να γίνουν έδαφος ας πούμε εξερεύνησης, υπάρχει όμως ένα απόλυτο σημείο εμπρός μου, του οποίου το σκοτάδι φαντάζει πάντοτε αξεπέραστο στα μάτια μου κι αυτό είναι η μοναξιά. μΌΝΟς, χωρίς κάποια ή κάποιον που θα σκεφτεί για μένα θετικά ή αρνητικά, έχοντας τη διάθεση να μοιραστεί μαζί μου κάτι. Αυτό είναι και η τρομακτική κινητήρια δύναμη μου, πάνω κάτω με τρένα, λεωφορεία και πιο σπάνια αεροπλάνα ψάχνω να βρώ αυτή τη φωνή, το χαμόγελο ή την παράνοια που θα μου φανερώσουν τις χώρες, τις ζωές και τα εδάφη που πιθανόν να περιμένουν να με συναντήσουν ή που να μου είναι ήδη γνώριμα. Πάνω κάτω μα δύσκολα δίπλα, σ’εκείνον που μου αποκαλύπτει τα μη-εδάφη του, τα σκοτάδια του, αυτός είναι ο πραγματικά τρομακτικός τόπος που ίσα ίσα έχω καταφέρει να διασχίσω- διασχίζοντας παράλληλα το δικό μου μΌΝΟς. Αυτό αγαπητές αναγνώστριες είναι το στοίχημα για τα πρωινά και τις νύχτες που θα ακολουθήσουν. Έτσι τουλάχιστον σκέφτομαι σήμερα το πρωί, δίπλα σ’ένα μισοτελειωμένο καφέ, ένα γεμάτο τασάκι κι άλλο ένα γαμημένο ταξίδι μέσα στην ελληνική ενδοχώρα να με περιμένει. Αντί όλων των προηγούμενων Θα μπορούσε κανείς να πει πως η όλη φάση είναι απλά ζόφος---------------------------

alla ok

2009-07-27T13:18:00.000-07:00

προσπαθώ να φτιάξω μια ενδιαφέρουσα ιστορία αλλά γιατί να φτιάξεις μια ενδιαφέρουσα ιστορία όταν φαίνεται να μην έχεις τίποτα πια να κατακτήσεις; τι προσπαθώ να συντηρήσω πια με αυτό το κωλομπλόγκ; θα ήθελα να αραδιάσω πέντε-έξι κειμενάκια ακόμη αυτοαναφορικά εννοείται να εκπληρώσω αυτό το αόριστο χρέος προς την ιστολογική μου(;) περσόνα και μετά τέλος.
όταν προσπαθούμε να ορίσουμε με τέτοιο τρόπο τα πράγματά μας αυτό σημαίνει κάτι όχι και πολύ ελπιδοφόρο(;) για τον ψυχισμό μας, αλλά δεν βαριέσαι πότε ήταν ελπιδοφόρος ο δικός μου για να γίνει τώρα; αυτό το ποστ περιέχει μια απεύθυνση που δεν μπορώ να εντοπίσω αλλά υπάρχει, μπορεί επίσης να επικριθεί από πολλούς ως προς τα κοινωνικοπολιτικά τέτοια που υποδηλώνει-ας πούμε ότι εγω, ο όποιος γαμημένος μπλόγγερ εγώ, κάθομαι και ξύνομαι αυτό το κωλόβραδο και γράφω αυτοαναφορικές μπούρδες την ώρα που άνθρωποι υποφέρουν και άλλοι διασκεδάζουν(ταυτόχρονα) γύρω μου αλλά κι αυτό ούτως ή άλλως δεν έχει νόημα από μόνο του έτσι;
σκατά στο καλοκαίρι λοιπόν και σαμποτάζ στον ετεροφυλόφιλο ζόφο <αυτό είναι πάντα επίκαιρο αν αναρωτιέστε και ίσως πιο πολύ τώρα που οι έλληνες βολοδέρνουν ημίγυμνοι σε παραλίες>_

2009-07-08T17:35:00.000-07:00

είναι πλέον συνθισμένο οι φασίστες να επιτίθενται μαζί με τους μπάτσους, είναι συνηθισμένο γιατί είναι νομιμοποιημένο από σύσσωμο τον εθνικό κορμό, αναδημοσιεύω τη φώτο από ελευθεροτυπία για αντιπληροφόρηση εφόσον ξέρω πως αυτά περνάνε στα ψιλά στα μήντια ή δεν περνάνε καν
η φώτο είναι απ' τον άγιο παντελεήμονα 07-07-09, εθνικιστές σε στάση επίθεσης δίπλα στους μπάτσους ενώ πλησιάζει αντιρατσιστική-αντιφασιστική πορεία περισσότερων από 2000 ατόμων, ένας φασίστας ετοιμάζεται να πετάξει μολότωφ στο πλήθος, άστοχος και άτυχος όμως καίει τον συναγωνιστή του

ποτέ και πουθενά τσακίστε τους φασίστες σε κάθε γειτονιά!

2009-07-02T18:21:00.000-07:00

στη νεκρή λεωφόρο 4η πρωινή ο σιωπηλός ταρίφας μουρμουρίζει κάτι μεταξύ "κα..μέρα" και ".αμήσου" του γνέφω καταφατικά και προφέρω μηχανικά προορισμό, η κλασσική μουσική παίζει χαμηλά και μας υποβάλλει καθώς τρέχουμε ανάμεσα σε άλλα αυτοκίνητα που αφήνουν στα μάτια μας μόνο σκόρπια φώτα, κοιτάζει ευθεία και η έκφρασή του είναι σιωπηλή, είναι νέος και όμορφος και ακούει κλασσική μουσική, περίεργο ως ύποπτο σκέφτομαι καθώς βυθίζομαι σε ένα εσωτερικό ντελίριο-αποτέλεσμα της βραδινής περιπλάνησης που μόλις έχω κάνει, εικόνες χωρίς ειρμό σπάνε και ανασυντίθενται στο πορτοκαλί των προβολέων. στο τρίτο φανάρι ο ταρίφας αναστενάζει, είναι κάβλα, φαντάζομαι τον πούτσο του, το στήθος του να πάλλεται, ξαφνικός οργασμός και έκφραση αναισθησίας. αναστενάζει ξανά και τότε, στη θέα μια παρέας χαρούμενων μεθυσμένων φοιτητών που βγαίνουν από μαγαζί φωνάζοντας άναρθρα και διαταράσσοντας την ηρεμία του μικρού ταξί μας, αρχίζει τη διακυρηξή του:

"άθλιοι σαγιοναροφόροι, κωλοτρέντηδες, αλτερναριάρηδες και βρωμοκυριλέδες κάντε μας τη χάρη και βγάλτε επιτέλους το σκασμό, φτάνει πια με τις κωλοφυλλάδες, τις κωλοεκπομπές σας, τα σκατοκόμματά σας, τις οικογένειές σας, δεν θα ανεχτούμε κι αυτή την άθλια επίδειξη χαράς απ' τα μούτρα σας, αυτή η σιωπή δεν σας ανήκει για να τη βεβηλώνετε, αυτά τα φώτα, η άσφαλτος και το αεράκι που δροσίζει τη νύχτα δεν ήταν ποτέ δικά σας, αφήστε μας να έχουμε έστω μια στιγμή μακριά απ' το γλειώδες βλέμμα σας και τις ανούσιες κραυγές σας"
και μετά δυνατά "βγάλτε το σκασμό ρε μαλάκες!"

σταματώντας το αυτοκίνητο κατά την υπόδειξή μου δεν είπε γεια, έσφιξε μόνο τα χείλη κοιτάζοντας ευθεία

2009-06-24T12:53:00.000-07:00

↓↓ντήαρ ζίροου
Είναι εκείνη η ώρα από 8.30 με 9 και κάτι που ο ήλιος έχει πέσει κι η πόλη φαίνεται αβέβαιη για το μέλλον της, άνθρωποι σε κίνηση, σε στάση, μετά τη δουλειά, σκυθρωποί ή χαζοζαρούμενοι και τα κτίρια αναπνέουν λίγο απ’ τον αμείλικτο ήλιο, εκεί τον είδα πάλι και κοιταχτήκαμε φευγαλέα, έχει καταλάβει που τον κοιτάζω; με κοίταξε πάντως και η ματιά του φαίνεται να περιέχει εκατοντάδες χαμένα νοήματα μηνών σαν να χαρτογραφεί τις απώλειές μου με ένα διστακτικό του βλέμμα, δεν ξέρω πως τον λένε, τι σπουδάζει, από πού είναι, πως ήταν το πρώτο του γαμήσι, πως ξυπνάει και κοιμάται, μάλλον είναι στρέιτ. αλλά αυτό δεν με απογοητεύει, με κάνει να καβλώνω πιο πολύ. τον κοιτάζω τον κοιτάζω και φτιάχνω κόσμους, φαντάζομαι να τον φιλάω, να γελάει δίπλα μου κι άλλα τέτοια δακρύβρεχτα, έχω ανάγκη νομίζω να δακρυβρεχτώ λίγο. Πόσος καιρός απάθειας; κι ακόμα εδώ. Ηρεμία. πάνω απ’όλα. στο λεωφορείο τον σκέφτομαι και ακούω αυτό το ωραίο τραγούδι το γαμάτο που λέει έπαιζε στο πρώτο μάτριξ, απ’ αυτά που τα ξέρεις αλλά δεν έχουν αποκτήσει τον απαραίτητο τόπο μέσα σου γιατί τα άκουσες 2 φορές πεταχτά ή σε τρομερά ακατάλληλες στιγμές, όμως τώρα ήταν η κατάλληλη γιατί ήταν αυτή η ώρα που η πόλη αιωρούταν κάτω απ’ το γκριζομώβ στερέωμα, τον είχα δει, δεν είχα πετύχει κανέναν γνωστό που δεν ήθελα κι όλα έμοιαζαν με κάτι αρκετά ασφαλές και ξεκούραστο. στην πραγματικότητα ένιωσα να έχω τόπο, έστω ψευδαίσθηση έστω γουατέβερ αλλά ένιωσα καλά και ονειρεύτηκα μια χαρούμενη κατάσταση εδώ που θα με περιέχει και δεν έβαλα τον οποιονδήποτε στη θέση του αλλά εκείνον, τον μάλλον στρέιτ. με τους αχνούς μαύρους κύκλους, το σίγουρο χαμόγελο. κάτι σαν το γυμνάσιο που γυρνούσα απ’ το σχολείο και τον έπαιζα με τον ιδρωμένο συμμαθητή που σκουπιζόταν ανέμελα με το φανελάκι του αποκαλύπτοντας σε μένα φαντασιώσεις πολυκαιρισμένες δωματίου.
στο μεταξύ ο εκφωνητής στο ραδιόφωνο κλασμένος προφανώς απ’ τον όλο λόγο περι κρίσης κλαίγεται και οδύρεται που απολύεται κόσμος ακόμα και στο χάρβαρντ (τι λες τώρα δλδ!) και αμέσως μετά καπάκι μας περιγράφει το δροσερό κύμα του ουίσκι και κάτι άλλες παπαρολογίες περι ουισκιού που δεν συγκράτησα, ω ειρωνεία… λοιπόν για κάτι τέτοιους τύπους χέστηκα κι ας γίνομαι ο είρωνας κυνικός μαλάκας που ενίοτε αντιπαθώ, να κάτσουν να δουν - υπέροχα πλάσματα - και πάλι και να αφήσουν την ευαισθητοποίηση που τους έπιασε τώρα που φάγαν απόλυση οι σύνάδελφοι στο μαγαζάκι της γιάννας, τόσος καιρός μούγκας γι’ αυτά που παίζουν τόσον καιρό στο βρωμότοπο και μόλις κάηκε ο κώλος μας… αυτά για τώρα αν κι άλλα πολλά πάντα

2009-06-23T04:31:00.000-07:00

2009-06-12T19:15:00.001-07:00

«σου λέει είχαν μαζευτεί οι αδερφές και μάζευαν πέτρες» λέει με μια -όχι και τόσο υπόγεια- ευχαρίστηση ο gym τριανταπέρα τυπάκος στο πάρκο, όπως μου είχε πει νωρίτερα «είναι ψιλοεπικίνδυνα τα πράγματα, μην απομακρύνεσαι πολύ από δω γύρω», πάλι τις προάλλες στριμώξανε έναν τρεις και τον σαπίσανε, η είδηση δεν μου κανε εντύπωση εκείνη τη στιγμή αφού λύσσαγα με ποιον να πρωτό… αλλά σήμερα με χτύπησε κάπως ενώ το θυμόμουνα, απ’ τη μία αυτή η συνεχής και παντού παρούσα απειλή της βίας απ’ την άλλη το ενθαρρυντικό ότι «οι αδερφές μαζεύανε πέτρες» και ψάχναν όλοι μαζί τους θύτες. όσο για τους μπάτσους τα καθιερωμένα, όπως με πληροφόρησε, απλά γκαζώνανε με τα μηχανάκια τους στον κόσμο στα στενά. μάλιστα. αντε γεια και να προσέχεις.
αυτή η μέρα που ξημερώνει δεν είναι μια απλή μέρα και το ξέρω, γιατί το πράιντ δεν εμφανίστηκε ούτε συνεχίζει έτσι απλά. γιατί το να γεμίζει σταδίου και πανεπιστημίου με κόσμο που δηλώνει μη στρέιτ ας πούμε δεν είναι και ότι πιο νορμάλ… ας πούμε…απ’ την άλλη που πως και τι με περιέχει εκεί φαίνεται όλο και πιο περίπλοκο. και ίσως να μην χρειάζεται να τα ξαναπώ τώρα, είναι που μου σκάνε κι όλο πιο μπερδεμένα όλα τελευταία. την ώρα που μαζικά πραγματοποιούνται πογκρόμ στο κέντρο της αθήνας εναντίον μεταναστών, την ώρα που τα ακροδεξιά σκουλήκια θεσμικά και εξωθεσμικά ουρλιάζουν για λύσεις, κόβω βόλτες πάνω κάτω και χτυπάω στα τοιχώματα της αστικής μου κανονικότητας, ίσως χωρίς πραγματικά να θέλω να δω τι κρύβεται από πίσω

2009-06-07T15:14:00.000-07:00

κουbάς

>>>>>>>>>>από gaydar---(giati etsi sas aresei)
Mu aresoun oi mikroteroi mu. Arrenopoi i' thiliprepeis den ehei simasia. To kathe idos iparhei gia diaforetiko logo.

Oi faseis allilomalakias einai zuperduper gia oti allo parapera vlepoume. Ginete na pezeis kai kana 5x i' kana basketaki akoma kalitera

P.S. Pros apofigi pareksigiseon. Otan milao gia poustres kai poustares den ennoo olon ton kosmo pou einai edo mesa. Pistevo oti iparhun polla kala kai normal paidia edo mesa. Kai episis otan leo poustares den ennoo aparetita tous thiliprepeis.

I thiliprepeia einai apodekti kai kavlotiki gia mena otan lipei i trela, i afthadia kai i poustia.

Kapoios mu eipe oti afou esi den eisai poustara giati den fevgeis apo do mesa. File poustara(giati apo tin topothetisi sou fenete oti prosopika mallon se ekfrazei autos o oros), to site edo den einai ton poustaron. Einai ton omofilofilon, bisexuals ktl. Den anoikei to gaydar stis ksoflimenes kolopoustes. Pistevo na ginete auto antilipto. An ohi pali starhidia mu <<<<<<<<<<<<<

---------------------------------------------------------------------------

]

]
Όλα ξεκίνησαν κάπως γρήγορα, ήταν από κείνες τις στιγμές που το διανοήσιμο γλίστρησε, που μετά το σοκ από την πρώτη πληροφορία για σφαίρα στα εξάρχεια ήρθε το Άγνωστο, «νεκρός» «ρε λέει νεκρός», και τώρα τι κάνουμε ; φόβος, αμηχανία, δισταγμός, παγίδα εδώ, φάκα εκεί, «θα καεί το σύμπαν», «παντού ασφαλίτες». η νύχτα της 6/12 είναι μια νύχτα που σίγουρα δεν ξεχνιέται εύκολα, κατεβήκαμε στο κέντρο με φόβο, αδρεναλίνη και κάτι άλλο που μάλλον δεν περιγράφεται, κάτι που γεννήθηκε στην ψυχή αυτής της πόλης εκείνη την νύχτα και συνεχίζει να πλανάται στον αέρα της ως και τώρα, ήταν το πάγωμα, η σιωπή πριν και μετά τις μολώτοφ, τους κρότους και τους καπνούς, από λεωφόρο σε δρόμο κι από σκοτεινά στενά σε σπίτια, σε καταλήψεις, σε ταράτσες τα σώματα μας ακολουθούσαν τον ρυθμό της φωτιάς, των συντροφικών συζητήσεων, του δρόμου, των συνελεύσεων, δεν μας όριζε η ατομικότητα μας τόσο όσο μια συλλογική συνείδηση που ξυπνούσε μέσα μας και μας ενεργοποιούσε. Η πρώτη εβδομάδα των ταραχών μου θύμισε το πρώτο εφηβικό μου ρομάτζο, ήταν λες και οι στιγμές απέκτησαν περισσότερη βαρύτητα κι ας ήταν στους ίδιους δρόμους, κάτω απ’τα ίδια κτίρια και δίπλα σε ίδιους ανθρώπους. Οι ταραχές ξύπνησαν μέσα μας και πάλι τον έρωτα. Μέχρι που έφυγες και οι όροι κάπως αντιστράφηκαν, μέχρι που η εξέγερση έγινε στο μυαλό μου φαντασιακό σχήμα και πάλι και οι επαναστατικές επιτροπές άρχισαν να πατούν σε μια κουτσή δικιά τους κανονικότητα. Ο έρωτας έγινε και πάλι σκοτάδια, απομόνωση, μοναξιά, οι συζητήσεις νεκρές φαντασιώσεις αποτυχημένων κυνικών και η πόλη ένα μουδιασμένο πλήθος ηλιθίων. Ήταν λες και μπήκε διπλή έκρηξη στα θεμέλια μου, από τη μια το χτίσιμο μιας άτακτης και «επαναστατικιάς» καθημερινότητας απ’ την άλλη η έλλειψη σου, κανένα ανώνυμο γαμήσι δεν μπορούσε να με ξεκαβλώσει αφού το μίσος μου για τους μικροαστούς με έκανε πέτρα, κανένα επώνυμο γαμήσι στους επαναστατικούς κύκλους δεν ήταν εφικτό αφού η ταυτότητα μου είχε αποκτήσει ήδη χιλιάδες ρωγμές για να αντέξει ένα τέτοιο ρίσκο. Με μαθηματική ακρίβεια οδηγήθηκα στην παραίτηση, αλκοόλ, ζωή μόνο μες στη νύχτα, αποστροφή και οργή για τους ηγετίσκους ιδεολόγους, «δεν ανήκω εδώ» «δεν ανήκω εκεί», δεν ανήκω πουθενά, τώρα που έφυγες γαμησέτα. Το δόγμα της Gudrun στο raspberry του λαμπρούς μου φάνηκε τελικά όντως αστείο. The revolution is not my boyfriend. Γιατί τα αγόρια μου είχαν ζωή και με στήριζαν. Απ’ την άλλη ---
{

{

------------------

Τ’ αγόρια μεγαλώσανε
τα ρούχα τους στενέψανε
έτσι εμφανέστερο έγινε
του σώματός τους το άνθισμα-
τα βράδια
σε μια τυχαία συνάντηση
στους φωτισμένους δρόμους
μόλις που καλησπερίζουν
σα να’ χουν αμαρτήσει
ή σαν εμείς ν’ αμαρτήσαμε
κοιτώντας με σκυφτό κεφάλι
τα καφετιά παπούτσια τους

Γιάννης Ρίτσος: Ποιήματα ΙΔ’

2009-06-01T04:57:00.000-07:00

οι μάσκες έπεσαν για τα καλά…

«να πολεμάς αυτούς που θέλουν να ζήσουν μια ήσυχη ζωή.

Eίναι αδίστακτοι»

Τα γεγονότα που έχουν διαδραματιστεί τις τελευταίες εβδομάδες στην ευρύτερη περιοχή μας είναι τόσο ξεκάθαρα έτσι ώστε να μιλάνε από μόνα τους: η ρατσιστική συγκέντρωση της 9 Μάη στην Ομόνοια που καλέστηκε από τους παρακρατικούς νεοναζί της Χρυσής Αυγής ( με την υπογραφή «επιτροπών ελλήνων κατοίκων») και η επίθεση που εξαπέλυσαν – αντάμα όπως πάντα με τις διμοιρίες των ματ- στο κατειλημμένο κτίριο του παλιού εφετείου της οδού Σωκράτους όπου έχουν βρει στέγη εκατοντάδες μετανάστες και πρόσφυγες. Η αστυνομική κατοχή ολόκληρων γειτονιών με αποκορύφωμα την κατασταλτική επιχείρηση της 20ης Μάη όπου εκατοντάδες ένστολοι και μη μπάτσοι στρατοπέδευσαν σ’ όλη σχεδόν την οδό Αχαρνών και προχώρησαν σε εκατοντάδες ελέγχους και προσαγωγές και δεκάδες συλλήψεις και από την οποία πυροδοτήθηκε η δίκαιη οργή των μεταναστών. Οι 46 συλλήψεις και οι ξυλοδαρμοί που ακολούθησαν τη μαχητική διαδήλωση της 22ης Μάη. Η εμπρηστική επίθεση που εξαπολύθηκε το ίδιο βράδυ εναντίον ενός μουσουλμανικού χώρου λατρείας στη πλατεία Αττικής και είχε σαν απολογισμό 5 τραυματίες μετανάστες. Οι τραμπουκισμοί από τους κουραδόμαγκες της «επιτροπής κατοίκων και καταστηματαρχών» στον Άγιο Παντελεήμονα εναντίον αριστερών και τα πογκρόμ εναντίον των μεταναστών που εξαπέλυσαν (πάντοτε με την αρωγή και την ανοχή της αστυνομίας) στις 23 και 24 Μάη.

Όλα αυτά είναι τόσο κραυγαλέα που είναι αδύνατον να παρερμηνευτούν. Μέσα σ’ αυτή τη συνθήκη δεν υπάρχει χώρος για σιωπή και ουδετερότητα. Οι ρατσιστές, οι χουντικοί και οι νοικοκυραίοι της «επιτροπής κατοίκων και καταστηματαρχών» του Αγίου Παντελεήμονα, συντασσόμενοι μαζί με τους παρακρατικούς φασίστες πιστεύουν ότι ήρθε η στιγμή για αναπτύξουν έργο σαν τα σύγχρονα τάγματα εφόδου αυτού του μικρομεσαίωνα. Τα αιτήματα των πλέον δουλικών και θρασύδειλων υπηκόων συμπίπτουν με τους κρατικούς σχεδιασμούς που περιλαμβάνουν «επιχειρήσεις σκούπα», ξυλοδαρμούς, συλλήψεις και βασανιστήρια μεταναστών. Αυτοί που απαιτούν ησυχία, τάξη και ασφάλεια ονειρεύονται απαρτνχάιντ, νύχτες των κρυστάλλων και κρεματόρια.

Εμείς από την πλευρά μας δε θα κουραστούμε να τους θυμίζουμε έμπρακτα τα αυτονόητα. Η ρατσιστική βία των «αγανακτισμένων κατοίκων» και των νεοναζί φίλων τους, η αστυνομική κατοχή και τα πογκρόμ εναντίον ανθρώπων που βιώνουν την πιο στυγνή καταπίεση και εκμετάλλευση και έχουν ξενιτευτεί για να δραπετεύσουν από τη στρατιωτική κατοχή των χωρών τους (στην οποία το ελληνικό κράτος συμμετέχει ενεργά) θα βρίσκουν πάντοτε απέναντι τους έναν αστάθμητο παράγοντα: την κοινωνική και ταξική αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων, την αντιρατσιστική και αντιφασιστική δράση εναντίον όλων των υπερασπιστών της φαντασιόπληκτης «καθαρότητας και ανωτερότητας της φυλής», τον συλλογικό και αυτοοργανωμένο αγώνα για ένα κόσμο απελευθερωμένο από σύνορα, κράτη, θεούς, αφέντες και καταπιεστές. Αυτός ο παράγοντας θα καθορίσει και την έκβαση αυτής της κοινωνικής-ταξικής σύγκρουσης…

οι γειτονιές και οι πλατείες ανήκουν σ’ αυτούς που τις ζουν

ρατσιστές νοικοκυραίοι και παρακρατικοί φασίστες

πίσω στις τρύπες σας!

Αναρχικοί/ες- Αντιεξουσιαστές/τριες-Αντιφασίστες/τριες

ki edw

2009-05-27T17:21:00.000-07:00

Ένα δωμάτιο στα προάστια απογευματινό φως μελαγχολικό καθάριο. Ο Μαρκ είναι δεκαοκτώ ετών. Φοράει μόνο σώβρακο διαβάζοντας ένα τεύχος του Amazing Stories με το ένα πόδι περασμένο πάνω απ' το μπράτσο της πολυθρόνας. Καπνίζει ένα τσιγάρο. Το άλλο αγόρι ο Τζων είναι δεκαπέντε, αδύνατος, χλωμός, το πρόσωπό του πιτσιλσμένο με εφηβικά σπυράκια. Είναι ξυπόλυτος φοράει χακί πανταλόνι και άσπρο πουκάμισο. Χωρίς να σηκώσει τα μάτια απ' το περιοδικό του ο Μαρκ λέει: " Άκουσα ότι πηδήχτηκες προχτές τη νύχτα".
"Ω! α! ναι... κάτω στο Γουέστμινστερ Πλέις".
"Σ' άρεσε;"
"Λοιπόν α! μια χαρά ήταν μάλλον" λέει το αγόρι με αμφιβολία.
"Ίσως δεν είναι αυτό που θέλεις".
Το αγόρι ο Τζων στέκεται δίπλα στο παράθυρο κοιτώντας έξω. Ξύνει τον καβάλο του.
"Έχω τρομερή φαγούρα".
Βαριεστημένα ο Μαρκ ρίχνει το περιοδικό του στο πάτωμα. Κοιτάζει τον Τζώννυ μέσα από τον καπνό του τσιγάρου. "Έχεις φαγούρα Τζώννυ; Που;"
Ο Τζων γυρίζει από το παράθυρο. "Ακριβώς εδώ". Ο Τζώννυ στέκεται μπροστά του ανάμεσα στα γόνατά του.
"Κατέβασε το πανταλόνι σου Τζώννυ".
"Ε; Γιατί;"
"Απλώς κατέβασε το πανταλόνι σου όπως σου λέω. Θέλω να δω κάτι".
Ο Τζώννυ πασπατεύει αδέξια τη ζώνη του.
"Θα το κάνω εγώ". Ο Μαρκ λύνει την πόρπη της ζώνης τού Τζώννυ. Με απαλά ακριβή δάχτυλα του ξεκουμπώνει το πανταλόνι και το σώβρακο και τα κατεβάζει με δύναμη. Πέφτουν στους αστραγάλους του Τζώννυ. Ο Τζώννυ στέκεται εκεί ο πούτσος του μισοσηκωμένος στόμα που γδέρνει καρδιά στεγνή που χτυπάει. Ο Μαρκ απλώνει το χέρι του και πιάνει τον πούτσο τού Τζώννυ από το κεφάλι με δύο δάχτυλα τον κάνει στην άκρη και με το άλλο χέρι χωρίζει τις τρίχες του εφηβαίου. Δείχνει μια κόκκινη κουκίδα... "Κοίτα εκεί Τζώννυ"... Ω! Θεέ μου! συμβαίνει δεν μπορεί να το σταματήσει. Ο Μαρκ σηκώνει το βλέμμα του και ο Τζώννυ γίνεται κατακόκκινος δαγκώνοντας το χείλος του. Ο Μαρκ χαμογελάει αργά και τινάζει το δάχτυλό του προς τα πάνω τρεις φορές καθώς ο πούτσος του Τζώννυ στέκεται ολόρθος και πάλλεται στο ρυθμό της καρδιάς του που χτυπάει δυνατά.

[Ουίλιαμ Μπάροουζ- ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΑΓΟΡΙΑ]

2009-05-20T19:07:00.000-07:00

You have connected to Greek Network as cam2cam
Δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο απ’ αυτό, τίποτε, πείθω τον εαυτό μου κάθε δευτερόλεπτο αυτής της κωλομέρας, με το σπαστικό αεράκι που κοντομάνικο δε λέει να βάλεις, τα ίδια κωλομέρη, στο ίδιο γαμημένο θορυβώδες και άλαλο κέντρο κι αν όλη η γκρίνια του κόσμου μπορούσε να χωρέσει σε μια σκέψη, σε μια φράση, θα την ξεστόμιζα να τελειώνω, όμως όχι τα επίπεδα είναι πολλά, πρέπει να την αναλύσω απ’ την κορφή ως τα νύχια, γιατί δεν μπορώ να φτιάξω πρόγραμμα ύπνου, δεν μπορώ να σταματήσω να πίνω αλκοόλ, δεν μπορώ να ξεκολλήσω απ’ το πισι όταν είμαι σπίτι, να νιώθω σκατά όταν είμαι στα μαγαζιά της αλλοτρίωσης, να νιώθω το τέλος όταν είμαι σπίτι, γιατί τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα παντού περισσεύω και παντού ξεψυχώ ktl ktl κι αν καταλήγω να χρησιμοποιώ και πάλι αυτό το γαμημένο κομμάτι ηλεκτρονικού ιστού ως πέρσοναλ ντάιαρι είναι ή από απελπισία ή από ξεσυνήθισμά ή πιουρ απελπιστική αδιαφορία…και με τα ίδια κίνητρα καταλήγω να θαυμάζω γυμνό έναν φοιτητάκο κάποιας ελληνικής επαρχίας, με μαύρους κύκλους, χωμένο ανάμεσα σε βιβλία και αφίσες βιντεοπαιχνιδιών της παιδικής ηλικίας και τον παίζω και χύνω και νιώθω νοσταλγία για κάτι που ή έχω χάσει ή ποτέ πραγματικά δεν κράτησα δικό μου, αυτή την αίσθηση του πρωτόγνωρου ξένου να με καταλaμβάνει, γιατί είναι σαν να τα χω όλα πλέον, χωρις πραγματικά, χωρις πραγματικά

2009-05-17T16:32:00.000-07:00

ένα εξαίρετο δείγμα ανθρώπου της ελληνικής δικαιοσύνης, τι λόγος, τι πνεύμα, τι ήθος...ο λόγος περι του εισαγγελέα της ρόδου (αυτού που έκρινε και τους γάμους της τήλου)

εδώ

2009-05-16T05:13:00.000-07:00

Το qvzine σας καλεί σε εκδήλωση/ανοιχτή συζήτηση
την παρασκευή 22 μαίου,
στις 8.00 το βράδυ,
στο αυτόνομο στέκι (ζωοδόχου πηγής και ισαύρων)

με θέμα "Νόσος και πολιτικές του σώματος",
με αφορμή την έντυπη έκδοση του 3ου μας τεύχους.

Το τεύχος σε ηλεκτρονική μορφή μπορείτε να το βρείτε στην διεύθυνση:
http://www.qvzine.net/qv3/qv3.htm

σας καλούμε να αναρωτηθούμε μαζί και να συζητήσουμε..

[...]Όταν η συμπεριφορά και η αντίδραση του οργανισμού και του σώματος φιλτράρεται από την εξουσία της ιατρικής γνώσης, ποιες είναι οι αντιστάσεις μας απέναντι σ' αυτόν τον φαινομενικά καθολικό «ορθό» Λόγο; Κατά πόσο η γνώση και η πληροφόρηση είναι ικανές να ψεκάσουν το φόβο για το άγνωστο και το επίπονο που μπορεί να συνεπάγεται η εμπειρία της αρρώστιας;
Όταν η γνώση αναμιγνύεται με ηθικοκοινωνικά συστατικά που έχουν ως βάση τις νόρμες τρόπου ζωής και συμπεριφοράς, και σερβίρεται με ένα Λόγο επιστημονικής εγκυρότητας, τότε το ήδη αλειμμένο με εξουσιαστικές σάλτσες σώμα, σερβίρεται στο μυστήριο του ιατρικού δείπνου.[...]

2009-05-13T14:26:00.000-07:00

ΜΩΒ ΚΑΦΕΝΕΙΟ
στην κατάληψη της Υφανέτ

Η ταύτιση με κάποιο φύλο κάτω από τα σύγχρονα καθεστώτα εξουσίας ενέχει μια διαδικασία ταύτισης με ένα σύνολο κανονικοτήτων που είναι και δεν είναι πραγματοποιήσιμες, και που απαιτούν επίμονη προσπάθεια για την προσέγγιση τους. Αυτά τα «να είσαι άντρας» και «να είσαι γυναίκα» είναι εσωτερικά ασταθείς υποθέσεις. Κατατρύχονται πάντα από αμφιθυμία επειδή ακριβώς κάθε ταύτιση έχει κάποιο κόστος, την απώλεια κάποιου άλλου συνόλου ταυτίσεων δια της βίας προσέγγιση μιας νόρμας που δεν την επιλέγουμε ποτέ, μιας νόρμας που μας επιλέγει, όμως εμείς την καταλαμβάνουμε, την αντιστρέφουμε, την ανασημασιοδοτούμε στο βαθμό που αποτυγχάνει να μας καθορίσει ολοκληρωτικά.
Judith Butler , σώματα με σημασία.

13/5 Judith Butler.Philosophe en tout genre(2006)
ντοκυμαντέρ του Paule Zajdermann για τη ζωή και το έργο της.

20/5 Paris is burning(1991)
ντοκιμαντέρ της Jenny Livingstone για τους χορούς ντραγκ στο Χαρλεμ.

27/5 Παρουσίαση
Παραστασιακές επιτελέσεις και συγκρότηση του φύλου:δοκίμιο πάνω στη φαινομενολογία και τη φεμινιστική θεωρία, Judith Butler (1998)

http://www.yfanet.net/

2009-05-11T16:17:00.000-07:00

«Τα καλιαρντά του Ηλία Πετρόπουλου:
η ορατότητα και το περιθώριο της ομοφυλοφιλικής εμπειρίας»

Ο Ηλίας Πετρόπουλος αυτοπροσδιοριζόταν ως λαογράφος αλλά οι συγγραφικές του αρετές και η πολυπραγμοσύνη του ξεπερνούσαν στην πράξη τον σημερινό καταμερισμό εργασίας των διαφόρων επιστημονικών πεδίων. Ο Πετρόπουλος ήταν ένας homo universalis, μάλιστα, που κοινωνικοποιήθηκε και πολιτικοποιήθηκε (με την καλή και με την κακή έννοια που μπορεί να έχει αυτό) στο περιβάλλον της ελληνικής αριστεράς. Μέσα από αυτή την εισήγηση προωθούμε τον κριτικό διάλογο που μπορεί να ακολουθήσει ένα από τα σημαντικότερα βιβλία του Πετρόπουλου, τα «Καλιαρντά». Καθώς εμείς δεν είμαστε γλωσσολόγοι και ούτε λεξικογράφοι, αλλά ούτε στην τελική και γνώστες των καλιαρντών, αδυνατούμε σε κάθε επίπεδο να κάνουμε μια οποιαδήποτε κριτική στο ερευνητικό έργο του Πετρόπουλου σε αυτό το επίπεδο. Ωστόσο, δεν είναι αυτό και το μόνο περιθώριο κριτικής που μπορεί να δεχτεί αυτό το σημαντικό έργο.

Το μοντέλο της κριτικής που προτείνουμε εδώ απευθύνεται και στους πολιτικούς χώρους από τους οποίους προερχόμαστε: έχουμε παρατηρήσει στους χώρους αυτούς μια αγάπη για τον Πετρόπουλο και τα «περιθωριακά» βιβλία του αλλά και μια ταύτιση με την οπτική που πιστεύουμε πρώτος ανέδειξε σχετικά με την αγάπη του για τους ομοφυλόφιλους. Δεν είναι σπάνιο, εξάλλου, επαφορμή του θανάτου του συγγραφέα να γίνονται αφιερώματα σε αντιεξουσιαστικά στέκια και καταλήψεις – αφιερώματα που προβάλλουν κάποια ντοκιμαντέρ για τον Πετρόπουλο, με αφίσες που αναπαράγουν σχεδόν συστηματικά τις εξής δηλώσεις του συγγραφέα «Αγαπώ τα τσογλάνια και τους χασίκλες, τους κλέφτες, τις πουτάνες, τους ρεμπέτες και τους πούστηδες γιατί μάχονται κάθε μορφή εξουσίας και τους αγαπώ πιο πολύ γιατί τα καταφέρνουν και επιζούν κόντρα στην αστυνομία, κόντρα στον ποινικό νόμο, κόντρα στην απαίσια ηθική των μικροαστών, κόντρα στον φλογερό εαυτό τους»[i]. Οι παραπάνω δηλώσεις του συγγραφέα θεωρούνται ριζοσπαστικές καθαυτές και κάπως έτσι δικαιολογείται και η παρουσία του ονόματός του σε αφίσες και μπροσούρες ορισμένων πολιτικών πρωτοβουλιών. Τα Καλιαρντά, εξάλλου, δίπλα στο Άγιο Χασισάκι, το Εγχειρίδιο του Καλού Κλέφτη, το Μπουρδέλο και κάποια ακόμη βιβλία θεωρούνται ως τα δημοφιλέστερα στους πολιτικούς χώρους.

Ορατότητα: το μεγάλο στοίχημα
Τα Καλιαρντά αποτελούν, όμως, μια ξεχωριστή περίπτωση. Μέσα σε ένα ευρύτερο εθνικό πλαίσιο λογοκρισίας της αριστεράς, πολιτικών δολοφονιών αριστερών προσωπικοτήτων, με νωπή ακόμη την εμπειρία του εμφυλίου πολέμου και με μια επικρατούσα εθνική ιδεολογία η οποία ήταν ξεκάθαρα ομοφοβική και βαρέως πατριαρχική, ο Ηλίας Πετρόπουλος, παιδί αριστερών και ο ίδιος αριστερός, αποφασίζει να εντρυφήσει στην κρυφή γλώσσα των ομοφυλόφιλων στην ελλάδα. Πιο συγκεκριμένα, κόντρα σε μια εθνική ιδεολογία που με κάθε τρόπο και κάθε μέσο διακηρύσσει τη συμπαγή αρρενωπότητά της και την απέχθειά της για τους «κίναιδους», μέσα σε στενότατα πλαίσια ελευθερίας όπου η ομοφυλοφιλία κατηγορηματικά γίνεται αντικείμενο άρνησης και «θεραπεύεται» ή κυνηγιέται… εκείνος αποφασίζει να μιλήσει, αποδεχόμενος το στοίχημα να κάνει ορατό κάτι που οι επίσημοι λόγοι κάλυπταν προκλητικά.

Η ορατότητα των υποκειμένων που μέχρι τότε η επίσημη ιστορία (λαογραφία, γλωσσολογία κοκ) αγνοούσε, τέθηκε ως πρώτη προτεραιότητα. Το άγχος του συγγραφέα να αποκαταστήσει την ορατότητα της ελληνικής ιστορίας, τοποθετώντας παράλληλα την ομοφυλόφιλη ζωή σε κοινή θέα, είναι χαρακτηριστικό. Μάλιστα προτεραιότητα δίνεται στον πρόλογο των Καλιαρντών από τον ίδιο τον συγγραφέα σε ένα λόγο που επικαλείται την αντίληψη της ομοφυλόφιλης ζωής στην Ελλάδα με τις πιο πειστικές και απτές μετρήσεις που μπορεί να επιστρατεύσει ο άνθρωπος: τις αισθήσεις του. Διά των αισθήσεων (όραση και ακοή, κυρίως), αποδεικνύεται η ύπαρξη αυτού που τόσο πολύ ήθελαν να αρνηθούν, όπως λέει, «οι έλληνες». «Ο νεοελληνικός μικροαστικός πολιτισμός πάσχει από προϊούσα κακοήθη κοκεταρία, που δεν του επιτρέπει να ιδεί τους κίναιδους και να ακούσει τη γλώσσα τους. Μα και οι κίναιδοι και το γλωσσικό τους ιδίωμα (κόντρα στο πείσμα σας) υφίστανται»[ii]. Σε διάφορα σημεία του προλόγου του συγγραφέα διαφαίνεται, παράλληλα, αυτή η ανάγκη να επικαλεστεί τα αποδεικτικά στοιχεία της δικής του εμπειρίας επαφής με τις ομοφυλόφιλες κοινότητες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, λέγοντας: «Μεγάλο σφάλμα να ζούμε με αυταπάτες» (σελ. 9), ή αλλού γράφει «όσο καθαρότερα βλέπουμε, τόσο αγνότερα ζούμε» (σελ. 10) ή, τέλος, δηλώνει ότι απλώς «σημειώνω τα συμβαίνοντα» (σελ. 9). Εδώ ο συγγραφέας επικαλείται, ίσως, τη μεταφορά της σκέτης εμπειρίας, της καθαρής ανόθευτης γνώσης κατά την οποία ο ίδιος ιδιοποιείται μια ιδιαίτερη εσωτερική αναφορά στην εμπειρία του ομοφυλόφιλου.

Η Joan Scott υπογραμμίζει σε ένα γνωστό της κείμενο: «Η γνώση κερδίζεται μέσω της όρασης. Μέσα σε αυτή την εννοιολόγηση, το ορατό είναι το προνομιούχο, η γραφή έπειτα τίθεται στην υπηρεσία του. Η γραφή είναι αναπαραγωγή, αναμετάδοση... Αυτό το είδος επικοινωνίας για καιρό είχε γίνει η αποστολή των ιστορικών… με το να πολλαπλασιάζουν όχι μόνο τις ιστορίες αλλά και τα υποκείμενα… αυτές οι ιστορίες μας έχουν παράσχει αποδείξεις για έναν κόσμο εναλλακτικών αξιών και πρακτικών… [Ωστόσο] Με την παραμονή μέσα στο επιστημολογικό πλαίσιο της ορθόδοξης ιστορίας, αυτές οι σπουδές… παίρνουν σαν αυταπόδεικτες τις ταυτότητες αυτών των οποίων τις εμπειρίες καταγράφουν και έτσι φυσικοποιούν τη διαφορά τους. […] αναπαράγουν παρά ανταγωνίζονται τα δεδομένα ιδεολογικά συστήματα – αυτά που συμπεραίνουν ότι τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους… Οι ιστορίες που καταγράφουν τον «κρυμμένο» κόσμο της ομοφυλοφιλίας, για παράδειγμα, δείχνουν τον αντίκτυπο της σιωπής και της καταστολής πάνω στις ζωές αυτών που επηρεάστηκαν από αυτό και φέρνουν στο φως την ιστορία της εκμετάλλευσής τους. Αλλά το σχέδιο του να κάνεις την εμπειρία ορατή εμποδίζει την κριτική επεξεργασία των ίδιων των ιδεολογικών συστημάτων, των κατηγοριών της αναπαράστασης (ομοφυλόφιλος/ ετεροφυλόφιλος, άντρας/ γυναίκα, μαύρος/ λευκός ως σταθερές και αμετάβλητες ταυτότητες). […] Το να κάνεις ορατή την εμπειρία μιας διαφορετικής ομάδας εκθέτει την ύπαρξη των κατασταλτικών μηχανισμών αλλά όχι την εσώτερη λειτουργία ή λογική τους. […]

Για τη Scott, ωστόσο, «δεν είναι τα άτομα που έχουν τις εμπειρίες, αλλά τα υποκείμενα που δομούνται μέσω της εμπειρίας. Η εμπειρία, μέσα σε αυτό τον ορισμό, δεν αποτελεί την καταγωγή της εξήγησης μας, την αυθεντικότητα της απόδειξης που (ορατή ή βιωμένη) βασίζεται πάνω σε αυτό που είναι ήδη γνωστό, αλλά μάλλον [αποτελεί] αυτό που είναι σκόπιμο να εξηγηθεί, αυτό για το οποίο παράγεται η γνώση. Το να σκεφτούμε την εμπειρία με αυτό τον τρόπο σημαίνει να την ιστορικοποιήσουμε, όσο ιστορικοποιούμε και τις ταυτότητες που παράγει»[iii].

Η θέση του παρατηρητή
Αξιοσημείωτο είναι ότι στον Πετρόπουλο αυτή η ιστορικοποίηση όχι μόνο απουσιάζει αλλά και επιδιώκεται συχνά από τον συγγραφέα η κατάληψη μιας θέσης ενός κατά τα άλλα ουδέτερου παρατηρητή ο οποίος κρίνει σκόπιμο να μην αξιολογεί δήθεν αυτό που ερευνά. Σε ένα σημείο του προλόγου του βιβλίου γράφει ο Πετρόπουλος: «Ίσως, πιθανόν, η ομοφυλοφιλία να είναι ή να μοιάζει μια πληγή, μέσα στις τόσες κοινωνικές πληγές. Μα οι πληγές δεν κρίνονται, ούτε τιμωρούνται». Κάπου αλλού σημειώνει «Δεν θέλω να κρίνω» (σελ. 9) ή αμέσως παρακάτω «Προσωπικώς αδιαφορώ για τους κίναιδους». Ο Πετρόπουλος, παρόλο που μέσω του λεξικού του αναδεικνύει την αμυντική λειτουργία της γλώσσας των καλιαρντών απέναντι στις κατασταλτικές πολιτικές που υφίσταντο οι ομοφυλόφιλοι, φαίνεται να αντιλαμβάνεται κάτι το μη κανονικό στους ομοφυλόφιλους το οποίο δεν έχει διάθεση να κρίνει. Αυτό το οποίο όμως φαίνεται να έχει διάθεση να κρίνει είναι η ακρίβεια των αισθήσεών του και τα αποδεικτικά στοιχεία που αυτές φέρουν στο ιστορικό φως. Για εμάς, ωστόσο, η κυρίαρχη θέαση απέναντι στους ομοφυλόφιλους δε συνιστά ακριβώς τύφλωση αλλά, με τον τρόπο της, είναι και σημαίνει πράγματι μια διαφορετική ορατότητα. Εδώ αποκρύπτεται η ρευστότητα του κοινωνικού ανταγωνισμού των διαφορετικών ορατοτήτων προς χάριν μιας στατικής θέσης αλληλέγγυου με το αντικείμενό του παρατηρητή. Ο κίνδυνος που νομίζουμε ενέχει μια τέτοια θέαση είναι αυτή της αναπαραγωγής στερεοτύπων γύρω από τους όποιους «άλλους», εν προκειμένω τους ομοφυλόφιλους. Θα φανταζόταν κανείς έτσι, αφού είναι τόσο κλειστά τα δωμάτια μεταξύ των φύλων, πως πρόκειται περί φυσικοποιημένης διαφοράς, διαφοράς βασισμένης σε αδιαπραγμάτευτα δεδομένα, διαφοράς ανάμεσα στη σχετικά ανοικτή κοινωνία και την «κατάκλειστη κάστα των πούστηδων», όπως λέει ο ίδιος ο συγγραφέας.

Δεν πρέπει να παραγνωρίσουμε, εξάλλου, ότι ο Πετρόπουλος αντλεί μιαν ορισμένη απόλαυση από την προώθηση των βιβλίων του ως βιβλίων «του περιθωρίου» - ή του «υπογείου», όπως του άρεσε να λέει - πράγμα που φαίνεται και από την ηρωοποίηση των ανθρώπων που παρατηρούσε: «Είμαι λοιπόν ένας λαογράφος που χρόνια τώρα παρακολουθώ με πάθος και σεβασμό τον τρόπο ζωής όλων αυτών των ανθρώπων που οι άλλοι αποκαλούν περιθώριο. Δεν είναι περιθώριο. Εγώ ποτέ δεν τους λέω περιθώριο. […] η έκφραση περιθώριο, άνθρωποι του περιθωρίου… είναι πούστικη. Είναι άνθρωποι του υπογείου. Και πάνω στο υπόγειο αυτό που ποδοπατεί η αστική τάξη… και το ποδοπατεί επίσης και το προλεταριάτο, το δήθεν προοδευτικό προλεταριάτο. Και οι κομμουνιστές. Γιατί είναι πολύ εύκολο να ποδοπατάς έναν χασίκλα. Αλλά ο χασίκλας για μένα είναι πολύ πιο επαναστάτης από έναν κομμουνιστή». Η απόλαυση λοιπόν της παρατήρησης των τρόπων ζωής των ανθρώπων του υπογείου, όπως εξηγεί ο ίδιος παρακάτω, συμπεριλάμβανε το γεγονός ότι «μακριά από την Ελλάδα μπορούσε να γράφει ελεύθερος και να εκσφενδονίζει τα βιβλία του σαν χειροβομβίδες».

Σε αυτό το πλαίσιο, αν σκοπός των Καλιαρντών ήταν να σκανδαλίσουν τους (μικρο)αστούς της ελλάδας και τις εθνικές τους αφηγήσεις, να αποκαταστήσουν μια ορατότητα και να δώσουν το δικαίωμα στον συγγραφέα να πετάξει ακόμη μια χειροβομβίδα στο αναγνωστικό κοινό, φαίνεται ωστόσο ότι διόλου δεν επιδιώχτηκε να προβληματοποιηθεί η ίδια η διαφορά ανάμεσα στην ετεροφυλοφιλία και την ομοφυλοφιλία. Έτσι, ο σκοπός της διατάραξης του συμπαγούς των επίσημων εθνικών αφηγήσεων φαίνεται εκ των υστέρων ότι δεν βρισκόταν και πολύ μακριά από τη σύνταξη μιας εν τέλει εθνικής ιστορίας των ανθρώπων του υπογείου. Υπό αυτή την έννοια, η αμφίσημη γλώσσα του συγγραφέα κι ακόμη και η συνήθης χρήση της – εθνικά κυρίαρχης – μειωτικής λέξης «κίναιδος»[iv], στα πλαίσια του λεξικού του, δείχνει ότι υπέπεσε εύκολα στις εννοιολογικές δομές που καθιστούν «περιθωριακές» τις ιστορίες του. Ένας από τους κινδύνους που μπορεί να επιφέρει μια τέτοια αμφισημία είναι, ξεκάθαρα, η τελείως επίπλαστη κατασκευή μιας «κοινότητας του περιθωρίου» ή του υπογείου, όπου πούστηδες, χασίκλες, πουτάνες και… άλλοι ισοπεδώνονται προς χάριν της γοητείας του μποεμισμού, μιας απροσδιόριστης επαναστατικότητας και ενός κάποιου ρομαντισμού του αντι-κοινωνικού χαρακτήρα.

Αξίζει πάντοτε για μας, ωστόσο, να μπαίνει επί τάπητος το εξής ερώτημα: έχει επιλέξει κάποιος ή έχει αναγκαστεί να βρίσκεται στο κοινωνικό περιθώριο; Από τη σύγχυση των δύο αυτών καταστάσεων προκύπτει ένα κλασικό ζήτημα που έχει να κάνει με τη συνήθη ηρωοποίηση των στιγματισμένων που επιλέγεται σήμερα και από κάποιους πολιτικούς χώρους. Το πρόβλημα είναι ότι η ηρωοποίηση αυτή των στιγματισμένων στέκει σε αντίθεση με την υποστήριξή τους. Όταν κάποιος θαυμάζει τους στιγματισμένους γιατί ανήκουν στο περιθώριο και «αντιστέκονται ενάντια σε κάθε εξουσία» κλπ, κατακρίνει έτσι έμμεσα αυτούς που «βολεύτηκαν» ή «καμουφλάρονται» κοκ[v].

Μια τέτοια επίπλαστη κοινότητα, που δεν ιστορικοποιεί, που δεν σκύβει πάνω στις επιμέρους διαφορές, ανάγκες και επιθυμίες, ουσιαστικά βασίζεται στα όρια της ανεκτικότητας η οποία δεν διαπραγματεύεται κριτικά τη διαφορά, δεν αποσταθεροποιεί εν προκειμένω τις σεξουαλικότητες αλλά το μόνο που μπορεί να αποφέρει είναι μια συγκινησιακή ταύτιση, μέσω της συνειδητοποίησης ότι «όλοι μας χαρακτηριζόμαστε από μια έλλειψη ισχύος» και άρα μου αρκεί να σε ακούω και να σε βλέπω και ίσως και μου αρκεί να διαβάσω τα Καλιαρντά. Όπως λέει κι ο συγγραφέας των Καλιαρντών: «προσωπικώς αδιαφορώ για τους κίναιδους. Μα αργά τις νύχτες σαν τους αντικρύζω, στα μέρη όπου συχνάζουν, η ψυχή μου μαυρίζει» (σελ. 9).

Η απόλαυση του περιθωρίου
Ένα από τα κίνητρα του Πετρόπουλου, όταν γράφει τα Καλιαρντά, είναι να ταρακουνήσει την ομοιογένεια της ελληνικής κοινωνίας. Να δηλώσει τεκμηριωμένα πως δεν είναι όλα τόσο συμπαγή όσο διαδίδονται από τους κυρίαρχους λόγους. Δίπλα στους ετεροφυλόφιλους υπάρχουν οι ομοφυλόφιλοι, με τις δικές τους ιστορίες, αξίες, κοινότητες και γλώσσες. Ο συγγραφέας έχει δυνατές αποδείξεις για να διαρρήξει αυτό το συμπαγές – ένα λεξικό 3,500 λέξεων. Ωστόσο, στην προσπάθειά του να πετύχει την προαναφερθείσα διάρρηξη, αποσιωπά εντελώς την ανταγωνιστικότητα και άρα τη ρευστότητα των ίδιων αυτών των ταυτοτήτων – ακόμη και η ίδια η πλαστικότητα των καλιαρντών στην οποία αναφέρεται (μια γλώσσα φτιαγμένη από τούρκικες, ελληνικές, ιταλικές και άλλες λέξεις), χρεώνεται σε μια γλωσσολογική ιδιαιτερότητα. Έτσι καταλήγει να προσπαθεί να πείσει για τη δημιουργία μιας ακόμη συμπαγούς ταυτότητας την οποία και ουσιοκρατικά προβάλλει πάνω στο «περιθώριο» («οι κίναιδοι αποτελούν ένα σώμα» γράφει αλλού), αντί να ιστορικοποιήσει τα καλιαρντά. Αντί να προβάλει το ανταγωνιστικό πνεύμα των Καλιαρντών – και ενδεχομένως πολιτικό – αναδεικνύει εμπειρίες δήθεν ξεκάθαρες, αυταπόδεικτες και ανεξάρτητες ερμηνειών. Η Scott αντιτείνει κριτικά πως «Η εμπειρία… δεν αποτελεί την πηγή των εξηγήσεών μας, αλλά αυτό που πρέπει να εξηγήσουμε».

Σε κάθε περίπτωση και παρά τις κριτικές οπτικές που επιδέχονται τα Καλιαρντά αποτέλεσαν ένα ριζοσπαστικό βιβλίο και κόστισαν στο συγγραφέα τους μια καταδίκη για το αδίκημα της… πορνογραφίας αλλά και μια φυλάκιση. Αυτό που μας ενδιαφέρει τώρα είναι η αποφυσικοποίηση των όσων πέρασαν ως δεδομένα μέσα από έναν τέτοιο λόγο και μεταφέρονται μη κριτικά μέσα στα σημερινά πλαίσια ανάπτυξης ενός σύγχρονου ιστορικού-πολιτικού λόγου.

Οι λόγοι που σήμερα παράγονται από τους ριζοσπαστικούς πολιτικούς χώρους «υπέρ των ομοφυλόφιλων» σε αρκετές περιπτώσεις είναι ταυτισμένοι με τέτοιες προβληματικές θεάσεις από τις οποίες προκύπτουν όμως διάφορα κακά συμπεράσματα. Ένα από αυτά είναι η αναπαραγωγή της κατασκευής της ταυτότητας του άλλου ως «άλλου» οριστικά. Θεμελιώνοντας πχ τη διαφορά της ταυτότητάς σου με αυτήν ενός άλλου από εσένα, μην μπορώντας να προσεγγίσεις αυτή τη σχέση παρά μέσω μιας ιδεολογικής παγίωσης. Αυτή η ιδεολογική παγίωση – αυτό το κλειστό δωμάτιο – φυσικά δεν προσφέρεται για ανάπτυξη της ετερότητας και κριτικούς διαλόγους αλλά μόνο για θεσμίσεις των politically correct ορίων της κοινότητάς μας, θεσμίσεις που θεμελιώνονται στη συγκινησιακή ταύτιση αλλά και στην άντληση μιας απόλαυσης της «υπόγειας κοινότητάς» μας. Μπορεί μέσα στους πολιτικούς χώρους να μην υπάρχει η κυρίαρχη κοινωνικά αναμενόμενη απαίτηση για το ρόλο του ομοφυλόφιλου, υπάρχουν όμως ξεκάθαρα άλλες απαιτήσεις, εναλλακτικές, θεωρούμενες ριζοσπαστικές αλλά και εξίσου καταπιεστικές με τις κυρίαρχες. Μέσα σε χώρους εξάλλου που δεν έχουν διαπραγματευτεί με σοβαρότητα και κριτική τα όρια της αρρενωπότητας και της βίας, ο ομοφυλόφιλος άντρας πχ είναι αναγκαίο να μοιράζεται αυτές τις παραστάσεις και να αξιολογείται ως ικανός να ανταπεξέλθει στα κριτήρια του μάτσο, ετεροσεξουαλικού, αρτιμελή και δυναμικού «συντρόφου». Γενικότερα, η αλληλεγγύη στους ομοφυλόφιλους, καθώς αυτοί είναι συνήθως κάτι εκτός πολιτικών χώρων, δηλώνεται στο βαθμό που αυτοί παρουσιάζονται ως θύματα της ίδιας εξουσίας από την οποία πλήττονται και οι «υπόλοιποι». Όσο όμως από την πλευρά ομοφυλόφιλων υποκειμενικοτήτων αποπειράται να διαμορφωθούν χώροι δικοί τους, με αυτόνομο λόγο, παρουσία και ύπαρξη, άλλο τόσο παύει η επίδειξη της αλληλεγγύης[vi] και οι φιλανθρωπίες προς το «διαφορετικό». Είναι ενδεικτική για μας άλλοτε η αμηχανία και άλλοτε η εχθρότητα που επέδειξαν διάφορες ομάδες των ριζοσπαστικών χώρων απέναντι στον θεσμό του Gay Pride, ίσως όχι μόνο γιατί ο θεσμός αυτός δεν επέδειξε την απαραίτητη αντικαπιταλιστική ή αντεθνική συνείδηση αλλά πρώτα και κύρια γιατί έσπασε μια φαντασίωση γύρω από αυτές ακριβώς τις κοινότητες του υπογείου.

Terminal 119
για την κοινωνική και ατομική αυτονομία
09/05/09

--------------------------------------------------------------------------------

[i] Όπου δεν παραπέμπουμε σε βιβλίο, έχουμε αντλήσει τα λόγια του Πετρόπουλου από προφορικές συνεντεύξεις του ντοκιμαντέρ της Κ. Λεγάκη «Ηλίας Πετρόπουλος. Ένας κόσμος υπόγειος». Πρόκειται για το ντοκιμαντέρ εξάλλου που δείχνουν όλα τα στέκια του χώρου στα αφιερώματά τους.

[ii] «Τα Καλιαρντά», Ηλίας Πετρόπουλος (Νεφέλη 1982).

[iii] Επιλεκτική δικιά μας μετάφραση από τις σελ.23-6 του Experience της Joan W. Scott (στον τόμο Feminists theorize the political, επιμελημένο από τις Judith Butler και Joan W. Scott, Routledge, New York, 1992).

[iv] Κίναιδος είναι αυτός που κινεί την αιδώ, δηλαδή προκαλεί τη ντροπή. Στη γλώσσα και τη ζωή της ελλάδας τη ντροπή προκαλούσαν, προφανώς, οι λεγόμενοι θηλυπρεπείς ή παθητικοί ομοφυλόφιλοι, οι οποίοι εξέπιπταν του ελληνικού αντρικού στάτους υποκειμένου.

[v] Είναι ενδεικτικός ο τίτλος ενός άρθρου κριτικής του Πετρόπουλου εις βάρος του Ντίνου Χριστιανόπουλου: «όπου μια αδερφή τραγουδάει ρεμπέτικα» ( Καπανταήδες και Μαχαιροβγάλτες, σελ.105). Αν και το άρθρο αφορά στα ρεμπέτικα τραγούδια, ο τίτλος του άρθρου εστιάζει στο να… «ξεφωνίσει» τον Χριστιανόπουλο.

[vi] Έυλογα λοιπόν μας δημιουργούνται ερωτήματα για το αν η αλληλεγγύη αυτή καταλήγει να είναι ένας ακόμα λόγος για την προώθηση των πολιτικών των «ριζοσπαστικών» αυτών χώρων. Ή, ακόμη χειρότερα, αν η θυματοποίηση των ομοφυλοφίλων αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση της αλληλεγγύης αυτής: για να αναφερθούμε και πάλι στον Πετρόπουλο, κάνουμε το παρακάτω επίκαιρο, κατ’ εμάς, ερώτημα: ποιά η στάση μας απέναντι στους ομοφυλόφιλους όταν παύουν να υπάρχουν «υπογείως», όταν δεν χρειάζονται πια μια «μυστική» γλώσσα, όταν παύουν απλώς να «επιζούν»;

2009-05-08T02:27:00.000-07:00

nothing works...

Στο πρώτο κεφάλαιο του Επιτήρηση και Τιμωρία του Μισέλ Φουκώ, περιγράφεται με λεπτομέρειες η δημόσια εκτέλεση του Damiens, όπου η εκτέλεση από μόνη της δεν θα ήταν αρκετή αν δεν συνοδευόταν από το θέαμα μιας αιματηρής διαδικασίας που οδηγεί τον κατάδικο στα όρια της οδύνης πριν τον οδηγήσει στο θάνατο. Στην ανάλυση του Φουκώ, η υπερβολική, η σπάταλη βία που χαρακτήριζε το τιμωρητικό σύστημα που βασιζόταν στη σωματική τιμωρία, έπρεπε να είναι τέτοια που να αποκαθιστά την τραυματισμένη από το έγκλημα εξουσία του μονάρχη: μια υπερβολική ποινή-θέαμα, που στα μάτια του κόσμου επιβεβαίωνε την ύπαρξη και την απόλυτη εξουσία του μονάρχη επί των υπηκόων του.
Το nothing works σλόγκαν των τελευταίων δεκαετιών μοιάζει να επαναφέρει το ζήτημα, με όρους "κυριαρχικού κράτους" που δεν επιτρέπεται να χάνει στους "πολέμους" κατά της εγκληματικότητας.* Όταν, λοιπόν, το nothing works μεταφράζεται με όρους ανεπάρκειας του κράτους να προστατεύσει τους υπηκόους του από τον κίνδυνο του εγκλήματος, το ίδιο το έγκλημα μεταφέρεται από το κοινωνικό πεδίο που το παράγει στο τεχνικό περιβάλλον των κατασταλτικών μηχανισμών και της επινόησης τιμωρητικών πρακτικών που το διαχειρίζονται. Το αδιέξοδο που προκύπτει σ' αυτό το τεχνικό πεδίο το αποκαλύπτουν τα ασφυκτικά φορτωμένα πινάκια των ποινικών δικαστηρίων, οι εκρηκτικά γεμάτες φυλακές. Το αδιέξοδο που προκύπτει στο κοινωνικό πεδίο, όπου η εγκληματικότητα αναπόφευκτα αυξάνεται όσο δυσμενέστεροι γίνονται οι κοινωνικοί και οικονομικοί όροι, το συσκοτίζει το διώνυμο έγκλημα/ποινή: η ποινή είναι ο μοναδικός τρόπος ελέγχου της εγκληματικότητας, η εγκληματικότητα εμπίπτει στην αποκλειστική αρμοδιότητα της κατασταλτικής λειτουργίας του κράτους. Αυτονόητο ότι η εγκληματικότητα θα συνεχίσει να αυξάνει πέραν και παρά τις κατασταλτικές ακροβασίες, που απαντούν σε άλλο πρόβλημα, τουτέστιν σ' αυτό της αναπαράστασης του ισχυρού κράτους.
Η αναφορά στην ανάλυση του Φουκώ, δεν οφείλειται μόνον στην πολλαπλά επισημασμένη επιστροφή των τιμωρητικών πρακτικών σε προνεοτερικές μορφές, αλλά και σε μια αίσθηση επιστροφής στο παλκοσένικο του δημόσιου θεάματος: οι φορείς της ποινικής καταστολής κάνουν πια αισθητή την παρουσία τους, πέρα και έξω απ' τους περίφρακτους χώρους εγκλεισμού ή τις αίθουσες του δικαστηρίου που δεν χρειάζεται να τα βλέπουμε γιατί όλοι ξέρουμε ότι υπάρχουν. Και κάνουν πια αισθητή την παρουσία τους όχι μόνον μέσα από από την πανεποπτική ηλεκτρονική παρακολούθηση, που λειτουργεί αυτόματα και δεν απαιτεί την σωματικότητα της εξουσίας, αλλά και μέσα από μια κραυγαλέα παρουσία του υλικού σώματος της εξουσίας στη διαμάχη του με τους "εγκληματίες". Κι όταν τα ήδη υπάρχοντα νομοθετικά μέτρα δεν αρκούν για να τονώσουν αυτή την παρουσία, εφευρίσκονται νέα, ανασύρονται παλιά που δεν εφαρμόστηκαν στον καιρό τους. Διαβάζω, λοιπόν, σήμερα, ότι οι δρόμοι της Αθήνας θα μπορούν να κλείνουν για διαδηλώσεις μόνο στην περίπτωση που ο αριθμός των διαδηλωτών ξεπερνά τους 500, σύμφωνα με εγκύκλιο της Ελληνικής Αστυνομίας του 2007, καθώς και δύο σχέδια νόμου που συντάχθηκαν, το πρώτο επί υπουργίας Βύρωνα Πολύδωρα και το δεύτερο παλαιότερα, τα οποία θα αποτελέσουν γνώμονα των μέτρων που θα προωθήσει ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών Χρήστος Μαρκογιαννάκης για τη «διαχείριση των διαδηλώσεων στο κέντρο της Αθήνας»
[http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_07/05/2009_313708]
Δεν θα αναρωτηθώ ποιος θα μετράει τους διαδηλωτές, αν θα πρέπει να στοιχίζονται για να διευκολύνουν το μέτρημα ή τι θα συμβαίνει όταν θα εμφανίζεται ο 501ος... Την εικόνα προβλέπω, στην περίπτωση που υλοποιηθεί αυτό το μέτρο: ένας αστυνομικός ανά διαδηλωτή και, όταν χάνεται το μέτρημα, να κλείνουν οι δρόμοι της Αθήνας υλοποιώντας την καλλιεργούμενη αίσθηση κοινωνικής αταξίας και την αναπαράσταση της πανταχού [και σωματικά] παρούσας εξουσίας, να προστατεύει τους φιλήσυχους πολίτες από τους διαδηλωτές που διαταράσσουν την ήρεμη καθημερινότητα...

*Βλέπε το εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο του David Garland (1996), "The Limits of the Sovereign State. Strategies of Crime Control in Contemporary Society", στο The British Journal of Criminology, v. 36, n.4

πηγή: http://crimevssocialcontrol.blogspot.com/

2009-05-07T17:11:00.001-07:00

την ίδια ώρα που εκατομμύρια μάτια είναι στραμμένα στην ίδια φέικ εικόνα, άλλα τόσα στρέφονται σκορπισμένα σε προορισμούς που απαιτούν να υπάρξουν, 4 μετανάστες απ' την ασία ποζάρουν μπροστά σ' ένα ψόφιο έλληνα βασιλιά του παλιού (κακού) ιμπεριαλιστικού παρελθόντος, 2 άντρες λίγα μέτρα πιο περα συνομιλούν σ' ένα παγκάκι συνωμοτικά, ο ένας παρκόβιος κι αρκετά αδερφή κι ο άλλος μάτσο και αρκετά πέφτουλας, καταλίγουν να κατουράνε πλάι πλάι, μια κυρία σε διπλανό παγκάκι λιάζει ένα κουρασμένο σώμα που σίγουρα έχει κάνει περισσότερες διαδρομές σε τρόλλευ απ' όσες άντεχε, ένας κυριούλης διαβάζει εφημερίδα, ένας άστεγος κοιμάται στο γρασίδι, ένα τζάνκι μου ζητά 30 λεπτά, ένας κάτι πετάει ψωμιά που υποπτεύομαι πως είναι φόλες, στην έξοδο αγχωμένο σπρίντ στα κουρασμένα πεζοδρόμια της λεωφόρου, οι μπάτσοι παντού, να στριμώχνουν οποιονδήποτε πιο μαυριδερό του κανονικού, νιώθω μίσος, κοιτάζω γύρω κι αφού δεν μπορώ να ελέγξω όλα αυτά χτυπώ δειλά την ιδιωτική μου γυάλα και προσεύχομαι σε κεινη την παλιά γνώριμη ουτοπία

2009-05-06T14:45:00.000-07:00

to mati mou kollaei ekei, adeio vlemma pou periexei ta panta, ton kosmo pou katarreei k xiliades an8rwpakia phdwntas sto keno fwnazoun voitheia, k wspou na xusw ton koitw sta matia, swma-emporeuma arnoumeno na upakousei sto monoshmanto teliko tou proorismo
h kati tetoio telospantwn

2009-05-06T06:32:00.000-07:00

με βλέπω άρα υπάρχω, με βλέπουν και άλλοι, φοράμε τις ίδιες μάρκες, ακούμε την ίδια πακεταρισμένη μουσική, αρά υπάρχω ναι υπάρχω, μπορώ να πακεταριστώ κι εγω και να πακετάρω και τους φίλους μου γι’ αυτό έχω φέισμπουκ, μάι σπέις, τουίτερ και άλλα 15 παλιά προφίλ που χω ξεχάσει, κοίτα πως ήμουν τότε, χεχ, κοίτα πως είμαι τώρα, ό, τι έχω που να μου λέει ποιος είμαι είναι αυτές οι φωτογραφίες σ’αυτήν την οθόνη που το χρώμα της διάλεξα εγώ, δεν είναι απαραίτητα θλιβερό αυτό, απλά δεν μπορώ να ζήσω μακριά τους, όταν η εικόνα μου φύγει από πάνω μου δεν υπάρχω, αυτό είναι τρομακτικό, βασικαααά δεν ξέρω για πολιτική, όλοι μαλάκες είναι, να και το τραγούδι που βγαλε τώρα ο κάπως γαμάτο είναι ε; έχει και διαφήμιση του γουατς απ μέσα όπως έχω κι εγω στο κινητό μου, ναι δεν μας καταλαβαίνουν, βασικααά η φάση είναι πως τα λεωφορεία μου βρωμάνε, μου τη σπάει που χει κίνηση κτλ και θα θελα να παίρνω και πιο εύκολα πτυχίο αλλά σκέφτομαι να πάω κανα εξωτερικό γιατί δεν την παλεύω εδώ… ναι μωρε έτσι είναι... που θα πάμε το βράδυ;

γέμισε η ελλάδα ξένους, σε λίγο θα φύγουμε εμείς από τον τόπο μας!!... και ξέρεις τι βρωμιάρηδες είναι… είχα γω μια στο σπίτι μου που καθάριζε και μου κανε μισές δουλειές, την αρπάζω και της λέω « μωρή δω που ρθες να δουλεύεις αλλιώς να πας πίσω στη χώρα σου» και τι γυρίζει και μου κάνει η βρωμιάρα ; «μακάρι να φευγα απ’ αυτήν την κωλοχώρα να ησυχάσω!», ε της αστράφτω κι εγω μια και της λέω « όταν μιλάς για ελλάδα να πλένεις πρώτα του στόμα σου!»

έτσι έτσι είναι, βλέπω κι εγω τώρα τους μεγάλους έλληνες στο σκάι, ψήφισα κιόλας! για τον παπαδόπουλο, γιατί περνούσαμε καλά τότε… όχι όπως τώρα μπάτε σκύλοι αλέστε, βρίζουν την εκκλησία μας, την πατρίδα μας, σπάνε τα πάντα και τους βγάζουνε και μάγκες, κατάλαβες; τς τς τς κοίτα δω, γέμισε κι ο τόπος πούστηδες, είναι ντύσιμο αυτό για αγόρι πράμα;… αλλά τα χουνε πει οι προφητείες αυτά, μου το πε ο παπαποστόλης οι εβραίοι φταίνε για όλα, σου λέει σφάζουν τώρα τον κοσμάκη κει κάτω γιατί ετοιμάζουν να ρθει ο αντίχριστος

2009-04-23T15:52:00.000-07:00

η κοινωνία αυτή μπορεί να χαρακτηριστεί ως καπιταλιστική, ως καταναλωτική, ως του θεάματος, ως βάρβαρη κι όλοι αυτοί οι προσδιορισμοί περιγράφουν ο καθένας από τη σκοπιά που τους παρέχει η γλώσσα το πως ο,τιδήποτε αποκτά νόημα σήμερα μόνο αν μεταφραστεί ως εμπόρευμα… και μπορούμε να μιλήσουμε για ο,τιδήποτε, το να κάνεις σεξ, να γαμιέσαι όρθια ή να γαμας καθιστά, να παίζεις τέννις, να παίζεις το πουλί σου, να γεννιέσαι, να πεθαίνεις και φυσικά αγαπητέ αναγνώστη αυτό το κάνει κάθε κοινωνία, παράγει νόημα μέσα από στάνταρ κώδικες και τα ρέστα, η διαφορά είναι πως η καπιταλιστική, μοβόρα και εμπορευματική κοινωνία αναπαράγει χάος, δυστυχία και αστάθεια και αρχίζω να πιστεύω πως αυτό ισχύει ακόμα και για τους μωρούς μικροαστούς και τους εγκεφαλικά αυνανιζόμενους τηλεθατές, δλδ και αυτοί οι λεγόμενοι και ως κανονικοί ζουν την ιδιωτική τους μιζέρια, συχνά απόλυτα απελπισμένα, μηδενιστικά, θα έλεγε καμιά αυτοκτονικά. το πώς όλο αυτό το σύμπαν αγαπητέ και με γνώμη αναγνώστη στέκεται ακόμα δεν είναι παρ’ όλα αυτά απορίας άξιον κι αυτό γιατί η μιζέρια κρατιέται με νύχια και με δόντια ιδιωτική, μοναχική και φοβισμένη. όταν κοινωνικοποιείται, συναντιέται και συνομιλεί, μπορεί να μη γεννά και κανα θαύμα αγαπητέ ενημερωμένε αναγνώστη, γιατί φυσικά αυτά μας τέλειωσαν από τότε που αναστήθηκε ο ορθόδοξος χριστούλης μας και οι μπολσεβίκοι έκαναν το κόμμα , γεννά όμως σίγουρα κάτι καινούριο, ταξιδεύει και μεταλλάσσεται. η ελευθερία της μιας είναι προϋπόθεση της ελευθερίας της άλλης. αυτο ίσως χρειάζεται να καταλάβουμε.

2009-04-22T11:33:00.000-07:00

2009-04-12T13:38:00.000-07:00

«Όποτε μπαίνω στην φυλακή είτε γιατί εισάγομαι πρώτη φορά είτε γιατί επιστρέφω από δικαστήριο είτε γιατί πήγα νοσοκομείο δέχομαι την εξής επίθεση, η οποία ονομάζεται «έρευνα»:
Η δεσμοφύλακας με υποχρεώνει να βγάλω όλα μου τα ρούχα, με βάζει να σκύψω, ν’ ανοίξω τους γλουτούς, να βήξω και παρατηρεί τον πρωκτό μου. Πολλές φορές βρίσκει ευκαιρία να παρατηρήσει γυμνό σώμα και με κοιτάει καλά καλά, μου φέρεται προσβλητικά, ειρωνικά, θρασύτατα, σα να’ μαι το τελευταίο σκουπίδι.
Μετά μου δίνουν άλλα ρούχα, από την αποθήκη τους, παράταιρα και εξευτελιστικά, μου παίρνουν το σουτιέν γιατί, λέει, «απαγορεύεται» να το φοράω στην απομόνωση γιατί λέει, δήθεν μπορεί να…αυτοκτονήσω μ’ αυτό, μου δίνουν παπούτσια μεγαλύτερο μέγεθος απ’ το δικό μου και περπατάω σαν παλιάτσος και με οδηγούν στο φαρμακείο. Εκεί, με βάζουν να καθίσω σε γυναικολογική καρέκλα και η δεσμοφύλακας βάζει το δάχτυλό της στο αιδοίο μου μέσα στον κόλπο. Στην συνέχεια υποχρεούμαι να ουρήσω μπροστά στην δεσμοφύλακα για να κάνουν το ναρκωτέστ».
Κατερίνα Γκουλιώνη, σε έγγραφη καταγγελία της προτού δολοφονηθεί

2009-04-10T16:13:00.000-07:00

2_13sto dromo uparxei h idia pinakida

έχουμε και λέμε: είναι μια βραδιά σαν όλες τις άλλες απλά δεν είναι έτσι, η τιβί θα παίξει τα ίδια επεισόδια, η μαμά μου θα κοιμάται στον καναπέ της και η κυρία ελένη από δίπλα θα έχει πέσει ήδη για ύπνο. εγώ είμαι στα εξάρχεια, ο καιρός είναι ανοιξιάτικος , καθόμαστε έξω, πολύς κόσμος και μιλάμε κλασσικά για κάποια κλισέ ή αντικλισέ παιδική ανάμνηση, η μπύρα με έχει κάνει πιο χαλαρό και ξαφνικά σε βλέπω, είσαι εκεί με το κράνος σου και με κοιτάζεις. έχω να σε δω τόσο καιρό που όλα επιστρέφουν σαν χιονοστιβάδα στο μυαλό μου, είμαι εκεί απλά δεν είμαι κιόλας, σου λέω «γεια» και μου ανταποδίδεις, λίγες στιγμές αμηχανίας και είμαστε πάλι εκεί, ξημερώματα στην ακαδημίας να κοιτάζουμε το ηλίθιο πράσινο γρασίδι απέναντι, να έρχεται το λεωφορείο κι απλά να σου χαϊδεύω το πόδι: «γειά», δε συμβαίνει τίποτα και φεύγω και μένεις εκεί, εκεί είμαι εγώ και δεν ξέρω για άλλη μια γαμημένη φορά που πήγες και πως θα έρθει η κωλορομαντική μητροπολιτική συνάντηση που θα μας φέρει κοντά. ζόφος. τελεία. αυτά.

2009-04-08T14:32:00.000-07:00

//out of order//ναι η κοινή γνώμη δεν έχει γνώμη, το ήξερα καιρό τώρα, οι άνθρωποι κινούνται στις κατευθύνσεις τους άτακτα ή τακτικά και δημιουργούν πλάνα για τα ειδησεογραφικά δελτία ως η κρίσιμη μάζα, δεν υπάρχει κανενός είδους συγχρονισμός μεταξύ τους κι αυτό το ξέρουν κι οι μπάτσοι που σαν σκυλιά κόβουν βόλτες στην μητροπολιτική έρημο, αυτά που δεν ξέρω όμως είναι πολλά ανάμεσα στις αστείες σιγουριές που κουβαλάω στα μυαλό μου γι’ αυτούς τους ανθρώπους, και με τρομάζουν όλοι μαζί κι ο καθένας τους ξεχωριστά, ένα μάτσο κινούμενες ψυχώσεις σ΄ ένα αφιλόξενο τοπίο, αυτός είναι ο κόσμος (μου), προσπαθώ να διανοηθώ τις ιστορίες τους μα είναι πολλές, το μυαλό μου μοιάζει να έχει σταματήσει κάπου με σταματημένα τρένα και γαλάζιο ορίζοντα, η σκέψη μου επίμονα κολλά εκεί κι επαναλαμβάνεται, ο ορίζοντας αλλάζει χρώματα μα τα τρένα μένουν εκεί, σταματημένα .

στο δελτίο των 8 σας μιλάει η αστυνομία.

2009-03-17T05:31:00.000-07:00

/LA TERREUR /Πρόβλημα δημόσιας ασφάλειας, γκόθαμ σίτυ η αθήνα, ληστείες, επιθέσεις, δολοφονίες, η εγκληματικότητα καλπάζει στο κέντρο της πρωτεύουσας, η αστυνομία στο επίκεντρο, διακομματικό έλεγχο της αστυνομίας ζητά η αριστερά, ευέλικτες ομάδες αστυνομικών που θα παρεμβαίνουν ανα πάσα στιγμή- θα έχουν τα τηλέφωνά τους οι καταστηματάρχες, το κκε δεν φοράει κουκούλα δηλώνει, οικονομική κρίση, πρέπει να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, εθνική συναίνεση, μεγάλοι έλληνες-εμείς οι έλληνες, αφόρητη η κατάσταση στον άγιο παντελεήμονα, δεν υπάρχει κράτος, μας παίρνουν τις δουλειές, απαιτούνται άμεσα μέτρα κατά της λαθρομετανάστευσης υποστηρίζει το λα.ο.σ, φοβόμαστε να βγούμε από τα σπίτια μας, οι πολίτες ανάστατοι

Ήταν κάπου μες στο δεκέμβρη, απόγευμα, σέρνομαι ως το σούπερ μάρκετ να πάρω κάτι να φάω, με καφε και τσιγάρο δεν βγαίνει πάλι όλη η μέρα, μηχανικά διαλέγω τα βασικά να τη βγάλω, κοιτάζω την ταμία, ανέκφραστη, χαίρομαι που δεν μπαίνει στο τριπάκι του «καλησπέρα-χαμόγελο-ευγένεια», βλέπω στα μάτια της όλη αυτήν την κούραση, μια ζωή μες στα σκατά σου λέει, 8ωρο για ψίχουλα, έχει συννεφιά, κοιτάζω έξω, στο πλάι του λεωφορείου που περνάει γράφει «Ζήτω η κομμούνα της Πατησίων», το σύνθημα ταξίδεψε μες στην πόλη, βγαίνω με μια μισογεμάτη σακούλα και κοντοστέκομαι, ποιος ξέρει ποια πορεία πάλι ανησυχεί το κέντρο, ποιος ξέρει πόσα χημικά σκεπάζουν τις κεντρικές λεωφόρους ; καθώς ανηφορίζω για το σπίτι επαναλαμβάνω το σύνθημα του λεωφορείου στο μυαλό μου, δεν έχω ακόμα εικόνα του μεγέθους των γεγονότων…ποιος ξέρει πόσο θα κρατήσει αυτή η γιορτή των παράφρονων προλετάριων;

τρεις μήνες μετά ο πανικός των μήντια τα λέει όλα, το λυσσασμένο σκυλολόι πολιτικών, δημοσιογράφων, μπάτσων και ευυπόληπτων πολιτών δεν αφήνει περιθώριο για παρερμηνείες, η ελλάδα οδεύει στο ίδιο πρότυπο αστυνομικού κράτους με αυτό που έχει υιοθετήσει εδώ και κάποια χρόνια η δύση, το κέντρο της αθήνας είναι καιρό τώρα υπο αστυνομική κατοχή, τα τάγματα ασφαλείας που στρατοπεδεύουν στο κέντρο είναι εκεί για να πληρώσουν τις όποιες κενές θέσεις στο χάρτη της απαιτούμενης εγκληματικότητας, ο εγληματίας υπάρχει προτού εγληματίσει, έτσι ήταν πάντα. η κρίση δεν μπορεί παρά να είναι παραμύθι, καμιά εργαζόμενη και κανένας εργαζόμενος δεν τζογάρουν για την «πορεία της οικονομίας», απλά ξυπνάνε κάθε πρωί για να εκπληρώσουν το προκάτ πρόγραμμα τους, προκάτ από τη γέννησή τους, δεν ερωτώνται ποτέ, αυτοί ποτέ δεν αποφασίζουν.

Σχεδόν 70 χρόνια από το γ’ ράιχ, οι μεγάλες αφηγήσεις φαίνεται να επιστρέφουν, οι δρόμοι φλέγονται πιο εύκολα, οι ακροδεξιοί ακούγονται πιο δυνατά, η αστυνομία ανακηρύσσεται στο νο1 θεσμό, ο εθνικός κορμός σε στάση επίθεσης…

2009-03-15T17:03:00.000-07:00

Ήμασταν εκεί. άλλες για να περιγελάσουμε τους θεατές, άλλες να συνομιλήσουν, άλλες να βρίσουμε, να φιληθούνε, να περάσουν την ώρα τους, έκλεισε λίγο και η ακαδημίας, έγινε και μπουκάρισμα με συνθήματα στα μούτρα των μισοπεθαμένων κυρίων με τις γραβάτες και τις γούνες, πετάχτηκαν τρικάκια προβοκατόρικα στα ίδια μισοπεθαμένα μούτρα, ανταλλάξαμε απόψεις περι κανονικότητας και ήμασταν εκεί. και ήταν ωραία κι αν υπήρξε αμφιβολία για το πόσο ωραία ήταν, αυτή διαλύθηκε ύστερα απ’τις ανακοινώσεις του athens pride και της ολκε. αλήθεια αυτούς ποιος τους ρώτησε ; ή μάλλον θεωρούν δεδομένο πως είναι οι αρμόδιοι να κανονίζουν ποιος θα μιλήσει και πως για ομοφοβία σ’ αυτήν την χώρα … τους είναι τόσο αδιανόητη η μη παρουσία μήντια σε συγκέντρωση που δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν κανένα απ’ τα πρόσωπα που συμμετείχαν… το πρόσωπο που δεν λούζεται από το φως της κάμερας δεν είναι πρόσωπο γι’ αυτούς, πρέπει να γίνεις θέαμα στις εκπομπές τσίρκο της δρούζας, της στεφανίδου και του τριανταφυλλόπουλου για να υπάρχεις. αυτό ίσως να είναι και το πιο σημαντικό που προέκυψε απ’ όλη αυτή την ιστορία με το φιλί στη λυρική, όσο η κατάσταση πολώνεται καθώς περνουν οι μέρες, όλο και πιο πολύ, όλο και πιο απειλητικά, με τα μήντια να ασκούν ξεδιάντροπα προπαγάνδα, ακόμα και ο παραδοσιακά αόρατος και ασήμαντος γκέι χώρος αναγκάζεται να παίρνει θέση: ή με το αστυνομικό κράτος και την καταναλωτική σαπίλα ή στον ανοιχτό αέρα, σε τόπους που συναντιόμαστε, ελεύθερες και γινόμαστε πιο δυνατές.
Πράγματι το χθεσινό δεν ήταν τίποτα το τρομερό, αν και μπάτσοι- ένστολοι και μη- βάλθηκαν να μας αποδείξουν το αντίθετο. ήταν όμως ένα βήμα, μάθαμε πως δεν χρειαζόμαστε το βαλλιανάτο να παίρνει τηλέφωνα διευθυντές κι αφεντικά για να μπούμε οπουδήποτε, πως αρκεί να επικοινωνούμε, να γίνουμε περισσότερες και την επόμενη φορά να μπούμε πιο μέσα απ’ τα φουαγιέ. Γιατί έτσι γουστάρουμε. Γιατί έχουμε όλους τους λόγους του κόσμου να είμαστε ενωμένοι ενάντια στον ομοφοβικό. Έχουμε όλους τους λόγους του κόσμου να επιστρέφουμε τη βία του, να χτίζουμε χώρους όπου εμείς υπάρχουμε, όπου εμείς έχουμε το λόγο.
έχουμε όλους τους λόγους του κόσμου να αναζητούμε εδάφη όπου η υποκειμενικότητα μας δεν είναι περιθώριο αλλά παρούσα, εκεί, προκλητική κι αγέρωχη. Γιατί η ζωή αναπνέει στη σύγκρουση και η σύγκρουση στη ζωή, μη λέμε πάλι τα ίδια…

Δεν ειναι μονο για αυτο το φιλι.Γιατι παντα υπαρχουν και καποιες που δεν γουσταρουν να φιλουν στο στομα. Ειναι για καθε καυλα, για καθε ξεσκισμα, καθε γαμησι και καθε παρτουζα. Ειναι για οσες επιθυμιες επιθυμουνται, ειναι για οσα φυλα επιτελουνται, για ολα τα σωματα που λενε πως δεν ειναι εφικτα, αλλα παρ'ολα αυτα εκείνα επιμένουν να ζουν αναμεσα μας. Για την κραγμενη, την αδελφη, την νταλικα, το τραβελι, τη σαδομαζοχιστρια, τον εγχειρισμενο, την πορνη, τον εργατη και την εργατρια στη βιομηχανια του σεξ. Ειναι για την ΟΡΓΗ και για την ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ σε καθε ΑΣΤΥΝΟ(Ρ)ΜΕΥΣΗ μεσα και εξω απο straight friendly κινηματα, gay friendly μαγαζια, ομοκανονικα πουστραδικα και λεσβιαδικα στολισμενα με τη glitter μιζερια του εμπορευματικου lifestyle.

AUTONOMY IS OUR CHOICE

SHARE YOUR DRAG-SHARE YOUR DRUG-SHARE YOUR SOFTWARE

SHARE YOUR BODY

κειμενάκι που κυκλοφορησε χτες στη δραση στη λυρική εναντια στην ομοφοβία

Ένα φιλί είναι απλώς ένα φιλί. Δεν είναι η πρώτη φορά, δεν είναι η δεύτερη και σίγουρα δεν ήταν η τελευταία. Η ομοφοβία καλλιεργείται συστηματικά γύρω και μέσα μας, ζητώντας να ελέγξει επιθυμίες, σώματα, τους τρόπους που ακουμπιόμαστε, τη γλώσσα που χρησιμοποιούμε, το πώς καταλαβαίνουμε την αγάπη. Η ομοφοβία είναι μόνο μια όψη αυτού του κόσμου. Στέκεται μέσα στο πλέγμα των σχέσεων που κατασκευάζουν πειθαρχίες, κανονικότητες, τάξη - ατομικότητες χωρίς απορίες και χωρίς όνειρα. Αλλά τα σώματά μας έχουν σημασία και δεν τα χαρίζουμε πουθενά. Όσο κι αν σήμερα φαίνεται να διεκδικούμε το αυτονόητο, είναι βέβαιο πως η ομοφοβία ανήκει στο παρελθόν, εμείς είμαστε το παρόν, αλλά ταυτόχρονα ερχόμαστε από το μέλλον. Ο χώρος και ο χρόνος διαθλάται και πιανόμαστε από το νήμα της πράξης όσων πριν από εμάς έζησαν πιστεύοντας ότι τα σώματά τους έχουν σημασία. Όσων αρνήθηκαν να δεχτούν τις απαντήσεις, όσων επιχείρησαν να φτιάξουν τις ερωτήσεις, όσων προσπάθησαν να ζήσουν ζωές με νόημα, ζωές με αγάπη. Δεν είμαστε εδώ για να παίζονται τα έργα στη λυρική όπως τα θέλησε η σκηνοθέτης. Δεν είμαστε εδώ για να υπερασπίσουμε τους θεσμούς της πολιτείας. Ούτε για να υπερασπίσουμε αφηρημένα δικαιώματα. Δεν είμαστε εδώ για να δηλώσουμε την αντίθεσή μας στη λογοκρισία. Είμαστε εδώ για το πολύ συγκεκριμένο εν δυνάμει των σωμάτων μας. Είμαστε εδώ για να υπερβούμε αυτά που μάθαμε, την ενοχή, την ντροπή, την αδικία, το μίσος του εαυτού και είμαστε εδώ για να φτιάξουμε συλλογικά μια καινούρια γλώσσα, καινούριους τρόπους του υπάρχειν, νέες μορφές που δεν διαχειρίζονται τα περιεχόμενά μας, αλλά τους δίνουν χώρο και λόγο. Είμαστε εδώ για τη συλλογική ύπαρξη, για τη χαρά του να φιλιέσαι και να αγγίζεσαι Σάββατο βράδυ στο κέντρο της πόλης, είμαστε εδώ για να αντιπαρατεθούμε στις "συνειδήσεις" που προστατεύουν αυτόν τον κόσμο της βίας, των απαγορεύσεων, του ελέγχου, των εξουσιών, της ασχήμιας. Έναν κόσμο φοβικό που πνίγεται μέσα στα σκουπίδια που παράγει. Είμαστε εδώ απόψε για να φιληθούμε στο δρόμο. Για να μάθουμε την ελευθερία και να διεκδικήσουμε την επιθυμία. Τα σώματά μας, τα ελεύθερα σώματα, θα αρθρώσουν αυτήν την επιθυμία, θα γίνουν επικίνδυνα σώματα. Ένα φιλί ποτέ δεν είναι απλώς ένα φιλί. Σάββατο βράδυ, 14/3/09 έξω από τη λυρική

έτερο κειμενάκι

2009-03-10T16:00:00.000-07:00

mail---

To gaypatras.gr ανακοινώνει πως η αναβληθείσα εκδήλωση-συζήτηση "Δομώντας και αποδομώντας τα φύλα - Μια συζήτηση πάνω στην έμφυλη ταυτότητα" θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 13 Μαρτίου στις 7μ.μ. στην Ποικίλη Στοά, Ρήγα Φεραίου και Παντανάσσης στην Πάτρα.

Η εκδήλωση συνδιοργανώνεται με την αντιεξουσιαστική εφημερίδα Βαβυλωνία.

Στόχος είναι η κατάθεση και η ανταλλαγή απόψεων πάνω σε ζητήματα σεξουαλικής ταυτότητας, ενώ θα ακολουθήσει διάλογος. Είναι η πρώτη φορά που μια τέτοια εκδήλωση πραγματοποιείται στην Πάτρα.

- Φύλο, transgender και παρεμβάσεις στο σώμα, Χριστίνα Αντουανέτα Νεοφώτιστου (queer ακτιβίστρια)

- Ετεροσεξισμός και λεσβοφοβία, Ευαγγελία Βλάμη (ακτιβίστρια)

- Η έννοια του φύλου: Μια κριτική γενεαλογία, Γιώργος Μαρνελάκης (Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας).

- Κυριαρχία και σεξουαλικότητα, Σωτήρης Λυκουργιώτης (Βαβυλωνία)

- Στην Πάτρα..., Κωνσταντίνος Περδίκης (gaypatras.gr)

http://genderdeconstruction.blogspot.com/

Εκ μέρους της διαχειριστικής ομάδας του www.gaypatras.gr

Καρδινάλιος (Γιάννης)

2009-03-08T07:09:00.000-07:00

Προστατεύοντας τη «Δημοκρατία μας» . . .

Σάββατο απόγευμα και ενημερώνομαι πως παίζει αντιομοφοβική διαμαρτυρία έξω απ’τη Λυρική Σκηνή. Κουλό σκέφτομαι κι αμέσως φαντάζομαι τη σκηνή με τους γνωστούς 20-30 ακτιβιστές να κρατάνε πανό και ρέινμποου φλάγκς στην ακαδημίας. Το ψάχνω λίγο περισσότερο, τα γεγονότα είναι αυτά κι αυτά. Συνήθως με ψήνουν τέτοιες φάσεις αλλά όχι τώρα. Δεν είναι η κόπωση της συγκεκριμένης μέρας μόνο που με αποτρέπει από την παρουσία μου εκεί, είναι μια συνολική κόπωση, γιατί έχουν ακολουθήσει τόσα πολλά την τελευταία φορά που παραβρέθηκα σε μια γκέι διαμαρτυρία. Ο Δεκέμβρης με τις καθημερινές πορείες και συγκρούσεις, τις καταλήψεις και την πολύμορφη επανοικειοποίηση του κέντρου της πόλης. Με τις τόσες μαζικές συνελεύσεις, δράσεις, ίσως να είναι που είδα και την ίδια τη λυρική υπό κατάληψη που δεν με αφήνει να παραβρεθώ με άλλα 30 άτομα απέναντι σε μεγαλοαστούς-καθάρματα που θέλουν να παρακολουθήσουν όπερα.
Απ’ την άλλη η έλλειψη αντιομοφοβικής δράσης. Πάντα έχω ανάγκη απ’ αυτήν και φαντασιώνομαι τρόπους να απαντήσεις δυναμικά σε τέτοια καθάρματα όπως τους μουσικούς και υπεύθυνους της λυρικής…ναι καλά απ’ το να ακούσω 100 φορές ότι είμαι «πολίτης αυτής της χώρας» προτιμώ να μην πάω καθόλου, πλέον έχω μάθει πως αυτή που ενεργεί και οργανώνει τη δράση καθορίζει και τα περιεχόμενα της και αυτή η δράση θα ήταν ξένη για μένα, αυτοί που την οργανώνουν είναι ξένοι. Γιατί που ήταν αυτοί οι «gay ακτιβιστές» τόσον καιρό; Έκαναν απολογιστικές του πράιντ εκδηλώσεις σε κυριλέ μαγαζιά την ώρα που η αθήνα καιγόταν και μοίραζαν ταξίδια για 2 άτομα στη βιέννη (εμετός). Έκαναν γκλάμουρους πάρτυ και συντηρούσαν επιμελώς τη φούσκα τους, αυτό έκαναν. Δεν γίνεται λόγος για γκετοποίηση εδώ, την οποία θεωρώ και ορισμένες φορές απαραίτητη απέναντι στην βία των ομοφοβικών. Εδώ γίνεται λόγος για συντηρητές του λάιφσταιλ που μετά απ’ όλα όσα έχουν γίνει σ’αυτή τη χώρα επιλέγουν να δράσουν πολιτικά- όχι τυχαία -σε μια παράσταση της λυρικής. Να απευθυνθούν σε γερασμένους θεατές και από ποια θέση; Μα φυσικά απ’ αυτήν του πολίτη, ποιου πολίτη; Της Δημοκρατίας… της Δημοκρατίας που πυροβόλησε τον 15χρονο Αλέξανδρο στα Εξάρχεια, που φυλάκιζει και διώκει 15χρονα με τον τρομονόμο, που δολοφονεί, βιάζει και συστηματικά εκμεταλλεύεται μετανάστριες και μετανάστες, που έριξε οξύ στο πρόσωπο μετανάστριας συνδικαλίστριας στερώντας τη φωνή και την όρασή της…Αυτοί θα μιλήσουν μετά απ’ όλη αυτή τη γκλαμουράτη μούγκα τους για λογοκρισία, θα μιλήσουν για την ανάγκη να «προστατεύσουμε τη Δημοκρατία μας»(δήλωση Καλοβυρνά μετά την παρέμβαση στη λυρική).
Δεν αμφισβητώ καθόλου την ανάγκη να απαντήσεις στην ομοφοβία, δεν αμφισβητώ πως οι μουσικοί της λυρικής (όπως και οι θεατές) αξίζουν πολλά περισσότερα από μια ανακοίνωση. Όπως και φασίστες πανεπιστημιακοί, καθηγητές σε σχολεία και γενικά λίγο-πολύ όλο το φάσμα της ελληνικής ομοφοβίας. Η δράση είναι απαραίτητη και η μη ύπαρξη συγκροτημένου πολιτικού υποκειμένου με ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά όντως σκάει άσχημα, ειδικά σε περιπτώσεις όπως η επίθεση στο γκάζι. Δεν παύω να ελπίζω σε αυτό. Έχω πάψει όμως να ελπίζω σ’ αυτό που λέγεται άθενς πράιντ, γκέι ακτιβισμός και όλα τα συναφή. Έτρεξαν να γίνουν η χειρότερη βερζιόν δυτικού εμπορευματικού γκέι προτύπου. Και οι καιροί όπως τους ζω και τους αντιλαμβάνομαι δεν μου επιτρέπουν πλέον να τους ακολουθήσω…

2009-03-04T16:47:00.000-08:00

για την Κωνσταντίνα

και για όλους εμάς

Στις 22 Δεκέμβρη, λίγες μέρες μετά την εκτέλεση του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από την ΕΛ.ΑΣ, η Κωνσταντίνα Κούνεβα, γραμματέας της Παναττικής ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού, δέχεται δολοφονική επίθεση με βιτριόλι έξω από το σπίτι της στα Άνω Πετράλωνα την ώρα που επέστρεφε από την δουλειά της. Ήταν μια από τις εκατοντάδες μετανάστριες στον κλάδο των επισφαλών εργαζομένων, διαζευγμένη, καθαρίστρια, ήρθε στην ελλάδα από την βουλγαρία για να πραγματοποιήσει την εγχείρηση του γιου της. Αντιμετωπίζοντας και καταγγέλλοντας τις άθλιες συνθήκες εργασίας, τους χαμηλούς μισθούς, τις απλήρωτες υπερωρίες, την εργοδοτική τρομοκρατία και τον φόβο της απόλυσης, δεχόταν απειλές από την εργοδοσία της (την Οικομέτ) λόγω της έντονης συνδικαλιστική της δράσης. Μια βδομάδα νωρίτερα είχε προηγηθεί εκδικητική απόλυση της μητέρας της που δούλευε στην ίδια εταιρία.

Τα μεσάνυχτα λοιπόν της 22 Δεκέμβρη τα πληρωμένα τσιράκια των αφεντικών της, επιτέθηκαν στην Κωνσταντίνα με καθόλου τυχαίο τρόπο, ρίχνοντας της βιτριόλι στο πρόσωπο* και αναγκάζοντας την να το καταπιεί. Μία κίνηση εκδίκησης και παραδειγματισμού προς όλες τις καθαρίστριες. Προς όλες τις εργαζόμενες/εργαζόμενους.

Αυτή τη στιγμή νοσηλεύεται ακόμα στο νοσοκομείο του Ευαγγελισμού με σοβαρά προβλήματα υγείας.

Είμαστε οργισμένες και οργισμένοι όλοι και όλες. Όχι μόνο για τη σκληρότητα του τρόπου με τον οποίο δέχτηκε την επίθεση αλλά και γιατί στο πρόσωπο της δεν βλέπουμε μονάχα την ίδια. Βλέπουμε όλες τις ταυτότητες που φέρει. Όλες τις ταυτότητες που η ελληνική κοινωνία συντηρεί στο να μένουν στο περιθώριο. Βλέπουμε τον τρόπο με τον οποίο η εξουσία εκδικείται όσες/όσους αντιστέκονται. Η Κωνσταντίνα δεν ήταν κάποια τυχαία.

Ήταν μετανάστρια, συνδικαλίστρια, γυναίκα.

*σε κοινωνίες που ο σεξισμός λειτουργεί πιο απροκάλυπτα, ο συγκεκριμένος τύπος τιμωρίας χρησιμοποιείται ενάντια σε γυναίκες που πιάστηκαν να “απατούν” τον σύζυγο ή τον νταβατζή τους. Αυτό από μόνο του μας λέει πολλά για το μήνυμα που επιθυμούσαν να περάσουν οι εντολοδόχοι της επίθεσης.

...”Ω! Μα τι συμβαίνει στη δημοκρατία μας” αναφώνησαν οι τηλεκανίβαλοι των ΜΜΕ.

“Θα πρόκειται για (άλλο ένα) μεμονωμένο περιστατικό”, συμπλήρωσαν οι επίσημες συνδικαλιστικές αρχές, ολοκληρώνοντας τον κύκλο του αποπροσανατολισμού.

Μια σειρά από δηλώσεις που προσπαθούν με κάθε τρόπο να αποδείξουν πως ήταν μια τυχαία-και άτυχη- στιγμή μέσα στη ροή της κανονικότητας.

Ξεχνώντας τους χιλιάδες των μεταναστών που δολοφονούνται στα σύνορα και βασανίζονται στα αστυνομικά τμήματα, που αντιμετωπίζουν τον καθημερινό ρατσισμό των νοικοκυραίων και την εκμετάλλευση των ντόπιων αφεντικών.

Παραβλέποντας τους αναρίθμητους μικρούς και μεγάλους βιασμούς γυναικών μιας κατά βάση πατριαρχικής κοινωνίας.

Και φυσικά, αδιαφορώντας για την έντεχνη καταστολή κάθε ριζοσπαστικής και δυναμικής προσπάθειας συνδικαλισμού, όταν αυτή ξεφεύγει από τα επίσημα συνδικάτα και σωματεία που επί δεκαετίες στηρίζουν τα συμφέροντα των αφεντικών.

Μια σειρά από δηλώσεις που προσπαθούν να προσπεράσουν το αυτονόητο:

ότι ένα σύνολο αξιών και θεσμών που βασίζεται αποκλειστικά στο κέρδος, δεν μπορεί παρά να αδιαφορεί για τη ζωή μας, την ελευθερία μας και την αξιοπρέπεια μας.

...όταν το δουλεμπόριο εκσυγχρονίζεται

και ονομάζεται επισφαλής εργασία...

Μια ακόμη σατανική ευρεσιτεχνία των κάθε λογής (και πανταχού παρόντων) αφεντικών. Το νέο μοντέλο, που εφαρμόζεται λιγότερο ή περισσότερο νόμιμα τις τελευταίες δεκαετίες*, συμπεριλαμβάνει ανασφάλιστη, ελαστική εργασία, επινοικιάσεις εργαζομένων από τρίτες εταιρίες (όπως η Οικομέτ), ημιαπασχολούμενους-προσωρινούς με συμβάσεις μερικής απασχόλησης, δίχως δικαιώματα, δίχως μονιμότητα, δίχως δυνατότητα συνδικαλιστικής δράσης.

Το σχέδιο είναι απλό: δουλεύεις με τους δικούς τους κανόνες, προσωρινός και επισφαλής. Αν αντιδράσεις, φεύγεις-υπάρχουν άλλωστε εκατοντάδες που ανυπομονούν να πάρουν την θέση σου. Αν πάλι επιμείνεις...

*σε κλάδους που όλοι λίγο-πολύ γνωρίζουμε από προσωπική εμπειρία όπως ντελιβεράδες, πωλητές, σερβιτόροι, καθαριστές...

ο εχθρός βρίσκεται παντού

...και όλα αυτά, μας φαίνονται τόσο θλιβερά, πλην όμως μακρινά. Είναι ακόμη ένα γεγονός που συνέβει κάπου αλλού, σε κάποια άλλη, μια ακόμη είδηση στο βραδινό δελτίο των 8, λίγο πριν την αγαπημένη μας σειρά.

Όμως, όλοι αυτοί οι ξένοι άνθρωποι, με τις ξένες ιστορίες που κουβαλούν, οι μετανάστριες και οι μετανάστες, οι επισφαλείς εργαζόμενοι, οι καταπιεσμένοι και οι άτυχοι της ζωής είναι πάντοτε δίπλα μας, είναι οι αόρατες φιγούρες που περιστρέφονται γύρω μας κάθε στιγμή, μέσα και έξω από το πανεπιστήμιο.

Είναι αυτοί που μαζεύουν τους καφέδες που αφήνουμε στους πάγκους της κάθε αίθουσας, που καθαρίζουν τα απομεινάρια των “ξέφρενων” φοιτητικών πάρτυ, που σκουπίζουν σιωπηλά και αδιαμαρτύρητα ένα-ένα τα αποτσίγαρα μας. Αυτοί που μας φέρνουν το ποτό στο μπαράκι και το τοστ στο κυλικείο. Είναι χιλιάδες, και αύριο μπορεί να είμαστε κι εμείς ένας από αυτούς.

Σ' αυτή την κοινωνία, η εκμετάλλευση είναι παντού, και είμαστε όλοι μέρος της...

Τα τελευταία 20 χρόνια, το πρόγραμμα της επινοικίασης εργαζομένων εφαρμόζεται “πειραματικά” σε δημόσιους οργανισμούς...όπως το ΑΠΘ. Με δυο λόγια, η εταιρία δολοφόνων που επιτέθηκε στην Κωνσταντίνα, λειτουργεί αυτή τη στιγμή με άλλο όνομα (Οικολογική) μέσα στις ίδιες τις σχολές μας. Το προσωπικό του πανεπιστημίου λειτουργεί αυτή τη στιγμή με προσωρινές συμβάσεις ιδιωτικού δικαίου, και ελέγχεται απευθείας από την εταιρία. Εργαζόμενοι που κλείνουν μέχρι και 10ετία μέσα στο ΑΠΘ, μπορεί από στιγμή σε στιγμή να μην ανανεωθεί η σύμβαση τους και να απολυθούν. Ένα μόνιμο καθεστώς τρομοκρατίας, που εξαπλώνεται και επιβάλλεται με ταχύτατους ρυθμούς σε όλο και περισσότερα κομμάτια των εργαζομένων.

σαν φοιτητές του ΑΠΘ, στεκόμαστε αλληλέγγυοι στην Κωνσταντίνα και σε κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται για να κερδίσει τα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια του

και απαιτούμε την απόσυρση του καθεστώτος των εργολαβιών στο ΑΠΘ και την μόνιμη πρόσληψη του προσωπικού από την διοίκηση του πανεπιστημίου

αυτόνομη συνέλευση φοιτητών
κάθε Κυριακή στις 5 στο τρίγωνο του Πολυτεχνείου

>>>>>πορεία γυναικείων οργανώσεων στις 7 μάρτη 2009 στις 12:00 στην πλατεία Βικτωρίας, αφιερωμένη στην Κ.Κούνεβα<<<<<<<<<<<

2009-02-25T17:48:00.000-08:00

--και χειροβομβίδες πέφτουν και σφαίρες γυρνοβολάνε, φασίστες και αντάρτες των ειδήσεων των 8, ασφαλίτες και χαφιέδες και ρουφιάνοι και βλακεία, βλακεία, βλακεία, συντονισμένη, μεθοδική, από τα πανεπιστήμια, τα υπουργεία, τις επιτροπές, τα σχολεία, τις οικογένειες. η είδηση για την απόδραση παλαιοκώστα για κάποιο λόγο είναι σοκαριστική. εμένα σίγουρα δε μου κανε καμιά εντύπωση. εχθρεύομαι τη μαφία όσο και το κράτος, γιατί ξέρω πως ίδια φάση είναι. τελεία. εχθρεύομαι το αντάρτικο του θεάματος που δεν συνομιλεί παρά μόνο με την αυτοεικόνα του, έχω βαρεθεί το λάιφσταιλ, ψόφος.

2009-02-23T12:27:00.000-08:00

οι μέρες κυλούν υπνωτικά σχεδόν, το κρύο αποκλείει την επαφή με το δημόσιο χώρο. κι αυτή η πόλη είναι πολλά στριμωγμένα κονσερβοκούτια μαζί χωρίς αέρα κι ανοιχτό χώρο

οι επιβάτες της πόλης φαίνεται να νοσταλγούν το καλοκαίρι

2009-02-20T18:10:00.000-08:00

03:24 se katastash me8hs kapou sto meta3ourgeio

nai Giannh8hseio o kosmos den 8a einai pote truferos mazi sou, h kolash einai krummenh katw apto evgeniko xamogelo tou geitona-katanalwth, nai DimitriPagrati kamia patrida dn 8a gemisei to akoresto keno mas, o poutsos sou mesa mou htan nikh mou epi tou ka8hmerinou 8anatou mou, dn niw8w, dn niw8w sou lew, Katerina apo Amfialh kerdises sth metamesonuxtia ekpomph mas ena uperoxo dwro, ena ta3idi stis malvides ya 2 atoma, dn peirazei pou dn uparxei allo atomo, dn peirazei pou dn uparxoun oi malvides, yati dn niw8w, yati o ouranos ths a8hnas me authn thn pagwnia moiazei krustallinos kai toso mu8ikos opws tote, opws keines tis toso diaforetikes nuxtes, me tis treles aderfoules tou gaziou, h me ton l pou kserw pws me agapouse k antallassame euxes mesa ap'ta dontia mas, mises anekfrastes euxes, to alkool einai panw apo mas my love, panw ap'th suneidhsh mas, ksereis pws 8a eisai panta sto mualo mou oso ki an o kairos pernaei, kserw pws to xaos einai h pragmatikh monh diafugh mou, katafeugei se mena se wres duskoles

2009-02-11T03:04:00.000-08:00

αγαπητές αναγνώστριες/τριες ορίστε ένα φρέσκο queer ζινάκι απ'τις Ε.Π.Α που βρήκα (στις bashback!)για να σας κρατάω σε φόρμα, έχει μέσα και ένα κείμενο μιας τρανς ελληνικής καταγωγής, έχει ενδιαφέρον, ειδικά εκεί που μιλάει για το πολυτεχνείο;)

φιλιάαα

2009-02-09T02:41:00.001-08:00

σκεφτόμουνα αυτές τις μέρες από που να πιαστώ για να εκφράσω την πολιτική μου στάση απέναντι στο φύλο και τη σεξουαλικότητα ως πολιτικές κατηγορίες και τη θέση που (δεν) έχουν στο λόγο του λεγόμενου ριζοσπαστικού χώρου στην ελλάδα. στην αρχή σκέφτηκα να φτιάξω ένα απλό θεωρητικό σχήμα που θα λέει απλά ότι το φύλο είναι το ίδιο σημαντικό με την τάξη απλά διότι την παράγει και παράγεται απ' αυτή κι ως εκ τουτου η ισοδυναμία τους είναι κάπως αυτονόητη. απ' την άλλη σκεφτόμουνα πόσο κουραστική καταντά μια τέτοια γλώσσα που διεκδικεί πρωτοκαθεδρίες πολιτικών κατηγοριών-εν τέλει βιωμάτων- και πως δεν έχω την ανάγκη να απαντήσω στο σεξιστικό μαρξιστικό/μαρξιστογενή λόγο των όποιων συντρόφων που θεωρούν πως το φιλελεύθερο δόγμα περι ισότητας των φύλων σημαίνει και τέλος της πατριαρχίας. το βίωμα μου είναι πιο δυνατό από τις όποιες θεωρίες τους και δεν χρειάζεται να εκβιαστώ να απαντήσω κάτι συγκεκριμένο τώρα ή οποιαδήποτε στιγμή. είναι λάθος να προσπαθείς με το ζόρι να κάνεις κάποια/ον να νοιαστεί γι' αυτά που εσυ θεωρείς σημαντικά, έτσι δεν είναι;
τεσπά επειδή δεν την πάλεψα να βγάλω τώρα κατι συμπαγές θεωρητικά και δικό μου, αναδημοσιεύω ένα πλήρες και εύστοχο κείμενο--επίκαιρο πάντα, αλλά ιδιαίτερα τώρα που η υπόθεση Κούνεβα έχει βγάλει στο φως τις άθλιες συνθήκες στις εταιρίες καθαρισμού, στις οποίες μεταξύ των άλλων οι γυναίκες γίνονται και θύματα βιασμού όπως αποκαλύπτει αναφορά που πρόσφατα δημοσιοποιήθηκε--επίκαιρο πάντα γιατί στην ελλάδα το να βιάζεται κάποια δύσκολα αποτελεί νέο για οποιονδήποτε...

Εισήγηση της Ομάδας Γυναικών Θεσσαλονίκης
για το διήμερο «Ενάντια στην Κουλτούρα του Βιασμού!»

Ήθελα να ξεκινήσω αυτή την παρέμβαση με την φράση: Η γυναίκα δεν υπάρχει, η γυναίκα βιάζεται. Και πως βιάζεται αυτό που δεν υπάρχει;

Το προβοκατόρικο λογοπαίγνιο εμπλέκει κάτι από τη θεωρία, τη διάσημη φράση του Λακάν (που σημασιοδοτεί αρχικά το γυναικείο υποκείμενο ως υποκείμενο της έλλειψης) με την πράξη, με το συμβάν του βιασμού, το οποίο εγγράφεται στη σφαίρα της εμπειρίας και εγγραφόμενο επιτελεί – ρυθμίζει, κανονίζει – καταρχήν το ίδιο το φύλο. Είναι οι γυναίκες που συνήθως βιάζονται, ακόμα και στην περίπτωση που βιάζεται ένας βιολογικά άντρας. Ίσως, μάλιστα, την ώρα που ένας άντρας βιάζεται, να θηλυκοποιείται.

Η πρώτη σκέψη που γεννιέται από αυτό το τεύχος που είναι αφιερωμένο ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού, είναι αυτή που αποτέλεσε και ένα από τα κίνητρα της ομάδας που το εξέδωσε: «Η διαπίστωση πως το θέμα του βιασμού ως πολιτικού ζητήματος απουσιάζει από το λόγο του λεγόμενου ριζοσπαστικού χώρου». Οι αιτίες είναι πολλές αλλά ενδιαφέρον έχουν όχι μόνο αυτές που εξακολουθούν να κάνουν τη διάκριση προσωπικού-πολιτικού (κατά τις οποίες ο ριζοσπαστικός χώρος έχει να ασχοληθεί με την πολιτική, με σοβαρότερα δηλαδή πράγματα… με τον βιασμό θα ασχολείται;) αλλά και αυτές που βυθισμένες στο τέρμα των μεταμοντέρνων θεωριών και των διάφορων αριστερών λακανισμών έχουν ξεχάσει, έχουν αφήσει πίσω την πολιτική πρακτική, αν όχι την πολιτική πράξη, αν όχι την ίδια την πολιτική. Από τη μια δηλαδή υπάρχει ένα πλήθος πληροφοριών, εν προκειμένω για το βιασμό και τη γυναίκα αλλά δεν υπάρχει, σα να λέμε, γνώση, οικειοποίηση των θεωριών, μέσα στους χώρους ή μέσα στα κεφάλια που κινείται η θεωρία. Από τη μια μοιάζει πως γνωρίζουμε την ιστορία του φεμινιστικού κινήματος, τα διαφορετικά προτάγματα των φεμινισμών, έχουμε εμπεδώσει τη διάκριση μεταξύ βιολογικού και κοινωνικά κατασκευασμένου φύλου, φλερτάρουμε ακόμα και με την αίρεση του φύλου, την πλήρη αποδόμησή του, κι από την άλλη εξακολουθούμε μέσα στους χώρους που κινούμαστε, να συντηρούμε πρακτικές, να φέρουμε αναπαραστάσεις, να αποσιωπούμε το ίδιο το συμβάν του βιασμού, να βιώνουμε, δηλαδή, τη θεωρία σαν κάτι εξωτερικό, σαν να μη μπορεί η ερμηνεία να τροφοδοτήσει την πολιτική επιλογή, την ίδια την πολιτική πράξη. Αυτό που μοιάζει να συμβαίνει είναι μια Πολιτική που παραμένει ταυτόσημη με όρους θεσμικούς αλλά δεν έχει την μορφή της καθημερινής εμπειρίας.

Αλλά τι σημαίνει μια πολιτική που παραμένει ταυτόσημη με όρους θεσμικούς δίχως να παίρνει τη μορφή της καθημερινής εμπειρίας; Σημαίνει πως είναι μια πολιτική που ξεχνά εκ νέου και αποσιωπά με αλλιώτικη δριμύτητα, πάντως με δριμύτητα, πως «το προσωπικό είναι πολιτικό». Πρόκειται ίσως για κάτι που έλκει την καταγωγή του από το γιατί η πολιτική, η λεγόμενη ριζοσπαστική αριστερά συγκεκριμένα, αποφάσισε να στραφεί στο προσωπικό: Η αριστερά κατέφυγε στο προσωπικό μόνον όταν το ορθολογικό ιστορικό υποκείμενο διέψευσε τις νομοτελειακές προσδοκίες της. Ή στράφηκε ώστε να κατανοήσει το γιατί δεν υπάκουσε τις νομοτελειακές προσδοκίες του ορθολογισμού, γιατί δεν υλοποίησε τις μεγάλες αφηγήσεις ως προς την κοινωνική δικαιοσύνη, την ελευθερία και την ισότητα και όλα αυτά που το διαφωτιστικό πρόταγμα ζητούσε. Γιατί δεν έκανε πράγματα για το καλό του ή γιατί δεν ήταν συνεπές προς τις εκφρασμένες επιθυμίες του για δικαιοσύνη, ισότητα, ελευθερία κλπ. Βέβαια δεν είναι τυχαίο που αυτή η αριστερά στράφηκε στο υποκείμενο μόλις εκείνο διαλυόταν, για να ανακαλύψει εν τέλει τι; Όχι μόνον το ασυνείδητο αλλά έναν κατακερματισμό ρευστών ταυτοτήτων μια συνεχή εκκεντρότητα, μια ετερόνομη κατασκευή και – για να καταλήξουμε στον λακανικό σταρ Ζίζεκ – την εγγενή, σχεδόν οντολογική αλλοτρίωση που συνοδεύει τόσο το εγώ (φαντασιακό) όσο και το υποκείμενο (συμβολικό). Μάλιστα, κατ’ αντιστοιχία με ένα είδος μαζοχισμού, αυτή η θεωρία ανακάλυψε ένα πλεόνασμα απόλαυσης το οποίο ευθύνεται για το ότι δεν είμαστε επαναστατικοί. Η πολιτική, με λίγα λόγια, για να κάνει το πένθος της δικής της μεγάλης αφήγησης, έκανε το πένθος του υποκειμένου, ώστε να γίνει πολιτική. ΣΤΡΑΦΗΚΕ, υπό μια έννοια, στο υποκείμενο ως υποκείμενο της διάψευσής της. Και βέβαια δεν είναι παράδοξο καθώς η ΠΟΡΕΙΑ μοιάζει να ξεκινά αντίστροφα, από τον τόπο αυτού του πράγματος, αυτής της εκκεντρότητας, του οποίου εγώ, που φαντάζομαι ή του οποίου υποκειμένου συμβολοποιώ, εκφέρονται οι αναπαραστάσεις, κατοικείται ο κόσμος, η πολιτική αρχίζει. Το δομημένο εντός της πατριαρχικής εξουσίας υποκείμενο είναι που άρθρωσε μεγάλες αφηγήσεις, διαψεύστηκε και τελικά διαλύθηκε. Έκτοτε όμως η θέση πως «το προσωπικό είναι πολιτικό» αποσιωπήθηκε αλλιώτικα και εκ νέου. Είναι ένα θέμα που χωράει μεγάλη κουβέντα αλλά το σίγουρο είναι πως: Όταν η πολιτική στράφηκε στο υποκείμενο και στα θραύσματα της ταυτότητάς του, παραδόξως, διόγκωσε ένα είδος ατομικού έναντι του κοινωνικού. Ο αναγωγισμός του ατομικού στο πολιτικό, που συνέβη στο όνομα της πολιτικής παραδόξως μπορεί να αποβεί τελικά σε βάρος της. Διότι, παρά και ενάντια στο σκοπό των ερμηνειών, το προσωπικό, η εμπειρία που αυτό συνιστά, μπορεί να ενταχθεί ως παράμετρος στην πολιτική δίχως να γίνει ποτέ το ίδιο πολιτική.

Κοντά σε αυτή την οπτική, ορισμένες μεταμοντέρνες φεμινιστικές προσεγγίσεις, οδηγήθηκαν στην αποδόμηση του φύλου και σε ιδιότυπες προτάσεις με το εξής αποτέλεσμα όπως αναφέρει η Κέιτ Σόπερ: «ο φεμινισμός ως θεωρία τράβηξε το χαλί κάτω από τα πόδια του φεμινιστικού κινήματος». Από όλη αυτή την παρέκβαση, τη σχετική με τη θεωρία και την πράξη αυτό το οποίο θέλουμε να κρατήσουμε είναι το εξής: η γυναίκα κάποτε διαλυόταν μέσα στην αποσιώπηση, μέσα στις μεγάλες αφηγήσεις, μέσα στην πατριαρχία και τα προτάγματά της, τώρα μοιάζει να διαλύεται μέσα στη θεωρία. Και αντί η θεωρία και η ερμηνεία να γίνει ένα εργαλείο για την ανάληψη πολιτικής ευθύνης, γίνεται κάτι που την εμποδίζει. Και για να επιστρέψω στο τεύχος: μπορεί πια να αντιλαμβανόμαστε πως ο βιασμός όχι μόνον επιτελεί το φύλο, οργανώνει τη σύγχρονη κανονιστική αρρενωπότητα και ρυθμίζει τις σχέσεις εξουσίας, αλλά είναι και κάτι που παραμένει έξω από τις προτεραιότητες, την πρακτική, τις συνελεύσεις των ομάδων. Κι όπως αναφέρεται στο τεύχος: «το πρόσωπο του βιαστή είναι καθημερινό, ίσως φιλικό, υψηλά ιδεολογικό και ίσως και ηρωικό». Το θέμα όμως μένει ανοιχτό αλλά και ερμητικό όσο δεν μπαίνει στις πολιτικές συνελεύσεις. Το συμβάν του βιασμού, αυτής της σεξουαλικοποιημένης και όχι σεξουαλικής βίας (όπως λένε οι έκ-φυλες και το τεύχος) «αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους πυλώνες οργάνωσης της σύγχρονης κανονιστικής αρρενωπότητας». Και είναι ένα θέμα που η αποσιώπηση του ή η διαχείρισή του μπορεί να συμπυκνώσει ολόκληρη την κουβέντα περί πολιτικής. Άλλωστε, τα θύματα του βιασμού χρειάζεται να αφηγηθούν την ιστορία τους και όχι να τη διαβάσουν… Αυτό το οποίο θέλουμε να πούμε για την πολιτική πράξη που συνιστά η έκδοση αυτού του τεύχους, είναι το ότι σε αυτούς τους καιρούς, το να ασχολείσαι με το θέμα του βιασμού με αυτό τον τρόπο ξεπερνά τη διάζευξη μεταξύ μερικού και ολικού προτάγματος. Διότι μπορεί το υποκείμενο να αποδομήθηκε και τα προτάγματα να είναι ασαφή κι επικίνδυνα, ωστόσο υπάρχουν οι πράξεις, τα συμβάντα και οι θεσμοί που όχι μόνον επιτελούν το φύλο και κατασκευάζουν αυτήν ή την άλλη φαντασίωση για το υποκείμενο, αλλά συντηρούν τους αλλοτριωτικούς θεσμούς υπακούοντας στη μεταφυσική της μοίρας. Διότι μπορεί η υποκειμενικότητα μου να είναι μια ψευδαίσθηση αλλά είναι άλλο πράγμα αυτή η ψευδαίσθηση να κατασκευαστεί μέσα στο διάλογο και την αλληλεγγύη και είναι άλλο πράγμα αυτή η ψευδαίσθηση να κατασκευαστεί στο στρατό και την πορνογραφία, άλλο μέσα σε μια κοινωνία διαποτισμένη από την κουλτούρα του βιασμού και της βίας και άλλο σε μια κουλτούρα όπου ο βιασμός δεν κυριαρχεί. Όσο και να αποδομήθηκε το υποκείμενο, όσο και αν η γυναίκα δεν υπάρχει, τα συμβάντα μας καλούν στην πολιτική. Μπορεί να κινούμαστε δίχως να υπάρχει η ουσία της γυναίκας, μπορεί ακόμη και να μην μπορούμε να βρούμε τίποτα κοινό που να συνδέει όλες τις γυναίκες, όμως έχουμε την ευθύνη της πολιτικής επιλογής. Διότι δεν εννοείται αλλαγή που να μην μας εμπλέκει ως κοινωνικά και πολιτικά υποκείμενα σε αυτή την πιο θεμελιακή ευθύνη: ΑΥΤΗΝ που εν τέλει καθορίζει το πρόταγμα της αυτονομίας. Η θεωρία, ακόμη κι αυτή του φεμινισμού, δεν έχει καμιά σημασία όταν δεν έχει να πει τίποτα για την εμπειρία. Για μας, ο φεμινισμός έχει νόημα όταν παλεύει να αλλάξει τις αναπραστάσεις που αποδίδονται στη γυναίκα, τόσο στο πλαίσιο της πατριαρχικής ιστορίας, όσο και στην ταυτότητα της κάθε μιας μας μέσα στο χώρο και στον χρόνο που συμβαίνει αυτό το οποίο είμαστε και μας διαφεύγει. ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ να αντιλαμβανόμαστε την πολιτική ως εμπειρία εγγεγραμένη στο σώμα. Για αυτό και όταν από τους χώρους τους πολιτικούς απουσιάζει ο λόγος για το βιασμό, έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι απουσιάζει η ίδια η πολιτική.

Η έκδοση αυτού του τεύχους, με τον τρόπο που έγινε και τις κουβέντες που χρειάστηκε, είναι για μας μια πολιτική πράξη. Διότι δεν πρόκειται για έναν λόγο υπέρ των θυμάτων και εναντίον των θυτών, ούτε μια πρόταση στο όνομα ενός υποκειμένου, αντίθετα αυτό που αναγνωρίζει και ζητά είναι η δυνατότητα και η άρθρωση ενός αιτήματος αυτονομίας κάθε στιγμή, από αυτό που είμαστε και μας διαφεύγει.

Ολόκληρο το τεύχος, ο λόγος περί πορνογραφίας και εθνικισμού, τα εξαιρετικά παραρτήματα για τον σουρεαλισμό και τις εβραίες γυναίκες στα στρατόπεδα των ναζί, ακόμα και το σκίτσο με τα ευάλωτα σημεία του ανδρικού σώματος, φέρνουν ξανά την πολιτική στην πρακτική αυτού που αποκαλείται πολιτικό και ως τέτοιο το χαιρετίζουμε. Κι εδώ, ως ομάδα γυναικών, συναντιόμαστε με τη συνέλευση ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού: στον τόπο όπου η ερμηνεία δεν υποκαθιστά την πράξη, αλλά παράγεται από την πράξη.

Ομάδα γυναικών Θεσσαλονίκης

28/11/08

πηγή: τερμιναλ119

2009-02-04T02:46:00.000-08:00

Αχός πολύς ακούγεται μη γίναμε όλες ίσοι; μπα είναι ο προλετάριος που ήρθε να γαμήσει … *

Βρήκα ένα άρθρο καταπληκτικής βλακείας και μονομέρειας στο sarajevo και δεν αντέχω να μη το σχολιάσω. Να πω πως γενικά σαν έντυπο έχει πολύ αξιόλογες αναλύσεις αλλά ως ο «ριζοσπάστης» της (εργατικής) αυτονομίας στην αθήνα εκφράζει ακριβώς αυτήν την ταξικολάγνα ανάλυση αυτού του χώρου, εξηγώντας μονόπλευρα τα πάντα… επειδή βαριέμαι και δεν έχω χρόνο, παραθέτω κάποια καταπληκτικά αποσπάσματα που θα σχολιάσω συντόμως

«σκοπεύουμε να δείξουμε ότι αυτό που έχει ονομαστεί γενικά «πατριαρχία» αποτελεί τον κώδικα της τυπικής κυριαρχίας πάνω στις γυναίκες· ενώ η πραγματική κυριαρχία έχει αρχίσει τις δύο τελευταίες δεκαετίες, στον «μετα-πατριαρχικό / μετα-φεμινιστικό» καπιταλιστικό κόσμο· και είναι μάλιστα unisex κυριαρχία, ταυτόχρονα πάνω στις γυναίκες και στους άντρες· από την (επί τούτου) μηχανή...»

Για το Sarajevo λοιπόν πατριαρχία τέλος- και οκ συνηθισμένες αυτές οι αυθαίρετες λήξεις, κι άλλοι (νεοφιλελεύθεροι) μας είπαν ότι τέλειωσε η ιστορία αλλά αυτή συνεχίζεται σε πείσμα της ανάλυσής τους. Τώρα λέει υπάρχει μια unisex κυριαρχία, δλδ; Έλα μου ντε, ούτε το Sarajevo έχει καταλάβει μάλλον γιατί αφου μας παρουσίασε τις κατά τη γνώμη του ρήξεις που υπέστη η διαδικασία κατασκευής αρενωποτήτων απ’ το γυναικείο κίνημα, όπως λέει, καταλήγει στο σημείο όπου η κυριαρχία είναι unisex… ό,τι πείτε

«H απρόοπτη νίκη της γυναικείας απελευθέρωσης / ανακατασκευής απέναντι στον αυταρχικό πατέρα / σύζυγο / εραστή, ήταν, με λίγες λέξεις, το ότι έφερε στον αφρό του ψυχισμού του τα συμπλέγματα κατωτερότητας»

Ό,τι να ναι, σα να λέμε… η αλήθεια είναι πως αυτά καθεαυτά που λέει το Sarajevo δεν είναι και τελείως λάθος ,κάπου μπορούν να πατήσουν και να βρούν. Το θέμα είναι πως βασίζονται σε κάποιες παραδοχές που δεν ξέρω με ποια εργαλεία οι συντάκτες κατέληξαν. Ας πούμε μιλάει για το φύλο, την πατριαρχία, τους άνδρες, τις γυναίκες σαν μια σοβαρή ανάλυση του κοσμοπόλιταν, δλδ δεν υπάρχουν τάξεις, εθνικές/ πολιτισμικές διαφορές, ή χειρότερα υπάρχουν αλλά το φύλο είναι μάλλον το ίδιο, ανεξάρτητο όλων αυτών, μήπως που είναι τόσο φυσικό;; γιατί σε προηγούμενο τεύχος μας είχαν προειδοποιήσει οι συντάκτες πως γενικά έχουν επιλέξει να επιμένουν στον βιολογικό διφορισμό γιατί κάτι φοβούνται για το μέλλον---δεν διευκρίνισε… κάτι επιστημονικό απ’τα κακά και έκφυλα αφεντικά μάλλον(ή τη νέα τάξη;;)…
Για το Sarajevo λοιπόν δεν φαίνεται να είναι πολιτικά σημαντική η πατριαρχική βία εις βάρος χιλιάδων γυναικών που κάθε χρόνο βιάζονται στην ελλάδα και σχεδον ποτε δεν δικαιώνονται. Δεν φαίνεται να υπάρχουν χιλιάδες νόμιμα και παράνομα μπουρδέλα σ’όλη τη χώρα και γενιές ολόκληρες ανδρών αυτής της χώρα να εξακολουθούν να γίνονται «άντρες»- όπως το Sarajevo τους θέλει- μέσα σ’ αυτά, δεν φαίνεται να υπάρχουν κανονικά σεξουαλικά κελιά με γυναικεία σώματα για κατανάλωση μέσα, δεν φαίνεται να υπάρχουν κακοποιημένες γυναίκες, γυναίκες που αναγκάζονται απ’την κουλτούρα τους να παντρεύονται νέες, γυναίκες που αναγκάζονται να μένουν σπίτι, να μεγαλώνουν παιδιά, για το Sarajevo αυτά μάλλον υπήρχαν γιατί ο καπιταλισμός δεν έχει ανάγκη να είναι πατριαρχικός. Το ότι η λογική του είναι τελείως ετεροκανονική, το ότι κάνει τέτοια ακραία άλματα για να μιλήσει για τη unisex κυριαρχία δεν με εκπλήσσει δείχνει ακριβώς αυτή την πατριαρχική αντίληψη του πολιτικά σημαντικού… πολιτικά σημαντική είναι π.χ η οικονομία, ο μισθός του τάδε και του δεινα, αν εσύ δεν νιώθεις να περιέχεσαι σ’αυτή τη φάση γιατί είσαι αδερφή ή τρανς ή γυναίκα μη απελευθερωμένη, σε έχουμε και γραμμένη, δεν είσαι και τόσο σημαντική…
θα μπορούσα να πω κι άλλα, αλλά προς το παρόν εκτονώθηκα μ’ αυτά…και το ξανασυζητάμε..a bientot

*παραφράζω το κεντρικό τσιτάτο αφίσας που βγήκε πρόσφατα από ομάδα αυτού του χώρου

2009-01-26T17:51:00.000-08:00

drafts n chaos

υποτίθεται πρέπει ν' αρχίσω να διαβάζω συστηματικά. βαριέμαι. αυτό το μπλόγκ έχει χάσει κάθε νόημα του πλέον. το διαβάζει και κόσμος που συναναστρέφομαι σχεδόν καθημερινά και με ξέρει. σκατά. έχω βαρεθεί τα πάντα νομίζω. ο μηδενισμός της εξέγερσης έχει σταματήσει να με θρέφει, η θεωρία μου φαίνεται κουραστική και η έλλειψη του κάπως μου φαντάζει τρομακτική. οι φοιτητές είναι καύλα και τραγικά προβλέψιμοι και βαρετοί, το χω ξαναπεί μάλλον. επαναλαμβάνομαι. έχω βαρεθεί τον εαυτό μου. σκατά.
βάζω ένα ντραφτ που έγραψα τα χριστούγεννα στο πατρικό μου, εμπνευσμένος απ' τις μέρες αγάπης.

[- η επαρχία είναι βαρετή, οι άνθρωποί της είναι βαρετοί—και γι’ αυτό αδίστακτοι, η εθνική ενότητα είναι πολύ πιο βίαιη στις μικρές άσχημες πόλεις της επαρχίας, εδώ ζουν μόνο έλληνες μικρο-μεσό-αστοί οικογενειάρχες και οι γυναίκες τους και τα παιδιά τους, οι περισσότεροι διακατέχονται από μια ψευδαίσθηση νεοπλουτισμού που τους κάνει να κάθονται με τις ώρες σε βλαχογκλάμορους μαγαζιά και να φλυαρούν για την βαρετή ζωή τους, συνήθως δε κουτσομπολεύουν. Ο ρατσισμός τους είναι τόσο έντονος όσο και στο μέσο γερμανό του γ’ ράιχ αλλά γενικά βαριούνται να μιλήσουν για πολιτικά, άλλωστε το κόμμα που ψηφίζουν καθορίζεται ή απ’ την τιβί ή απ’ τον μπαμπά/παπού τους. Είναι σχεδόν αυτονόητα σεξιστές, τα αγόρια κυκλοφορούν σαν τον νίκο βέρτη και τα κορίτσια σαν τη χριστίνα λαμπίρη (ναι οι περισσότεροι είναι και άσχημοι). Νέοι ξενέοι ό, τι έχουν στη ζωή τους είναι η Οικογένεια. Όλοι και όλες σχεδόν αδιαμαρτύρητα προσανατολίζονται στο να παντρευτούν να κάνουν κουτσούβελα και να πίνουν βλαχογκλάμορους καφέδες. Η οικογένεια είναι ένα μίνι κράτος, το κράτος είναι στην ουσία το άθροισμα οικογενειών—ετεροφυλοφιλικών, ιεραρχημένων, όμοιων—έτσι κρατάει και τις ισορροπίες του (εις βάρος των Άλλων πάντα). Γι ‘αυτό κι εγώ ως μικρό επαρχιωτάκι πουστράκι αναγνωρίζω σε όλους αυτούς τον εχθρό μου, και τους μισώ, απόλυτα. Και αυτές οι μέρες εδώ που αναγκάστηκα να τους συναναστραφώ και να τους δω όλους μαζί και να ακούσω το ηλίθιο αντιαλβανικό τους μίσος, την βλακώδη ομοφοβία τους και τον απροκάλυπτο ατομισμό τους, νιώθω πως με δυνάμωσαν με ένα τρόπο, γιατί εκτίμησα περισσότερο αυτές κι αυτούς που τα βγάζουν περα σε τέτοιες βοθροκοινωνίες και που πεισμώνουν και προσπαθουν να συνομιλήσουν και να βρούν σημεία συνάντησης με αυτούς τους ανθρώπους. Γιατί υπάρχουν και τέτοιες και τέτοιοι ευτυχώς. Βέβαια και η αθήνα ίδια σκατά κουβαλάει αλλά όπως μάλλον έχω ξαναπεί έχει το προνόμιο του χάους—ελέγχεσαι πιο δύσκολα, κι επίσης στην αθήνα υπάρχουν ολόκληρες προλεταριακές περιοχές κι έτσι η εθνική σαπίλα κι ο μικροαστισμός δεν είναι τόσο παντού, όχι στο κέντρο τλχ, κι όχι πάντα. Τεσπά μπορεί να λέω και μαλακίες, άλλωστε η ελλάδα παντού σκατά είναι…ήθελα να πω και δυο πράγματα ακόμα]

2009-01-21T17:55:00.000-08:00

κ α θ ί κ ι α !

2009-01-20T16:59:00.000-08:00

GAY PRIDE
μια ιδέα, ένα πρόσωπο κι εγω στην κηφισίας, ο π, κι ο κ. δίπλα μου κρατιουνται απ' το χέρι και δυο αγόρια αγκαλιά διασχίζουν τη λεωφόρο. without hope life is not worth living. τα riots στο σαν φρανσίσκο τη δεκαετία του 70 ήταν πραγματικά πανέμορφα, είναι απο κεινες τις στιγμές που η ιστορικότητα της υποκειμενικότητας που έχεις αναλάβει σε συγκλονίζει, είμαι γκέι γιατί υπήρξαν κι άλλες κι άλλοι πριν από μενα, που οργίστηκαν για τη βία και απομόνωση στα σχολεία, στην οικογένεια, παντού. τους κουβαλώ μέσα μου. μέσω αυτών είμαι αυτό που είμαι, μπόρεσα να πω στα 15 μου το πρώτο μου " είμαι γκέι" κι ας το ξαναλέω κάθε μέρα στον εαυτό μου και στους άλλους, τίποτα δεν έχει τελειώσει άλλωστε. η ταινία του gus van sant για τον Harvey Milk είναι επίκαιρη, όχι μόνο γιατί ο αγώνας για τα proposition επαναλήφθηκε πρόσφατα στα ίδια μέρη αλλά γιατί η δικτατορία της ετεροφυλόφιλης πλειοψηφίας παραμένει το ίδιο βίαιη και ανυπόφορη για όλες εμάς, τις τρελές, τις πουστάρες, τους κίναιδους και τις ανώμαλες.

τα κινήματα μας έδωσαν ό, τι ελευθερία απολαμβάνει η καθεμιά μας, τίποτα δεν χαρίστηκε από τους έχοντες. τα άγρια πλήθη, οι τρελαμένοι και παράφρονες αυτού του κόσμου που πίστεψαν πως μπορεί να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο, που ξέσπασαν και δεν πειθάρχησαν στις επιταγές της εξουσίας, αυτές κι αυτοί μας διαμόρφωσαν, μας χάρισαν μια παραπάνω ξέγνοιαστη μέρα στον ήλιο. και τη μνήμη τους κρατάμε όχι για μνημόσυνα και ηλίθια εμπορικά πάρτυ αλλά σαν όπλο για το τώρα, το τώρα τόσων και τόσων χωρις ήλιο, των καταπιεσμένων, των αφύσικων και ασήμαντων αυτού του κόσμου, το δικό μας τώρα και αύριο και πάντα. και αυτή η ελπίδα πως μπορούμε να αλλάξουμε τη ζωή, τη δική μας και άλλων είναι που μας δίνει το νόημα. μας δίνει τον έρωτα. μας δίνει το αύριο.

2009-01-16T03:50:00.000-08:00

Ο καπιταλισμός είναι σχέσεις, οι σχέσεις μου είναι καπιταλισμός. «Να σου πω κάτι, για μένα η Έλενα είναι πολύ πιο όμορφη απ’την Τζένη»--πάυση—«στο πρόσωπο τουλάχιστον, στο πρόσωπο»--παύση—«ναι ρε παιδί μου εχει πιο ωραία φρύδια, πιο ωραία δόντια, πιο ωραία μάτια» έλεγε η διπλανή μου στο λεωφορείο με ύφος ανάλυσης της θεωρίας των πιθανοτήτων, σκέφτηκα πως οι άνθρωποι σαν κι αυτές είναι συσκευασίες, προιόντα για κατανάλωση. Δεν την έκρινα λεπτό, οι φράσεις της μου θύμισαν το κουραστικό τσάτινγκ, μου θύμισαν εμένα και τους εραστές μου, όλοι ψάχνουμε μια καλή συσκευασία να καταναλώσουμε τον κενό χρόνο μιας νύχτας ή συνολικά της τηλεοπτικής ζωής μας.
Η πατριαρχία είναι σχέσεις, οι σχέσεις μου είναι περιθώριο του πατριαρχικού καθεστώτος. Πίπα-κώλο τελειώσαμε, πλύσου, σκουπίσου bye, « θέλω να είμαι το πουστράκι σου, να με γαμάς μέχρι να ματώσω», «καληνύχτα, τα λέμε». Οι άντρες που με προσπερνούν αδιάφορα στις λεωφόρους τις παραγωγικές ώρες, στις μοναχικές βραδιές τους γίνονται πουτάνες και οι πουτάνες εισπράττουν το βάρος των ενοχών των πελατών τους. Ο πόλεμος υπάρχει μέσα μας. Ο πόλεμος μας κατασπαράσσει.
Η αθήνα επιστρέφει πληκτική και άδεια, η εξέγερση πνίγηκε στην συνθηματολογία της. Μηδενισμός. Προσπαθώ να αναγνώσω τελευταία σημάδια διαφοροποίησης στο πλήθος. Νέκρα. Δεξιόστροφη νέκρα. Ζόμπι φάση και οι τηλεοπτικοί δέκτες αναβοσβήνουν αυνανιστικά στα άδεια σπίτια. Υπάρχουν όμως αυτοί που επιστρέφουν, ήταν κομμάτι άλλωστε του πλήθους εκείνες κι εκείνοι. Θα ξανάρθουν. Πολεμοχαρείς και άντρες, τρελές και λυσσασμένες.
Είναι λες και οι δρόμοι περιμένουν πάλι τις μηδενιστικές στρατιές να εμφανιστούν απ’ τα στενά να τους λεηλατήσουν. Είναι λες και τα σπίτια ζητούν το δικό τους πόλεμο, τη δικιά τους αντεπίθεση κι έχουν βάλει την τιβί να ουρλιάζει αγχωμένα. Ο πόλεμος εντος μας συνεχίζεται αμείωτος.

2009-01-10T06:28:00.000-08:00

Στις 04/01/09 μια 19χρονη ρουμάνα έχασε τη ζωή της όταν το πρόχειρο κατάλυμα όπου διέμενε αυτή κι άλλοι μετανάστες εργάτες κατέρρευσε. Όπως ανέφεραν τα καθεστωτικά μέσα αιτία της κατάρρευσης ήταν ο σεισμός που σημειώθηκε στην περιοχή και το έδαφος που ήταν σαθρό εξαιτίας των έντονων βροχοπτώσεων. Το κτίριο ήταν επίσης ετοιμόρροπο και άρα ακατάλληλο να μείνει οποιαδήποτε και οποιοσδήποτε εκεί. Αυτό όμως δεν το ανέφεραν, ή μάλλον το άφησαν να εννοηθεί.
Μια μέρα μόλις πριν, στις 03/01/09 ένας ακόμα μετανάστης εργάτης από το Μπαγκλαντές βρέθηκε βαριά τραυματισμένος σε ρέμα στο Βοτανικό και στη συνέχεια πέθανε κατά τη μεταφορά του στο νοσοκομείο. Όπως ανέφεραν τα καθεστωτικά μέσα ο τραυματισμός του έγινε ''υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες'' και η αστυνομία ''ερευνά το περιστατικό''. Βέβαια, το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος βρέθηκε σάββατο πρωί 700 μέτρα από τη διεύθυνση αλλοδαπών διευκρινίζει κάπως τις συνθήκες. Γιατί δεν ήταν το πρώτο σαββατοκύριακο που στην περιοχή μετανάστες τραυματίζονται και δολοφονούνται. Λίγους μόνο μήνες πριν ο Μοχάμεντ Άσραφ δολοφονήθηκε από τους μπάτσους στο ίδιο σημείο ενώ το πρωί του σαββάτου στις 06/12/08 (την ημέρα της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου) ο Μαζίρ Ιγκπάλ Μοχάμαντ Σαπφ, ένας άλλος μετανάστης από το Πακιστάν, σε μια άλλη συμπλοκή με τους μπάτσους, τραυματίστηκε πολύ σοβαρά και έπεσε σε κώμα.
Λίγες μέρες μόνο αργότερα, στις 23/12/08 η Κωνσταντίνα Κούνεβα δέχθηκε επίθεση με βιτριόλι και νοσηλεύεται στην εντατική με σοβαρά προβλήματα στην όραση και το αναπνευστικό. Η βία εναντίoν της ενσωματώνει την κυρίαρχη βία της καθημερινής εξουσίας. Ήταν γυναίκα στην κοινωνία της πατριαρχίας, μετανάστρια στην κοινωνία των ελληναράδων και τόλμησε να σταθεί απέναντι στα αφεντικά διεκδικώντας ανθρώπινες συνθήκες εργασίας για αυτή και τις συναδέλφισσές της.
Και φυσικά, η λίστα δολοφονιών, τραυματισμών και ''ανεξήγητων'' θανάτων μεταναστών και μεταναστριών δεν τελειώνει εδώ. Είναι ένας πόλεμος διαρκής και παρών σε κάθε γωνία αυτής της χώρας. Από τα σύνορα ως το λιμάνι της πάτρας και από το κέντρο της αθήνας ως τα κωλοχώρια της πελοποννήσου οι μετανάστες και οι μετανάστριες είναι αντικείμενο της βίας κράτους και κοινωνίας. Είναι οι Άλλοι, τα ξένα σώματα, τα σώματα χωρίς σημασία. Αυτοί και αυτές που προορίζονται για κάθε μορφής υποτιμημένης εργασίας, που γίνονται θύματα κάθε μορφής εργασιακής εκμετάλλευσης, που δέχονται καθημερινά τη βία του μπάτσου, του νοικοκυραίου, του κάθε τίμιου έλληνα οικογενειάρχη. Είναι αυτοί και αυτές που μια μέρα βρίσκονται νεκροί και νεκρές ''υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες'', υπό συνθήκες που κανείς δεν πρόκειται να διευκρινίσει.
Ζουν στα σκοτάδια της κοινωνίας και χάνονται εκεί, βουβά κι αθόρυβα. Ούτε θα τους αφιερωθεί κάποια δακρύβρεχτη εκπομπή στην τηλεόραση, ούτε ο πρόεδρος της δημοκρατίας θα τους/τις αναφέρει περίλυπος στο πρωτοχρονιάτικο διάγγελμά του. Ο θάνατός τους δεν σημαίνει πολλά για τον δημόσιο Λόγο, ή είναι μάλλον θεμιτός κι αναμενόμενος. Είναι είδηση στριμωγμένη σε μια παράγραφο στην τελευταία σελίδα εφημερίδας ή ολιγόλεπτη αναφορά στο τέλος του αστυνομικού δελτίου των 8.

Οι μέρες και νύχτες που ακολούθησαν τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ήταν και μέρες δικές τους. Μαζί τους νιώσαμε πως επιστρέφεται ένα ελάχιστο κομμάτι βίας προς το κράτος, τα αφεντικά, τον εθνικό κορμό. Ο θάνατος του 15χρονου Αλέξη δεν ήταν παρά η αφορμή για να βγούμε στους δρόμους. Σε αντίθεση με την εθνική/τηλεοπτική αφήγηση που έλεγε πως ένα ''παιδί της ελλάδας'' χάθηκε, για μας οι μέρες και οι νύχτες αυτές ήταν μέρες εκδίκησης για χρόνια καταπίεσης, εξευτελισμού και βίας των κυρίαρχων. Ο Αλέξης ήταν η απώλεια που άνοιξε το ρήγμα στην περίφημη ''κοινωνική ειρήνη'' για να βγούμε έξω, να ξεχυθούμε στους δρόμους, να επανοικειοποιηθούμε αυτά που χρόνια μας στερούν. Το ότι πατήσαμε σ΄αυτό το ρήγμα που το ίδιο το κράτος προκάλεσε στον εαυτό του δεν ακυρώνει όσα συνέβησαν γιατί αποδείξαμε πως μπορούμε να είμαστε πιο δυνατές και πιο έτοιμοι απ΄ ό,τι μας θέλει η πνιγηρή κανονικότητα, ότι μπορούμε να συναντιόμαστε, να σχεδιάζουμε και να δρούμε ενάντια στον κυρίαρχο κατασταλτικό Λόγο του εθνικού κορμού. Οι μέρες αυτές ήταν μέρες όλων αυτών των ξένων σωμάτων, των δυσλειτουργικών, των απροσάρμοστων, των χαμένων παιδιών της μητρόπολης.
Οι μετανάστες που χάθηκαν αυτές τις μέρες μας υπενθυμίζουν πως τίποτα δεν έχει τελειώσει, πως τα αδέρφια μας δολοφονούνται, βασανίζονται, απελαύνονται αθόρυβα. Τις μέρες του Δεκέμβρη κατέβηκαν στους δρόμους για να εκφράσουν την οργή τους και πολλοί από αυτούς προφυλακίστηκαν και απελάθηκαν το ίδιο αθόρυβα όπως και κάθε άλλη μέρα. Είναι καθήκον μας σε πείσμα της επιβαλλόμενης Επικαιρότητας να λογαριάσουμε αυτά τα σώματα με τον ίδιο τρόπο που λογαριάσαμε τον Αλέξη. Να βγούμε στις γειτονιές, να επικοινωνήσουμε μαζί τους το μίσος μας για αυτόν τον κόσμο, τον κόσμο των αφεντικών, των εθνικά υπερήφανων εκμεταλλευτών και δολοφόνων. Είναι ώρα να κάνουμε τον εθνικό κορμό να μας ξαναφοβηθεί.

Άμεση απελευθέρωση όλων των προφυλακισμένων

Άμεση απόσυρση όλων των κατηγοριών

χαμένα κορμιά

2009-01-07T06:35:00.000-08:00

όταν ακροαριστεροί κι αναρχικοί, κκέδες και συνασπισμένοι, φιλελεύθερη και λαική δεξιά, ακροδεξιοί, φασίστες και νεοναζί τα βρίσκουν κατά των σιωνιστών τότε κάτι βρωμάει από μακριά...κι αυτό λέγεται εθνική ενότητα, αυτό λέγεται αντισημιτισμός... γνήσια ελληνικός...
παραθέτω μικρές παλιές και νεότερες διασπαστικές φωνούλες που (απ'τη δική τους οπτική) χαλάνε την πατριωτική αντιμπεριαλιστική φιέστα

Αυτό που δεν πέτυχαν τα γκλοπς, θα το πετύχει ο αντισημιτισμός;

Ισραήλ-Παλαιστίνη: Δύο κράτη ενάντια στο προλεταριάτο

Μερικές δυσκολοχώνευτες αλήθειες

σχετικά με τον τραυματισμό του μπάτσου στα εξάρχεια παραθέτω ένα γαμάτο κειμενάκι του βα.αλ

Ο Πρετεντέρης πυροβόλησε τον μπάτσο... (ή πως θυσιάζοντας ένα πιόνι προσπαθείς να κερδίσεις την παρτίδα).

2009-01-06T20:14:00.000-08:00

χωμένος στην κοιλιά της μητρόπολης με τις νοητικές μου λειτουργίες ελαφρώς παραλυμένες από το αλκοόλ, το κεφάλι μου βαρύ από τη νύστα και τα αντεξουσιαστικά τσιτάτα που μανιακά στριφογυρίζουν στο κεφάλι μου. δεν έχω ελπίδα. και έχω τόση που νομίζω πως κάτι αλλάζει. μετά από καιρό υπάρχει αυτό το αντίπαλο δέος απέναντι στο no hope που με είχε καθηλώσει το πάλαι ποτέ αμόρε μου. μπροστά μου 2 τριαντάρηδες-τους-κάνω ελκυστικοί μάλλον αναρχικοί, ισορροπημένοι ανάμεσα στο ούγκα και την ιντελιγκέντσια, άρα τόσο όσο πρέπει για ήρεμη κουβεντούλα--μιλάνε για "τους φοιτητές που μιλάνε ξύλινα", ενώ ο καύλα καυλωμένος νεαρός γνωστός-άγνωστος κάθεται δίπλα μου και καπνίζει χαζογελώντας. θα θέλα πολύ να γαμηθώ μαζί του. όπως φαντασιώνομαι σε κάθε σχεδόν συνέλευση και πολιτική φάση έναν καυλάκο ακτιβιστή με στριτ στυλ ή τιγκαρισμένη αναρχία να με γαμάει, να τον γαμάω και να τελειώνουμε. επαναστατική λίμπιντο.

η αλήθεια είναι πως η πόλη με τρομάζει πολύ τελευταία, το σκηνικό τρέχει εμφυλιοπολεμικά, τουλάχιστον σ' ένα α θεαματικό επίπεδο, τα talking heads της τιβι λυσσασμένα πλέον φωνάζουν τις αστυνομικές εντολές στους υπαλλήλους τηλεθεατές κι αυτοί με τη σειρά τους ή μένουν στην προαστιακή κοσμάρα τους ή απλά φοβούνται. κι εγώ μάλλον φοβάμαι συχνά απέναντι στους εθνικά ενωμένους που καυλωμένοι ζητούν δράση, γιατί ξέρω πως είναι δολοφόνοι. κι αν το ξεχνάω μου το θυμίζουν οι καθημερινοί πλέον θάνατοι μεταναστών. δίπλα μου. και μ' αυτήν την σιωπή να πέφτει όλο και πνιγηρά και βίαια καθώς κυλούν οι μέρες.

ίσως να 'ρχεται καταιγίδα, ίσως το διαρκώς παρόν τίποτα.

2008-12-30T07:44:00.000-08:00

Γυρίζουμε γύρω γύρω μέσα στη νύχτα και η φωτιά μας κατασπαράσσει, άτακτες πορείες, πανικόβλητες εξηγήσεις, βιαστικοί λόγοι, βαριές ανάσες, η φωτιά καθαρίζει τα χημικά κι αυτά πνίγουν τις ανάσες μας, φωτιά γιατί τίποτα δικό μας δεν είχαμε, φωτιά γιατί βρωμίσαν οι τοίχοι, οι λεωφόροι και οι περαστικοί τους, φωτιά γιατί οι οθόνες παίζουν τη δολοφονία μας σε επανάληψη, μίσος και φόβος και οργή και ενθουσιασμός, σε μια στιγμή του χάους βρίσκεται λίγο νόημα, αδιαμεσολάβητο, χωρίς περιτύλιγμα και τιμή, ήταν σαν εκείνο το πρώτο φιλί μακριά απ’ τα αδιάκριτα βλέμματα ή σαν εκείνη την αγκαλιά που βιαστικά ανταλλάξαμε πριν σε χάσω, βία και καταστροφές γιατί τα ιερά κι όσια τους είναι βία και καταστροφές στις ζωές μας, γιατί ό, τι αγαπήσαμε σ’ αυτόν τον κόσμο ήταν όλα εναντίον του, παίρνω ανάσα, η ανάμνηση σου με γεμίζει, οι δρόμοι έξω αναπνέουν διψασμένοι κι ανοιχτοί, οι δρόμοι είναι η πατρίδα μας, μας περιμένουν, ξέρω πως ακόμα τίποτα δεν έχει τελειώσει

2008-12-29T04:18:00.000-08:00

η επίθεση

2008-12-27T12:57:00.000-08:00

ΑΥΤΗ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΒΡΩΜΑΕΙ ΤΕΣΤΟΣΤΕΡΟΝΗ
ΜΠΑΤΣΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

Ο 15χρονος Α. Γρηγορόπουλος εκτελέστηκε εν ψυχρώ το Σάββατο 6/12. Το κύμα οργής και εξέγερσης που ξέσπασε, έφερε ξανά στην επιφάνεια τις λίστες των θυμάτων, της κρατικής τρομοκρατίας και της αστυνομικής βίας. Σ' αυτές τις λίστες προσθέτουμε και τις γυναίκες που σκοτώθηκαν από τα υπηρεσιακά τους περίστροφα με περισσή ευκολία, συνήθως για λόγους τιμής. Υπενθυμίζουμε ότι οι αντιλήψεις «ράμπο» με τις διαπαιδαγωγούνται οι μπάτσοι εμπεριέχουν την βαθιά ανδροκρατική νοοτροπία της «μαγκιάς» και «αρσενικής» επιβεβαίωσης.

Περισσότερες από 20 γυναίκες έπεσαν νεκρές από τους αστυνομικούς συζύγους ή εραστές τους, μετά από το 1980, ενώ στο κενό έχει πέσει το αίτημα των γυναικείων οργανώσεων που, στις 22/3/1990 διαμαρτυρήθηκαν μαζικά έξω από τη Γενική Ασφάλεια Αθηνών και στη συνέχεια τον Άρειο Πάγο, με αίτημα «Όχι άλλες δολοφονίες γυναικών, πάρτε τα όπλα των αστυνομικών». Στην ανακοίνωση εκείνη, αναφερόταν ότι το 10% των ανδρών συζυγοκτόνων είναι άντρες της αστυνομίας, ενώ όπως ξέρουμε το ποσοστό τους στο γενικό πληθυσμό των ανδρών είναι πολύ μικρότερο.

Εμείς σήμερα ξεσηκωνόμαστε όχι μόνο για τα εγκλήματα που θεωρούνται από το πανελλήνιο ως πολιτικά εγκλήματα από αστυνομικούς, αλλά και για το αθέατο έγκλημα της αστυνομίας, ή μάλλον για τα αθέατα εγκλήματα, που τα θεωρούμε εξίσου πολιτικά αφού εκπορεύονται κατευθείαν από αστυνομικούς, και που τιμωρούνται από ελάχιστα έως καθόλου.

Εκτός από τις συζυγοκτονίες, η συμμετοχή αστυνομικών στο δουλεμπόριο των αλλοδαπών γυναικών και το συνεπούμενο μοίρασμα των τεράστιων κερδών από τη μαστροπία είναι ένα καταγεγραμμένο έγκλημα, όχι από το γυναικείο κίνημα μόνο, αλλά ακόμα και σύμφωνα με επίσημες παραδοχές. Και εδώ, όμως, υπάρχει ατιμωρησία. Σε όσα δικαστήρια κι αν κάθησαν στο εδώλιο αστυνομικοί, για συμμετοχή σε κυκλώματα μαστροπίας ή για βιασμούς αλλοδαπών γυναικών, αθωώθηκαν ή απαλλάχθηκαν, συνήθως «λόγω αμφιβολιών», ενώ σε ελάχιστες περιπτώσεις έφαγαν μια πειθαρχική ποινή 6 μηνών για παράβαση καθήκοντος, ή αστρονομικά πρόστιμα των 60 ή 80 ευρώ. Στις περιπτώσεις που κατηγορούνταν για το φόνο της συζύγου τους, οι ποινές ήταν πολύ χαμηλότερες από ότι σε άλλους συζυγοκτόνους.

Βρισκόμαστε στον δρόμο, ενάντια στην καταστολή και την αστυνομική βία, ενάντια στον καπιταλισμό και την κοινωνική εξαθλίωση. Μέσα στο κίνημα νεολαίας και εργαζομένων που ξεσηκώθηκε ενάντια στα εγκλήματα των μπάτσων, αναδεικνύουμε και την αθέατη πλευρά τους, μιλώντας για τα εγκλήματα ή κακουργήματα εναντίων γυναικών ντόπιων ή αλλοδαπών.

Αγωνιζόμαστε κατά της γενικευμένης βίας κατά των γυναικών στην πατριαρχική κοινωνία, και σήμερα ερχόμαστε να υπενθυμίσουμε την αναπαραγωγή, τον πολλαπλασιασμό και τη θεσμοποίησή της από την αστυνομία.

ΑΥΤΗ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΒΡΩΜΑΕΙ ΤΕΣΤΟΣΤΕΡΟΝΗ
ΜΠΑΤΣΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

μωβ κουκούλες

Φεβρουάριος 2006
Ο συνταξιούχος 58χρονος αστυνομικός Α. Αγγελίδης δολοφονεί στη Βέροια με καραμπίνα τη 45χρονη σύζυγό του και μητέρα δύο ενήλικων παιδιών, τα οποία είπαν ότι πάντα ήταν βίαιος και κτυπούσε τη μητέρα τους. Καταδικάσθηκε ισόβια.
26-02-2005
Ο αστυνομικός Αγγελος Κράδαρης στον Αλμυρό Βόλου δολοφονεί με το υπηρεσιακό του περίστροφο τη σύζυγό του Ζωή Ντόντου και την πεθερά του μπροστά στο 7 μηνών αγοράκι που θα υιοθετούσαν.
21-01-2004
Ο 28χρονος αρχιφύλακας Ευθύμιος Ευθυμίου στα Πατήσια δολοφονεί με το υπηρεσιακό του περίστροφο τη φίλη του Βασιλική Μουστάκα, 22 ετών, σπουδάστρια και μετά αυτοκτονεί. Στο σημείωμά του έγραψε ότι τη σκότωσε για «να μη την πάρει άλλος»
22-05-1999
Ο 29 χρονος αρχιφύλακας Μανώλης Κουκουράκης κατηγορείται ότι σκότωσε την ενός μηνός λεχώνα συζυγό του Αγγελική Ρουσόγλου. Αυτό δεν αποδείχθηκε ποτέ, ο ίδιος επέμεν ότι είναι αθώος και αυτοκτόνησε μήνες μετά.
10-09-1999
Ο 48χρονος αρχιφύλακας Αχιλλέας Παπαδημητρίου δολοφονεί την επίσης αστυνομικό σύζυγό του Αναστασία Ζουμπουρλή, μητέρα τριών παιδιών, τη στιγμή που αυτή έμπαινε στο σπίτι με το αυτοκίνητό της, γιατί «του μίλησε άσχημα».
20-05-1998
νεκρή η 23χρονη Καλλιόπη Κόκκου, η σφαίρα είναι από το υπηρεσιακό περίστροφο του φίλου της (δεν βρήκα άλλες λεπτομέρειες)
26-06-1996
«Τραγωδία στα Γιάννενα: Αστυφύλακας σκότωσε τη γυναίκα του και αυτοκτόνησε» (Ελεύθερος Τύπος, 26/6/1996) (αρχείο δικηγορικού γραφείου Τσιγκρή
Οκτώβριος 1996
Πρώην αστυφύλακας σκοτώνει τη φίλη του αμέσως μετά από συμμετοχή της στην εκπομπή του Μ. Τριανταφυλλόπουλου (από το ΒΗΜΑ) και αυτοκτονεί
Μάρτιος 1996
Ο αστυνόμος Κ. Παπαδόπουλος σκοτώνει τη φίλη του.

φώτο και κείμενο από την παρέμβαση ομάδας κοριτσιών στις 19/12 στη συναυλία στα προπύλαια